Poślubiłam biednego mężczyznę. Cała moja rodzina się ze mnie śmiała.

Siedem lat temu poślubiłam biednego człowieka, a moja najbliższa rodzina wyśmiewała mnie, jakby to był żart w nocnym śnie. Rozumiałam, że dziewczyny mają własne wyobrażenia o idealnym mężu i zwykle przywiązują wagę do jego stanu materialnego. Niektóre szukają księcia z bajki, który wygląda jak model z okładki Wanda. Ja miałam własne kryteria. Przede wszystkim nie chciałam, by mąż sięgał po alkohol, bo wiem, że prowadzi to jedynie do ciemnych zakamarków duszy, a nie chciałam, by moje dzieci widziały ciągle pijącego ojca.

Miałam nadzieję, że będzie pracowity, nie leniwy i szczery wobec mnie. Rzeczy materialne nie były dla mnie priorytetem nie patrzyłam, czy ma samochód czy mieszkanie. Nie pochodzę z rodu milionerów, więc nie miałam sensu chwytać za to, czego sam nie posiadam. Moja matka samotnie wychowywała mnie i mojego brata, więc luksus nie był naszą codziennością. Z moim przyszłym mężem, Janem, byłam rok, zanim powiedzieliśmy tak. Miał sześciu rodzeństwa, pracował w swojej dziedzinie na Uniwersytecie w Krakowie.

Mieszkał w domu rodziców przy Starym Mieście, razem z bratem i matką. Nasze wesele odbyło się w małej kamienicy w Warszawie, w obecności jedynie najbliższych krewnych i kilku przyjaciół. Po ceremonii zaczęliśmy razem żyć, jak w sennej scenerii, w której każdy pokój mieni się innym odcieniem. Zauważyliśmy nasze odmienne osobowości i dopiero po sześciu miesiącach zaczęliśmy się rozumieć, jakby dwa strumienie w końcu spotkały się w jednej rzece.

Pierwszy raz, gdy ujrzałam łzy Jana, był to moment, kiedy w moim brzuchu pojawiło się maleństwo. Dzieci przyszły, a Jan otrzymał bardzo dobre wynagrodzenie w złotych, mimo że pracował w innej branży niż nauka. Najpierw wynajmowaliśmy małe mieszkanie na Pradze, a teraz kupiliśmy dom pod Warszawą i radzimy sobie całkiem nieźle.

Czasem nie rozumiemy się, ale rozmawiamy o tych chwilach i uczymy się rozwiązywać konflikty. Nie jesteśmy milionerami, ale najważniejsze jest nasze zdrowie i dobre samopoczucie. Dziś świętujemy dzień sprzed siedmiu i pół roku nasz ślub i wciąż kocham go coraz mocniej, nie chcąc go puścić. Cieszę się, gdy bawi się z naszymi dziećmi, gdy troszczy się o mnie i dzwoni, by zapytać, czy mam ochotę na obiad. To wszystko brzmi jak cudowny, nieskończenie rozciągający się sen.

Na marginesie: moja przyjaciółka Jadwiga poślubiła bogatego mężczyznę, początkowo wszystko było piękne, ale potem został niewierny, płakał, był nieposłuszny i zabrał pieniądze od jej rodziców. Chciała się rozwieść, lecz nie chciała zostawiać swoich dwójki dzieci z ojcem. Wiem, że jej życie nie jest dla mnie, i cieszę się, że podjęłam właściwą decyzję. Życzę wszystkim kobietom, aby naprawdę kochały swoich mężów i czuły się kochane. Nie patrzcie na rozmiar portfela!