Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić ogromne kwoty za opiekę.

Żadna z babć nie może odebrać naszego dziecka z przedszkola przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. Muszę wydawać setki złotych na opiekę.

Kasa się gotuje ze złości! Dzisiaj znowu pokłóciłam się z mamą i nie mam ochoty dzwonić do teściowej. Mamy szczęście, bo każda z nas ma własną babcię moją i babcię mojego męża

Choć szczęście to mocne określenie, bo nie są to babcie. Mieszkają zaledwie sto metrów od przedszkola naszego syna, a obie stanowczo odmawiają przyjścia po niego. Zrobiłabym to sama, ale mój dzień pracy kończy się o 18:00, więc nie zdążę. Mój partner pracuje w zakładzie przemysłowym na zmiany i także nie zawsze może. Dlatego musimy zatrudnić opiekunkę, a to kolejny wydatek, który mocno obciąża budżet domowy, mimo że mamy babcie!

Moja mama, Maria Nowak, pracuje do 16:00 w biurze przy ulicy Marszałkowej i codziennie przechodzi obok przedszkola. Obecnie jej życie prywatne jest najważniejsze rozwiodła się z ojczymem i chce skupić się na sobie, więc po pracy relaksuje się przy maseczkach, żeby wyglądać młodziej. W weekendy planuje wyjścia do kina, do galerii, spotkania z przyjaciółkami.

Syna przyjmuje rzadko i tylko w weekendy. Twierdzi, że wnuk zakłóca jej rutynę, bo biega po mieszkaniu i przeszkadza w medytacji. Mama lubi dawać mi porady wychowawcze, ale stanowczo odmawia udziału w codziennej opiece.

Babcia mojego męża, Helena Kowalska, to inna historia. Nigdy nie pracowała poza domem, wychowała czworo dzieci w odstępie nie większym niż trzy lata. Najstarszy z nich to mój mąż. Wydaje się, że byłaby idealną osobą do pomocy, ale mówi, że ma już wystarczająco wiele obowiązków domowych: gotuje, sprząta, piorze, wyżywia rodzinę i sprząta po wszystkich. Nie ma czasu ani ochoty na wnuka, zwłaszcza że jej młodsi synowie osiemnastoletni i dwudziestojednoletni są już samodzielni.

Pewnego razu Helena zabrała mojego syna z przedszkola i była tak oburzona, że twierdziła, że nie ma czasu na nic, kiedy przychodziła go odebrać. Mężczyźni wracali zmęczeni i głodni z pracy. Potem powiedziała mi, że to ja powinnam zadbać o dziecko, bo nie ona, i że nie możemy liczyć na jej pomoc.

Koszty opieki nad naszym chłopcem drenują domowy budżet. Jestem wściekła na hipokryzję babć, które co roku przy świętach spotykają się z wnukiem, opowiadają, jak go kochają, i dyskutują, kto kupił jakie prezenty. Nie potrzebujemy prezentów, potrzebujemy rzeczywistej pomocy.

Dziś musiałam zadzwonić do mamy i błagać ją, by odebrała syna z przedszkola, bo nie stać nas na opłacenie opiekunki. Nie możemy liczyć na rodziców ani pod względem finansowym, ani pod względem konkretnej pomocy. Teściowa twierdzi, że mężczyźni jedzą poza domem, a cała gotówka idzie na jedzenie.

Nie wiem, jak wydostać się z tej sytuacji. Całe nasze wynagrodzenie znikają na jedzenie, ubrania i artykuły domowe, a do tego musimy płacić opiekunkę. Jak mam przekonać nasze babcie, by w końcu nam pomogły?