„Zamieńmy się mieszkaniami! Po co ci trzy pokoje?” zapytał sąsiad.

Dajmy się zamienić mieszkania. Po co ci trzypokojowe lokum? rzucił sąsiad, kiedy spotkaliśmy się na schodach.

Mieszkam z córką w przytulnym mieszkaniu, które odziedziczyłam po mamie. To trzypokojowe lokum, każde pomieszczenie ma własne wejście i nie ma połączeń między nimi.

Mamy przestronny korytarz, oddzielną toaletę i łazienkę, a kuchnia jest mała, ale z ogromnym balkonem. Każde z nas ma swój pokój, a do tego jest duży salon. Jesteśmy naprawdę zadowoleni i nie planujemy w najbliższym czasie się przeprowadzać.

A więc historia toczy się tak: pewnego dnia podszedł do mnie na ulicy pan Krzysztof, jakbyśmy już dawno się umówili. Zadrwił mi, że

Słuchaj, wiem, że mieszkasz z córką, prawda? Dlaczego nie wprowadzisz się do mnie, a ja do Ciebie? Mamy dwa pokoje, to wystarczy! Po co ci trzypokojowe mieszkanie? Pomyśl, dwa pokoje to w zupełności dla dwojga. Nie martw się, że nasza kawalerka jest mała jest tyle miejsca, ile potrzeba! Szukamy od jakiegoś czasu większego lokum, ale oferty nie są dobre. A twoje mieszkanie jest dokładnie tym, czego potrzebujemy. Nie bój się, zapłacimy więcej.

Słuchałam pana Krzysztofa bardzo uważnie, prawie wsłuchując się w każde słowo. Przerwałam go, gdy mówił, że będziemy się świetnie dogadywać. Zastanawiałam się, czy już wszystko załatwił za mnie i moją córkę Zofię i że mam tylko wpakować się do jego małego mieszkania. Brzmi świetnie!

To chyba żart. A jeśli mówisz serio, skąd wziąłeś pomysł, że chcemy wprowadzić się do mniejszego mieszkania? Myślisz, że od razu wyrzucę się z przestronnego lokum i wgram się do czegoś, co wygląda jak puszka? Jeśli kiedyś będę chciała wymienić trzypokojowe mieszkanie, to nie z taką ofertą. I co masz na myśli, mówiąc wystarczy dla dwojga? Nie zamierzam się wymieniać.

Pan Krzysztof zamruczał coś w stylu: chcieliśmy tylko, żeby wszystkim było najlepiej. My w waszych, wy w naszych. Nie wiecie, co jest dla was dobre!

Wciąż mieszkamy w naszym mieszkaniu. Pan Krzysztof i jego rodzina już mnie nie witają. Wygląda na to, że moja odmowa ich mocno uraziła.