Nie myśl o mnie źle

Zofia nie mogła się już doczekać noworocznych ferii w planach miał się wyjazd do Zakopanego, gdzie miała w końcu nauczyć się zjeżdżać na nartach. Córka, Alina, była już na trzecim roku studiów dziennych i dzięki stypendium nie musiała płacić czesnego. Zofia z dumą opowiadała koleżankom w pracy:

Mój mały geniusz Aliczka, nie tylko nie płaci za studia, ale jeszcze dostaje stypendium. A ja mogę sobie pozwolić na wypoczynek i podróże.

No właśnie, Zosiu, twoja córeczka to prawdziwy majstersztyk, w przeciwieństwie do mojego łobuza, którego sprawy załatwia sam mąż, a on tylko chadza po uczelni i przynosi przyzwoite pieniądze wtrąciła przy tym Nikola, przyjaciółka i współpracowniczka.

Zofia była szefową działu w dużej korporacji, dobrze zarabiała, mieszkała w własnym mieszkaniu i jeździła samochodem. Rozwiodła się z mężem dwanaście lat temu; on wyjechał do rodzinnego miasta i nie miał już nic wspólnego z córką. Zofia nie trzymała się przywiązana wychowała Alinę sama, a teraz dziewczyna studiuje w Krakowie i najprawdopodobniej zostanie tam na stałe.

Zofia była szczupła, urocza, z gęstymi kasztanowymi włosami przyciętymi na krótko, i miałymi brązowymi oczami. Po rozwodzie przeszła kilka romansów, ale żadnego, który zakończyłby się małżeństwem, nie spotkała.

Do dwutygodniowego wyjazdu przygotowywała się skrupulatnie, marząc o tym od lata:

Ojej, Nikola, zaopatrzyłam się w taki zimowy kombinezon narciarski drogi, ale co tam, dla własnej przyjemności! W końcu nauczę się jeździć, a wy z mężem już od lat zjeżdżacie po stokach, a ja dopiero zaczynam. Gdybyśmy mieli stok bliżej, to byłoby super zaśmiała się Zofia.

Przed Nowym Rokiem odbyło się firmowe spotkanie, wszyscy się bawili i rozeszli się na zasłużony urlop.

Zosiu, życzę ci pełnego wypoczynku powiedziała Nikola, żegnając się. My z mężem jedziemy do jego rodziców na ferie, więc do zobaczenia po powrocie. Ty natomiast wyjedziesz trochę później, bo jeszcze trzy dni przedłużasz urlop.

Dzięki, Nikola, postaram się naprawdę odpocząć. Zazwyczaj urlop brałam latem, a teraz spróbuję zimy odparła Zofia i wyruszyła do Zakopanego.

Po feriach pracownicy spotkali się w biurze, pełni energii, choć niektórzy mieli wrażenie, że urlopu nigdy nie wystarczy.

Cześć, Zosiu! przywitała ją Nikola. Coś w twoich oczach błyszczy, wyglądasz jakbyś właśnie wylądowała na skrzydłach. Musisz się cudownie wygrzać.

Hej, Nikola! Nie masz pojęcia, jak wspaniale się wypoczęłam! To był mój najlepszy urlop w życiu. Zakopane, Krzeptówki, a nawet Kasprowy Wierch wykrzywiła się z zachwytu.

Nauczyłaś się już jeździć na nartach?

Oczywiście! I oprócz nart, kosztowałam się czerwonym winem i różnymi potrawami góralskimi. A jeszcze poznałam Artura.

Ach, to już jest coś! roześmiała się Nikola. Kto to taki?

To instruktor snowboardu, Artur. Zakochałam się w nim po uszy.

Gratulacje, Zosiu! Wreszcie coś poważnego w twoim życiu

Dziękuję, przyjaciółko. Artur uwiódł mnie swoją uprzejmością i delikatnością. To było tak romantycznie! Był tak czuły, że dosłownie zdmuchnął mi kurz z twarzy i sprawił, że zakochałam się w nim. Nie mam nic przeciwko temu.

Zosiu, a co z tą relacją? Wylądowałaś w Zakopanem, a on zostaje w górach. Jak zamierzacie dalej prowadzić związek?

Zofia zastanawiała się nad tym, gdy wracała do domu, ale Artur zapewniał, że nie ma powodu do niepokoju.

Między mną a Arturem wybuchła miłość od pierwszego wejrzenia, taka, co to się widzi w kinie. On oprowadzał mnie po mieście, zabierał na wycieczki, jedliśmy w najmodniejszych restauracjach. A kiedyś, w pięknym górskim lokalu z zapierającym widokiem, wyznał mi miłość.

Cała romansowa bajka zauważyła Nikola.

Artur mówił, że długo czekał na kobietę taką jak ja. W okolicy jest mnóstwo pięknych dziewczyn, które trzeba nauczyć jeździć na nartach i snowboardzie, ale my znaleźliśmy się w własnym, małym świecie. To jest prawdziwe wzajemne uczucie.

Super, Zosiu Cieszę się za ciebie. Co dalej?

Dalsze plany? Nie chcę wyjeżdżać za granicę, mam świetną pracę tutaj, a tam trudno będzie pogodzić pracę. Arturowi też nie chce wyjeżdżać, ma tu swoje życie i rodzinę. Rozmawialiśmy o przyszłości i Artur w końcu podjął decyzję. Zgodził się przeprowadzić się do naszego miasta.

Rewelacja! Dobry chłopak, Artur cieszyła się Nikola.

Kiedy nadszedł czas powrotu, Artur obiecał szybkie spotkanie, a Zofia pożegnała go ze łzami w oczach.

Zosiu, muszę jeszcze dwa miesiące dociągnąć kontrakt, potem przyjadę do ciebie zapewnił Artur i pożegnali się na lotnisku.

Codziennie rozmawiali przez telefon, wymieniając się czułymi wiadomościami. Zofia nie przestawała dziękować losowi i niecierpliwie czekała na przyjazd Artura. Tymczasem kontrakt Artura dobiegał końca; pozostały mu niecałe dwa tygodnie, by kupić bilet i lecieć do Polski.

Nagle dostała od niego niepokojącą wiadomość:

Zosiu, przewróciłem się podczas treningu i złamałem nogę w dwóch miejscach. Lekarze mówią, że potrzebna jest natychmiastowa operacja.

Zofia natychmiast zadzwoniła:

Kochanie, lecę do ciebie, wezmę urlop na własny koszt.

Nie przyjeżdżaj, jestem w szpitalu. Potrzebuję 135 zł na operację i na czas, kiedy nie będę mógł pracować błagał Artur.

Dobrze, Artur, prześlę ci pieniądze, żebyś wyzdrowiał i operacja się udała odpowiedziała Zofia, nie zastanawiając się.

Nikola lekko się zamyśliła:

Zosiu, wierzysz mu tak łatwo? To już spora suma. Może najpierw sprawdź numer telefonu lekarza?

Co ty gadzisz, Nikola! Zofia spojrzała na nią takim wzrokiem, że przyjaciółka poczuła się nieswojo.

Zofia czekała, licząc dni po operacji, po rehabilitacji i w końcu oczekując przyjazdu Artura. Rozmawiali codziennie.

Zosiu, dziękuję ci za pomoc, nie zostawiłeś mnie w trudnej chwili. Gdy przyjadę, oddam ci pieniądze. Czekaj na mnie pisał Artur, a ona znów czuła się jakby latała na skrzydłach.

Arturze, czekam na ciebie. Nie martw się o kasę, najważniejsze jest twoje zdrowie. Kocham cię i chcę, żebyś szybko wrócił na nogi pisała ze łzami w oczach.

Kiedy Artur miał kupić bilet, napisał, że potrzebuje jeszcze 1350 zł, bo tak małej sumy nie stać mu na bilet. Zofia przeczytała wiadomość i trochę się przygnębiła. Nikola zauważyła to:

Co znowu, Zosiu?

Zofia pokazała jej wiadomość. Brzmiała ona żałosnym tonem: Czuję, że moje życie to jedynie ciemne pasma, jedno po drugim. Kochana, tylko twoja miłość i nasz spotkanie dają mi nadzieję. Nie myśl o mnie źle, a potem prośba o pieniądze.

Nikola poczuła niepokój:

Zosiu, to chyba oszustwo, ciągle potrzebuje pieniędzy. Zastanów się.

Nikola, Artur jest szczery, ma po prostu ciężki okres Kto inny ma mu pomóc, jeśli nie ja? broniła go Zofia. Nie bądź taka podejrzliwa.

Nikola kontynuowała:

Nie chcę cię stracić, ale nie jesteś bogata, żeby taką sumę dawać nieznajomemu. Może to kolejny próbujący wykorzystać cię facet

Zofia wahała się, ale w końcu przyznała, że może Nikola ma rację. Do rozmowy włączył się jej były mąż, który doradził:

Zosiu, nie daj się. Powiedz mu, że nie możesz przelać pieniędzy. Po co ten płaczliwy facet, któremu zawsze czegoś brakuje?

Zofia zadzwoniła do Artura:

Przykro mi, ale nie mogę ci przesłać pieniędzy, jestem sama w bankructwie. Może sam coś wymyślisz.

Rozumiem, jesteś skąpa, nie dzwonię więcej. odrzucił go w gniewny sposób i rozłączył się.

Właśnie to udowodniło szepnęła Nikola. Nie martw się, tacy faceci nie są warci nawet grosza. Spotkasz kiedyś prawdziwego mężczyznę. To rozczarowanie, ale lepiej tak niż ciągłe wysyłanie pieniędzy.