Dobry facet z niezwykłymi okolicznościami

Mamo, nie rozumiesz! Pomiędzy nimi już nie ma nic, ona celowo zajęła się ciążą, żeby trzymać go na obcasie, wykrzykuje Jagoda, dławiąc się od oburzenia. Nie chce go puścić!

Marta przewraca oczami i wzdycha. Wydaje się, że ma dobrą córkę piękną, mądrą, z wyższym wykształceniem. Ale najwyraźniej jest ślepa: nie potrafi dostrzec tego, co oczywiste.

Jagodo, słyszysz siebie? Jak można celowo zajść w ciążę z facetem, z którym już nie ma nic? Czy on był nieprzytomny? Albo doszło do cudu i dziewiczego poczęcia, albo ktoś cię oszukuje. Co jest bardziej prawdopodobne?

Jagoda snuje się, jakby matka głupotała.

Och, mamo, mogła go po prostu napoić. Albo po prostu zdradzić na boku. Co nas, dziewczyny, nie brakuje podstępów?

Marta unosi brew, powoli mrugając. Podstępy Natura nie da się oszukać. Trzeba by to córce wytłumaczyć.

Jagodo, kochana, otwórz wreszcie oczy. Nie rozstają się, bo on jest taki szlachetny i ojcowski. Nie rozstają się, bo on nigdy nie planował tego. Zawsze mu wszystko wystarcza.
To nieprawda! wybucha córka. Po prostu nie rozumiesz! Znam go lepiej. To dobry człowiek, tylko okoliczności

Marta nie wytrzymuje już dłużej. Jagoda broni Andrzeja, a on ją po prostu wykorzystuje. Marta widzi i słyszy to nie po raz pierwszy, zawsze tłumiła emocje, ale dziś granica została przekroczona. Trzy lata kłamstw, trzy lata życia w dwóch rodzinach, trzy lata przykrych wspomnień i łez jej dziewczyny Czara przelewa się.

Wiesz co przerywa Marta. Nie mam już sił. Mam dość patrzenia, jak tracisz życie na tego łotra. Znajdę tę twoją podstępną Annę i napiszę jej. Powiem, że z mężem, według jego wersji, są na krawędzi rozwodu. Zobaczymy, co powie. Założę się, że nawet nie wie, że jej mąż jest prawie wolny!

Mamo! Jagoda wstaje z krzesła. Nie odważ się! To nasza sprawa! Nigdy ci tego nie wybaczę!

To trochę odgarnia Martę z szaleństwa. Nie można tak postępować Oprócz podłości, jeszcze ryzykuje utratę córki. Trzeba spróbować inaczej.

Sprawdź go sama, proponuje matka. Skoro tak kocha swoje dzieci, skoro taki jest uczciwy, powiedz, że jesteś w ciąży. Z jego strony. Zobaczymy, jak ten szlachetny rycerz się zachowa.

Jagoda najpierw zastyga, potem skrzywi się z wstrętem.

Fuj! Manipulować to podłych rzeczy!
Podłym jest karmić dziewczynkę bajkami i wyrzucać jej najlepsze lata, podczas gdy sam korzysta ze wszystkich przywilejów. To jest prawdziwy test na podłość.

Córka marszczy brwi i chwyta torbę. Palce drżą.

Dość, nie chcę z tobą już rozmawiać o tym. Podzieliłam się, liczyłam na wsparcie, a ty Pamiętaj: jeśli spróbujesz podejść do jego żony, to ja już nigdy z tobą nie porozmawiam.

Marta zostaje sama w kuchni, wzdycha. Córka potrzebowała wsparcia Jakiego? Czy matka ma ją pocierać po głowie, uspokajać i mówić, że wszystko będzie dobrze? Może na początku tak by było, ale nie teraz.

Trzy lata temu mieszkały razem, choć Jagoda już miała własne mieszkanie w Warszawie. Obie uznały, że tak będzie wygodniej. Jagoda wynajmowała mieszkanie, a Marta po prostu lubiła towarzystwo córki.

W pewnym momencie Jagoda zaczęła się zmieniać. Częściej uśmiechała się bez powodu, nagle odświeżyła garderobę, spędzała godziny przed lustrem przy przygotowaniach do wyjść. Marta nie zadawała pytań, po prostu cieszyła się, że córka odzyskuje życie osobiste.

Mamo, chyba przeprowadzę się do własnego mieszkania, mówi Jagoda. Mam chłopaka.

Jednak pod koniec grudnia wszystkie iluzje, które Marta zbudowała w głowie, runęły.

Jagodo, pokaż go przynajmniej. Przecież u was to poważna sprawa. Może przyjedziesz z nim na Sylwestra do mnie? Posiedzimy razem, przywita­my Nowy Rok, proponuje Marta.

Najpierw Jagoda się opiera. Chcemy sami, spokojnie, wśród nas. Potem dodaje, że nie ma jeszcze stałego grafiku i może pracować nocą 31 grudnia.

Jagodo, nie udawaj. Widzę, że twoje oczy błądzą. Po prostu nie chcesz mnie przedstawić? pyta matka prosto.
No, mamo on nie może. Jest żonaty, Jagoda zauważa, jak brwi Marty unoszą się, i spieszy się dodać. Ale z żoną nie ma nic! Tylko wspólne dzieci. Żyje z nią tylko dla nich, i na Sylwestra tam będzie.

Marta czuje, jak w środku robi się zimno. Siada, by nie przewrócić się. Mimo burzy emocji próbuje się uspokoić.

Jagodo po co ci żonaty?
Obiecał się rozwieść. Po prostu nie teraz. Teraz czas nieodpowiedni.
Kiedy? Obietnica to nie małżeństwo, Jagodo
Teraz jego mama po udarze, nie może jej martwić. Jak się trochę poprawi, wtedy od razu rozwód.

Marta podaje argumenty, przytacza przykłady z życia. Jagoda już żyje w swojej własnej rzeczywistości, zbudowanej z słów ukochanego.

Chorąca matka nie kończy tematu. Andrzej ciągle wymyśla nowe wymówki: najpierw depresja córki, potem zwolnienie żony. Serce Marty krwawi przy każdej kolejnej wymowie.

To nie było jedyne. Jagoda powoli zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak, ale odmawia przyznania się do tego przed sobą.

Pierwszy raz przychodzi do mamy po 8 marca w łzach.

Okazuje się, że Andrzej poprosił ją o przygotowanie prezentu dla jego dzieci zrobić zestaw ręcznie robionego mydła. Jagodzie to nie straszne, ma w tym hobby i nie widzi w tym nic podejrzanego. Gdy żona Andrzeja wieczorem opublikuje zdjęcia z zestawem, bukietem i innymi podarunkami od męża

Włożyłam w to całe serce, chciałam dzieciom przyjemność zrobić, a on tak ze mną jęczy Jagoda, szlochając. Nie mogę już tak dalej, wyślę go gdzieś daleko jutro

Następnego dnia jej zdanie się zmienia.

No, mamo uspokaja się tonem. Nie mógł po prostu podarować mydła tylko dzieciom. Korzystać będą wszyscy.

Tak się powtarzało. Andrzej jedzie nad Bałtyk z żoną, podarował jej na Sylwestra pierścionek, a Jagodzie jedynie lampkę. Za każdym razem Jagoda płakała na ramieniu mamy, a potem znajdowała wymówki dla jego zachowań.

Tym razem przestępstwem stała się ciąża żony Andrzeja. Jagoda szczerze wierzyła, że jej ukochany nie ma nic wspólnego, a winna jest wyłącznie Anna.

Marta bolało patrzeć, jak córka po cichu oddaje wszystko młodość, wiarę, miłość na pożar czyjegoś rodzinnego ogniska. Czasem naprawdę zastanawiała się, czy nie napisać do Anny. Nie mogła jednak zrobić tego podłego kroku wobec córki. Musiała tylko czekać i mieć nadzieję, że czas wszystko poukłada.

Miesiąc po kłótni ciągnie się, zdaje się bez końca. Każdy dzień zaczyna i kończy się ciężkim oczekiwaniem. Marta dziesięć razy dziennie bierze telefon, sprawdzając, czy nie przegapiła połączenia, czy nie nadeszła wiadomość. Telefon milczy.

Pewnej głębokiej nocy, kiedy Marta, wyczerpana bezsennością, w końcu zapada w niepokojący sen, dzwoni smartfon. Jagoda. Serce rusza w dół do pięt.

Mamo szlochając zaczyna córka, zanim Marta zdąży cokolwiek powiedzieć.
Córeczko! Co się stało? Gdzie jesteś? pyta przerażona matka, wyciągając ubrania z szafy.

To, co słyszy, nie jest spójną opowieścią, a strumieniem świadomości. Z tego wyciąga, że Jagoda w końcu posłuchała rady i postanowiła sprawdzić Andrzeja, by dowieść zarówno sobie, jak i matce, że wszystko jest w porządku. Że Andrzej jest jej podporą. Że chce stworzyć rodzinę, tylko trzeba go trochę popchnąć.

Na wiadomość o ciąży Andrzej reaguje zupełnie inaczej, niż Jagoda się spodziewała.

Jagodo, jesteś mądra to teraz bardzo nieodpowiedni moment. Mam tyle problemów w pracy i nie tylko, mówi. Musimy rozwiązać to szybko i po cichu. Pomogę pieniędzmi, jeśli trzeba.
Ale to nasz dziecko Co z Anną
Jagodo, nie komplikuj. Muszę biec, jestem zajęty. Pomyśl o tym.

Od tej chwili Andrzej nie podnosi słuchawki.

Jagoda wpada w piekło. Dzwoni i pisze co godzinę. On czyta, nie odpowiada.

Po tygodniu widzi na profilu wspólnego znajomego zdjęcie w kawiarni, duża grupa, Andrzej przytula nieznajomą kobietę. Nie jego żonę. Data: wczoraj wieczorem.

Świat kręci się pod stopami. Jagoda jest w szoku. Próbuje skontaktować się z Andrzejem przez tego znajomego, ale

On poprosił, żebym ci przekazał, że nie chce mieć kolejnego dziecka. Już dwoje utrzymuje, trzeci już w drodze. No i ma dosyć tych histeryk wyjawia znajomy. Rozwiążcie to sami, bo mi trochę niekomfortowo.

Andrzej nie mówi wprost, że koniec, że ma inną (dwóch) kobietę, że nie zamierza się ożenić z Jagodą. Ale wszystko jest jasne. Różowy zamek z obietnic, słodkich słów i planów rozbija się w kilka sekund. Andrzej przestaje być szlachetnym rycerzem, okazuje się łobuzem, któremu wygodnie mieć młodą, zakochaną dziewczynę, dopóki nie wymaga to od niego żadnych poświęceń.

Marta gania taksówkę. Całą noc spędza z Jagodą, po czym zabiera ją do domu. Nie oskarża córki, nie zmusza do przyznania się do racji. Po prostu jest przy niej.

Pierwsze tygodnie Jagoda jest bladą cieniem siebie. Prawie nie je, nie ogląda seriali, nie robi mydła. Chodzi do pracy, ale jakby na autopilocie. Już nie usprawiedliwia Andrzeja.

Marta wyciąga pieniądze, które odkładała na wakacje, i podaje córce kopertę.

Proszę, mówi, podając. To dla ciebie. Idź gdzieś, rozluźnij się. Połóż się nad brzegiem Bałtyku, patrz na fale, jedz owoce. Niewiele, ale wystarczy, by pojechać choć na chwilę do Łeby.

Jagoda najpierw się opiera, ale w końcu zgadza się.

Wraca po dziesięciu dniach. Opalona, trochę chudsza, ale już bez smutku w oczach.

Mamo, nad morzem przeanalizowałam wszystko, szepcze Jagoda, spuszczając wzrok. Jego słowa, czyny I zrozumiałam, jak głupia byłam. Przepraszam za wszystko za to, że nie słuchałam, krzyczałam

Marta nie powstrzymuje się od uśmiechu. Nie cieszy się złośliwie, po prostu jest szczęśliwa, że córka odnalazła jasność.

Córeczko, nie poddawaj się. Dobrych ludzi jest mnóstwo
Mnóstwo, ale teraz nie jest to potrzebne. Postanowiłam najpierw pokochać siebie.

Marta przytula dziewczynkę. Cieszy się, że jej córeczka zeszła ze skraju przepaści, przy którym stały trzy lata. Rzeczywistość wygrała nad złudzeniem. Jagoda jest uratowana. Na zawsze zapamięta gorzki smak prawdy, by nie wymieniać życia na tanie obietnice i cudze fantazje.