Gdy go wniesiono do izby przyjęć szpitala, od razu było wiadomo, że to utonięcie…

Kiedy wprowadzono go do przyjęciowego pokoju szpitalnego, od razu wyczułem, że to nagły przypadek Był luty. Na dworze nie leżał śnieg, lecz niebo przygniatało się o ciężkie, ołowiane kłębki, które groziły przygniecenia go swoim ciężarem. Nagle w podwórku zaszalał hałas syk i ryk nadjeżdżającej karetki pogotowia.

Chyba przywieźli kogoś ciężkiego, skoro tak hałasują mruknął starszy lekarz, patrząc w dal.

Usłyszeliśmy trzask otwierających się drzwi, a w korytarzu natychmiast rozległo się mnóstwo głosów:

Panowie, otwórzcie drzwi szeroko, przynieście go tutaj!

Drzwi przyjęciowego pokoju powoli się rozsunęły i na progu stanął mężczyzna z niemowlęciem na rękach. Za nim podążała kobieta, trzymając się oburącz za własną głowę, twarz jej była blada jak zimowy poranek, a z ust płynęło krzyki:

Czy to prawda, że on żyje? Czy to prawda?

W ten ponury dzień byłem dyżurnym chirurgiem. Nie lubię pracować w weekend, wolny dzień to dla mnie jakby wygnanie. W dni robocze czas pędzi szybciej, a lekarze, laboranci i rentgenolodzy już czekają w swoich pomieszczeniach, więc pytania rozwiązywane są natychmiast.

Dokąd? zapytał mężczyzna dokąd go mam, pomóżcie, proszę, wy jesteście lekarzami, możecie i zapłakał.

Wszyscy jakby wybudzeni z letargu:

Połóżmy dziecko na kołdrze wydał rozkaz starszy lekarz zmiany, dyżurny chirurg zbadajcie dziecko, niech reanimatorzy przygotują się na wypadek.

Spojrzałem na malucha i zamarzłem w miejscu. Rok temu miałem podobny dyżur. To był grudzień, na ulicy Lecha, leżył gruby puch śnieżny. Do przyjęciowego pokoju wpadła nasza pielęgniarka Ania ze stółkiem. Prosiła, by znaleźć jej syna, który po przedszkolu nie wrócił, a mama była w pracy i zostawiła go na saneczki. Minęły dwie godziny, zrobiło się ciemno, a chłopiec nadal nie pojawił się. Zwołaliśmy całą służbę ratunkową, prosiliśmy oddziały o pomoc, przeszukaliśmy cały teren i dopiero w środku nocy natrafiliśmy na zakopaną na podwórku studnię, w której otwarta była gardziel, a obok leżały ślady po saneczkach. Wyciągnęliśmy dziecko, ale było już za późno. Miał na sobie taką samą niebieską kurtkę i czerwoną czapkę z pomponem pod chustą. Wszystko było tak, jak wtedy, nawet wiek był ten sam.

Ile minęło od momentu, kiedy go znaleźliście? zapytałem.

Nie wiem odpowiedział ojciec znaleźli go sąsiedzi w płytkiej rzecze, mówił, że wciąż żyje. Potem w karetce podawali mu sztuczne oddechy.

Rozumiem. Proszę, odejdźcie na bok. Koledzy z dyżuru, zajmijcie się innymi pacjentami.

Zbadałem malucha, zdjąłem mu czapkę i rozpiąłem kurtkę. Twarz była sinawa, źrenice szerokie i nie reagowały na światło, puls i oddech nie istniały.

Czy wody odprowadzono?

Chyba nie.

Zaczęliśmy sztuczne oddychanie z wodą w płucach. Przewróciłem dziecko na brzuszek, podparłem kolanem i mocno uciskałem jego plecy. Z ust wylewała się woda. Położyłem go na kołdrę, wymusiłem wdech, trzykrotnie przycisnąłem klatkę piersiową, próbując pobudzić serce.

Zimny czas, może mózg jeszcze nie zmarł, zdarzają się przypadki, gdy pod lawiną człowiek przeżywa dni myślałem, nie tracąc nadziei, choć wyczuwałem, że to sen.

Wskazówki zegara na ścianie leniwie odliczały minuty dwie, trzy, pięć i nagle coś w środku ożyło. Brzmiało to jak mruczenie małego kotka.

Dziecko wydało gwałtowny oddech, jakby z człowieczej siły wyrwać się z uścisku śmierci.

Szybko do oddziału, trzeba przełączyć na wentylację, sam nie wytrzyma.

Jagodo, synu, on żyje? wyłoniła się z głębokiego zniechęcenia matka, wciąż niema Czy lekarz naprawdę uważa, że żyje?

Teraz trzeba mieć nadzieję odpowiedzieli koledzy, wzywając pomoc lotniczą sanitarne.

Alaszek położono na noszach i zabrano do intensywnej terapii. Czekać trzeba było na specjalistów z ratownictwa lotniczego.

W pokoju, gdzie leżał maluch, panowała napięta cisza. Migotały lampki monitora, a aparat sztucznego oddechu walczył, by podtrzymać mały organizm. Wąskie szpary jego niebieskich oczu wskazywały, że jeszcze coś w nim drży.

Po dwóch godzinach przybyli specjaliści z lotniczej medycyny. Ocenili stan dziecka:

Dziecko nie jest już zdolne do życia, mózg uległ zapaści klinicznej, wyłączcie aparat i czekajcie na wynik.

Wszyscy w sali zamarli ze słów.

Koledzy, czy to prawda? wreszcie odezwał się lekarz neonatolog jeśli źrenice reagują, mózg wciąż istnieje.

Nie zawsze, zależy od czasu po utopieniu. Woda w płucach, sztuczne oddychanie nie pomogło, nadszedł już czas nieodwracalny.

Nie pozwoliłem mu dokończyć:

Spróbujmy, nie mamy katetru dla dziecka, ale może macie?

Oczywiście, ale co to da? zapytał lekarz z przybyłej ekipy.

Spróbujmy odrzekły dwie pielęgniarki jednocześnie.

Wyciągnęły cienki kateter i gdy go wprowadzono, maluch jakby usłyszał nas. Strumień żółtawy, jakby wyrwany z kajdan, rozprysnął się po wszystkich, którzy przyglądali się.

Żywy, żywy! krzyknęliśmy jednocześnie.

Dobrze, zostaniemy jeszcze pół godziny, potem odłączymy aparat, a jeśli samodzielnie oddech się przywróci, zabierzemy go ze sobą.

Po trzech godzinach Aluszkę wywieziono.

Dwa lata później przypadek Alusza stał się częścią mojej pamięci. Nie wiedziałem, co się stało z chłopcem, aż pewnego wolnego dnia zadzwonił do mnie obcy mężczyzna. Stał na progu, twarz i spojrzenie były mi bardzo znajome.

Nie zna mnie pan?

Przepraszam, chyba pamiętam lecz czy leczyliśmy się razem? Proszę, wejdźcie.

Czy to ten chłopiec, którego nie pamiętasz?

Z tyłu wyłoniła się uśmiechnięta twarz dziecka. Rozpoznałem go od razu to był on, Aluszek.

Aluś? wykrzyknąłem nieświadomie.

Tak, to ja. Aleksy, przyjdź i pozdrów swojego dawcy życia. Przepraszamy, że tak długo nie pojawiliśmy się. Rok szukaliśmy twojego adresu, a ty jako podróżnik krążyłeś po kraju. Teraz już możemy się spotkać i wchodzić do domu, jeśli nie masz nic przeciwko.

Oczywiście, proszę wejść otworzyłem się na tę niespodziewaną wizytę.

Aluszek czytał mi wiersze, biegał po pokoju, oglądał moją kolekcję muszelek, przyciskał je do ucha i słuchał morza.

A ja w basenie płynę nagle zatrzymał się i rzekł tata mówił, że każdy musi umieć pływać, by nie utonąć, a pan potrafi?

Oczywiście, umiem odpowiedziałem z nieoczekiwanym przekonaniem życzę ci szczęśliwego pływania, mały.

Od lat pracuję jako chirurg w miejskiej przychodni. Podczas jednej z kontroli przychodzący podszedł do mnie wysoki, szczupły kapitan trzeciego stopnia.

Dzień dobry, panie Michałie Borowskim przywitał się głębokim, melodyjnym głosem od dawna chciałem się z panem spotkać.

Dzień dobry, panie Aleksandrze odparłem, spoglądając na legitymację medyczną znamy się?

Oczywiście!

Spojrzałem w jego twarz i w niebiesko-zielonych oczach przemknęło coś znajomego:

Michał? Aluś? niepewnie zapytałem to ty?

Tak, to ja. Właśnie wróciłem z akademii i od razu cię odnalazłem. Twoje życzenie spełnione. Jestem morskim oficerem!