POGODZENIE

28 października 2023
Drogi pamiętniku,

Tato, nie wracaj już do nas. Za każdym razem, gdy odchodzisz, mama zaczyna płakać i nie przestaje aż do rana. Budzę się, znowu zasypiam, a ona wciąż szlocha. Pytam: Mamo, po co płaczesz? Czy to z powodu taty? a ona odrzuca to, mówiąc, że to tylko katar. Wiem już, że taki katar nie wywołuje łez w głosie.

Dziś siedzę przy ojcu w jednej z warszawskich kawiarni. Młodszy brat nie ma przy sobie łyżeczki, więc ja mieszam już wystudzoną kawę w maleńkiej białej filiżance. Obok leży puste wafel, w którym kiedyś miałam lody. Na talerzu prawdziwe dzieło sztuki: wielokolorowe kulki otulone zielonym liściem i wisienką, wszystko polane czekoladą. Każde sześciolatka by nie mogła oprzeć się temu widokowi, ale ja, Jadzia, już od zeszłego piątku postanowiłam porozmawiać z tatą poważnie.

Tata milczy, milczy, po chwili w końcu mówi:
Co więc mamy zrobić, córeczko? Nie widzieć się wcale? Jak wtedy będę żył?

Zadrapiłam noskiem, tak jak mama mały, lekko ziemniaczany. Po namyśle odparłam:
Nie, tato. Ja też nie dam rady bez Ciebie. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek będziesz mnie odbierał z przedszkola. Będziemy razem spacerować, a jeśli zechcesz, to wpadniemy do kawiarni na kawę albo lody. Będę Ci opowiadać o tym, jak żyjemy z mamą.

Po chwili dodałam:
A jeśli chcesz zobaczyć mamę, będę co tydzień nagrywać ją na telefon i przesyłać Ci zdjęcia. Podoba Ci się pomysł?

Ojciec spojrzał na mnie z lekko podniesioną brwią, uśmiechnął się i skinął głową:
Dobrze, tak będziemy żyć.

Ulgą wyciąchnęłam oddech i sięgnęłam po lody. Nie skończyłam jednak rozmowy muszę jeszcze powiedzieć najważniejsze. Gdy pod nosem pojawiły się wąsy w kształcie tęczowych kulek, oblizałam je językiem i znów stałam się poważna, prawie dorosła, niemal kobietą, której trzeba dbać o swojego mężczyznę, nawet jeśli jest już starszy. W zeszłym tygodniu tato obchodził urodziny. Narysowałam mu w przedszkolu kartkę, starannie pokolorowałam wielką cyfrę 28.

Spojrzałam surowo, zmarszczyłam brwi i rzekłam:
Myślę, że powinieneś wziąć ślub.

Z wielką uprzejmością dodałam:
Bo wiesz nie jesteś jeszcze taki stary.

Ojciec przyjął mój gest dobrej woli i mruknął:
Powiesz też nie tak stary

Z entuzjazmem kontynuowałam:
Nie tak stary, nie tak! Popatrz, wujek Sławomir, który już dwa razy przyszedł do mamy, jest już trochę łysy. Ten…

Wskazałam na własny czoło, gładząc miękkie loki dłonią. Potem udawałam, że zrozumiałam, kiedy tata napinał się i wpatrywał mi się prosto w oczy, jakby przypadkowo wyciekła mu mama sekretny szept. Dlatego przycisnęłam dłonie do ust i szeroko otworzyłam oczy, co miało oznaczać przerażenie i zakłopotanie.

Wujek Sławomir? Co on ma wspólnego z wami? Czy to szef mamy? prawie krzyknął tata, rozbrzmiewając po całej kawiarni.

Nie wiem, tato zadrżałam. Może to szef. Przynosi mi cukierki, tort i chwilowo się wahałam, czy zdradzić Ci tak intymną tajemnicę, zwłaszcza przy tak nieadekwatnym ojcu kwiaty dla mamy.

Tata, splatając palce na stole, długo na nie patrzył. Zrozumiałem wtedy, że właśnie w tej chwili podejmuje bardzo ważną decyzję w życiu. Dlatego czekałem, nie naciskając na niego zbyt mocno, bo wiem, że mężczyźni bywają nieśmiertelnie oporni i potrzebują delikatnego popchnęcia a kto inny ma popchnąć niż kobieta, a zwłaszcza ta najdroższa w jego życiu?

Po długiej ciszy tata w końcu westchnął, rozluźnił dłonie, uniósł głowę i powiedział Gdyby Jadzia była starsza, zrozumiała by, że brzmi to jak słowa Othella do Desdemony. Ale jeszcze nie znała Othella, Desdemony ani wielkich kochanek po prostu zbierała życiowe doświadczenia, obserwując ludzi, jak cieszą się i czasem cierpią z małych przyczyn.

W końcu wypowiedział:
Chodźmy, córeczko. Jest już późno, odprowadzę Cię do domu i jeszcze pogadam z mamą.

Co miałem z nią powiedzieć, nie zapytała, ale pojąłem, że to ważne. Szybko dokończyłam lody, a kiedy uświadomiłam sobie, że to, o co tata zdecydował, jest ważniejsze niż najpyszniejsze lody, rzuciłam łyżeczką na stół, zsunęłam się z krzesła, wytrąciłam brudne usta dłonią i, patrząc prosto na tatę, rzekłam:
Jestem gotowa. Idziemy

Nie szliśmy, prawie pobiegliśmy. Ojciec trzymał mnie za rękę, a ja czułam się niczym chorągiew podniesiona przez księcia Andrzeja z Wojny i pokoju. Gdy wpadliśmy do klatki schodowej, drzwi windy powoli się zamykały, zjeżdżając w górę jednego z sąsiadów. Tata spojrzał na mnie niepewnie. Ja, stojąc od dołu do góry, spojrzałam na niego i zapytałam:
No i? Czego czekamy? Mamy już siódmy piętro

Tata podniósł mnie na ręce i ruszył w górę. Gdy w końcu otworzyła się drzwi mieszkania, wpadła do środka mama, a tata natychmiast powiedział:
Nie możesz tak postępować! Kto to jest Sławomir? Kocham Cię, a my mamy Jadzia

Potem, nie puszczając mnie z objęć, objął także mamę. Ja objąłam ich oboje za szyję i zamknęłam oczy, bo dorośli się całowali

Czuję, że w tym dniu wszystko się zmieniło. Mam nadzieję, że decyzje taty będą dobre i że wreszcie znajdziemy spokój.

Z zamyśleniem,
Jadzia.