SUROWA TEŚCIOWA MATKA

Tato, nie masz nic przeciwko, żebyśmy na kilka miesięcy zamieszkali u Ciebie? niepewnie zapytał Jan od ojca.
Nie mam odpowiedział krótko Stanisław.

Rodzice Jana rozwiedli się prawie dziesięć lat temu. Matka po dwóch latach ponownie wyszła za mąż, a ojciec został sam. Miał ciężki charakter, można by powiedzieć nie do zniesienia. Kobiety pojawiały się w jego życiu, lecz nigdy nie zostawały na długo. Syn zawsze jednak miał przy sobie wsparcie. Poza alimentami kupował mu wszystko, co potrzebne, i angażował się w wychowanie surowo, po męsku, bez słodkich gestów, ale z ojcowską troską.

Jan od wczesnych lat musiał radzić sobie sam. Po ukończeniu 11 klasy podjął pracę i od razu wyprowadził się od matki, wynajmując pokój w akademiku. Po paru latach poślubił Julię, przyjaciółkę ze szkoły. Chcieli kupić mieszkanie na kredyt i zbierali na wkład, kiedy właściciel wynajmowanego pokoju ogłosił, że sprzedaje go. Musieli poczekać na finalizację transakcji. Jan postanowił poprosić ojca, by trochę u niego zamieszkał przecież mieszkał sam w trzypokojowym mieszkaniu. Odrzucenie ojca zaskoczyło Jana i chciał już zakończyć rozmowę, gdy ojciec dodał:
Możecie przyjść, ale po cichu.

Dziękuję westchnął z ulgą Jan.

Wiedział, że ojciec jest mało towarzyski, kocha ciszę i mało mówi. Dlatego nie był zdziwiony jego żądaniem spokoju. Julia, będąca w piątym miesiącu ciąży, również ceniła ciszę i przyjęła zasady. Nie wiedziała jednak, że cicho oznaczało jedynie ich samych, a nie dom ojca.

Stanisław wstawał o piątej rano, głośno stukając kapciami po domu i wykonywał swoje poranne rytuały: toaleta, łazienka, kuchnia, znowu toaleta, potem łazienka, kuchnia. W ciszy słychać było tylko: stuk, stuk, stukGromosz! (coś spadło) Kurde!. I znowu stuk, stuk, stuk. Gromosz! Nie przejmował się, że w domu jeszcze śpią ludzie był w swoim domu. Kto nie lubi hałasu, niech idzie w inne miejsce, nie wzywał nikogo.

Poza porannym hałasem, kontrolował każdy ruch syna i synowej. Telewizor po dziewiątej wieczorem zakazany nie lubił hałasu, nie smażył jedzenia nie znosił zapachów, a oszczędzanie wody i prądu było dla niego priorytetem, bo nie miał fortuny.

Taki układ trwał tydzień, aż Julia trafiła do szpitala. Zaskoczyło ją, że po dwóch dniach przybył teść z koszem owoców.

Dziecko potrzebuje witamin powiedział surowo, podając torbę.
Dziękuję, panie Stanisławie podziękowała Julia.
No dobrze skinął głową. Idę. Posłuchaj lekarza.

Dobrze uśmiechnęła się Julia i pożegnała się.

Po wypisaniu ze szpitala teść znów wstawał o pięciu, ale starał się hałasować ciszej, by choć trochę okazać troskę. Przynosił śniadanie w surowym tonie lub po cichu zabierał ścierkę i sam mył podłogę w jej stanie potrzebował więcej odpoczynku.

Mieszkanie kupili dopiero po trzech miesiącach. Ojciec nalegał, by przed wprowadzeniem się zrobił remont. Julia urodziła, gdy remont szedł pełną parą, i z dzieckiem musiała znów wrócić do domu teścia. Teściowa i jej rodzice odwiedzili ich kilka razy po wypisie, lecz teść zawsze udawał, że goście nie są mile widziani. Z uśmiechem patrzył jednak na wnuczkę małą Zuzkę. Na jego surowej twarzy zawsze gościł uśmiech, gdy ją widział. Był gotów chronić ją przed całym światem, który wydawał mu się zagrożeniem dla jego małej dziewczynki.

Każdego ranka zabierał Zuzkę, dając Julii szansę na drzemkę po nieprzespanej nocy. Nauczył się nawet zmieniać pieluchy. Gdy nadszedł czas przeprowadzki do ich własnego mieszkania, Stanisław, wycierając skąpy męski łez, powiedział surowo:

Jesteście jeszcze młodzi, nie żyjcie sami z małym dzieckiem. Zostańcie u mnie, nie długo. Dopóki Zuzka nie wyjdzie za mąż.

Jan i Julia spojrzeli na siebie zaskoczeni. Stanisław odwrócił się i dodał:

To starcze sentymenty, niech będą. Co wy robicie? Przynieście Zuzkę i rozpakujcie rzeczy. Zdarzy się jeszcze przeprowadzka, kochane dzieci.

Jan i Julia myśleli, że ojciec czeka, aż w końcu wyjadą, a tu takie słowa Zostało im tylko zadziwić się zmianom, które zaszły w surowym, zamkniętym w sobie ojcu. Postanowili zostać. Przecież dobrze mieć dziadka.

A Stanisław, z czułością kołysząc wnuczkę, czuł się szczęśliwy, że w jego życiu pojawiła się najcenniejsza i najdroższa istota.