Tak, wszyscy są tacy sami

Drogi Dzienniku,

Dymek, naprawdę? Znowu te wkurzające róże? zmarszczyłam brwi, przyglądając się bukietowi. Mówiłam setki razy, że wolę piwonie. Piwonie, rozumiesz? Czy naprawdę nie słuchasz mnie? Co w ogóle słuchasz?

Dymek stał w drzwiach, policzki zaczerwienione, a w oczach błyszczało to samo wyrażenie winne, zagubione, gotowe na wszystko, by zobaczyć mój uśmiech.

Przepraszam, kochana, zapamiętam. Następnym razem będą piwonie. wymamrotał.

Położyłam bukiet niedbało na stole, nie wąchając go. Róże były piękne puszyste, bordo, z kroplami rosy na płatkach…

…Olga, moja mama, pamiętała, jak po raz pierwszy przywiozła go do domu. Wysoki, szerokomiesiący, z otwartą twarzą i pracowitymi rękami inżynier. Dymek patrzył na mnie, jak na najcenniejszy skarb. Wtedy Władysław skinął z aprobatą za naszymi plecami: Normalny chłopak, poważny.

…Pierwsze półtora roku minęło bez zakłóceń. Dymek woził mnie nad Bałtyk, obdarowywał biżuterią przy każdej okazji i bez okazji, cierpliwie słuchał niekończących się opowieści o przyjaciółkach i koleżankach z pracy. Ale mama zaczęła dostrzegać dziwne zmiany: zaczęłam mówić o nim z pewnym obojętnością, czasem z ledwo ukrytą nudą, nawet z lekceważeniem Dymek przyniósł tort, wyobrażasz sobie? Ja przecież na diecie. Znowu dzwoni, przyklejony jak liść w kąpieli. Przeglądałam jego drobiazgi, jakby to były daniny, a nie gesty sympatii.

W drugim roku wybuchły kłótnie właściwie to ja je wywoływałam. Nudno mi było, samotnie.

Czy naprawdę mnie kochasz? No? Kochasz? powtarzałam to pytanie wieczorami. Nic nie wygląda tak, jakbyś.
Zuzanno, cały dzień
Właśnie! Cały dzień gdzieś indziej, a ja tu sama! Może ktoś inny się pojawił?

Dymek się bronił, tłumaczył, przysięgał. Ja odpuszczałam na dzieńdwa, potem łaskawie wybaczałam. Przynosił kwiaty, książkę, której pragnęłam, bilety do teatru. Świat się naprawiał aż do kolejnej sprzeczki.

Wszystko się dało wymyślić: nie tak powiedział, nie tak spojrzał, nie zostawił lajka pod zdjęciem, spóźnił się w pracy, odpowiedział za szybko to znak, że siedział przy telefonie zamiast przy obowiązkach. Zbyt wolno to ignorancja.

Dość! Rozstajemy się! te słowa przewijały się w naszej relacji zbyt często.

Za każdym razem Dymek przychodził pierwszy, prosząc o wybaczenie. Ja dawałam mu przerwę: dzień, trzy, tydzień. Potem topniałem.

Pewnego dnia mama zapytała ostrożnie:

Zuzanko, naprawdę go kochasz? Czy po prostu wygodnie ci z nim?

Zwestamowałam:

Mamo, co to za pytania? Oczywiście, kocham. Czasem jest po prostu uciążliwy, nie mam sił.

Pięć lat przeszło w tym dziwnym tańcu: namiętność kłótnia rozstanie pojednanie. Dymek zaczęły siwieć kosmyki, choć nie miał jeszcze trzydziestu lat. Schudł, rzadziej się uśmiechał, ale trzymał się. Za co? Mama nie potrafiła pojąć. Może za nadzieję, że kiedyś wszystko się ułoży, będzie łatwiej, spokojniej.

Szóstego roku postanowił mnie oświadczyć.

…Pierścionek był piękny cienka złota obrączka z małym, ale czystym diamentem. Dymek przygotował wszystko: zarezerwował stolik w eleganckiej restauracji w Warszawie, umówił muzyków, napisał przemówienie na kartce, którą później nieśmiało odczytał na głos.

Powiedziałam tak. Nieśmiało, jakby proponowano mi deser do kawy nijaki, nieco mdły. Założyłam pierścionek, sfotografowała go na Instagramie i zadzwoniła do przyjaciółek.

Mama objęła mojego przyszłego zięcia mocno, jak matka:

Dymku, cieszę się. Naprawdę się cieszę.

Władysław podał mu rękę:

Witaj w rodzinie. Oficjalnie już.

…Planowanie ślubu ruszyło natychmiast. Przejęłam się po sklepach: suknia z salonu, fotograf z portfolio gwiazd, żywe orchidee na stołach. Dymek przytaknął na każde moje kaprysowne życzenie, podawał mapy, zgadzał się ze wszystkimi pomysłami. Chciał, by ten dzień był idealny dla przyszłej żony.

Miesiąc przed wyznaczoną datą wszystko runęło.

Co to ma być? dźgnęłam palcem kartkę z menu. Tęcza? Naprawdę wybrałeś Tęczę?
Tam jest super kuchnia, Zuzanno. Próbowałyśmy, podobało ci się.
Podobało się?! Mówiłam Biały Ogród! Z tarasem! Z widokiem na Wisłę! A ty proponujesz jakąś knajpkę!
Nie ma miejsc w wybranym terminie. Zadzwoniłem, już jest zarezerwowana inna ceremonia.
I co? Miałeś się domyślić! Zaoferować pieniądze! A ty po prostu po prostu!.. wciągnęłam oddech. Dość! Ślub odwołany! Mam już dosyć!

Rzuciłam menu na podłogę i wybiegłam z pokoju. Zwykły scenariusz: miałam czekać na przeprosiny, Dymek przyjdzie, poprosi o wybaczenie, a ja zamieniam gniew w łaskę. Tym razem nie przeprosił. Po prostu był zmęczony.

Następnego dnia Dymek przyszedł po rzeczy. Patrzyłam, jak pakował maszynkę do golenia, ładowarki, swoją bluzę z szafy.

Na serio? wciąż nie mogłam uwierzyć. Tak po prostu odchodzisz? I mnie zostawiasz?

Zapiął suwak, spojrzał na mnie długo, z niewyraźnym wyrazem.

Bądź szczęśliwa, Zuzanno. Naprawdę…

I wyszedł.

…Czekałam tydzień. Potem dwa. Telefon milczał. Żadnych wiadomości, telefonów, niespodziewanych wizyt. Kilka razy otwierałam rozmowę z nim kursor mrugał w pustym miejscu ale nic nie pisałam. Duma nie pozwalała. Dymek miał wrócić pierwszy. Zawsze wracał pierwszy.

Mijał miesiąc.

Może zachorował? błądziłam po kuchni rodziców. Albo w delegacji? Albo może zadzwonić do niego?

Mama milcząco mieszała barszcz.

Mamo, powiedz coś!
Co tu powiedzieć, Zuzanko? Puściłaś go odszedł.
Nie puściłam! Po prostu
Co?

Nie znalazłam odpowiedzi.

Dwa miesiące później, koleżanka z księgowości, Świetlana, przypadkiem wpadła w rozmowę przy obiedzie:

Słyszałam, że widziałam twojego Dymka wczoraj. Z jakąś dziewczyną, jasną, sympatyczną.

Zrzuciłam widelec.

Z kim?!
Nie wiem. Nowa chyba. Śmiały się, trzymali się za ręce Tak uroczo, aż zęby się trzęsły.

Wieczorem zaczęłam przeszukiwać jego profile w mediach społecznościowych. Konto było otwarte dawno już wymusiłam, żeby wyłączył prywatność. Nie było nowych zdjęć, ale w znajomych pojawiło się nieznane imię: Katarzyna Sokołowska. Starannie utrzymany profil z pejzażami i kotkami. Na awatarze dziewczyna około dwudziestu pięciu lat, z miękkim uśmiechem.

Tarzałam jej stronę do trzeciej w nocy.

Mama widziała, jak się zmieniam. Zniknęła pewność siebie, w spojrzeniu pojawiła się lodowata ironia. Schudłam nie tak, jak zawsze chciałam, ale nienaturalnie, przytyły cienie pod oczami. Irrytacja na granicy histerii.

To wszystko jego wina! wybuchłam na rodzicach. Sześć lat! Sześć lat życia i tak mnie zostawia?! Za jakąś nijaką myszkę?!
To ty go zostawiłaś, cicho przypomniała mama.
To inaczej!
Czym inaczej?

Nie potrafiłam wyjaśnić.

Rok minął niepostrzeżenie i jednocześnie bolesny. Śledziłam życie Dymka przez ekran telefonu: brali udział w grillach z Katarzyną; koncertowali jakąś kapelę; zdjęcie z podpisem Przeprowadziliśmy się!. Wspólne mieszkanie. Życie, o którym marzyłem. Potem zdjęcie pierścionka na jej cienkim palcu. Powiedziałam tak! podpis i trzy serduszka.

Mama natknęła się na ten post przypadkiem, przeglądając feed. Katarzyna promieniała na zdjęciu. Dymek obok znów uśmiechnięty, z żywymi oczami. Jak przedtem, zanim wyssał całą radość.

Brawo, Dymku pomyślała mama. W końcu.

Ja próbowałam budować nowe związki. Igor trwał cztery miesiące odszedł po kłótni o spóźnienie na urodziny przyjaciółki. Sergiusz przetrwał dwa uciekł, gdy zrobiłam scenę w restauracji przy jego kolegach.

Wszyscy faceci tacy sami! wołałam kolejnego byłego, siedząc w kuchni rodziców. Niezawodni, egoistyczni!

Władysław bez słowa przeżuwał kotlet. Mama nalewała herbatę i myślała, jak dziwaczne jest życie. Ja wpatrywałam się w telefon, przewijając cudze szczęśliwe zdjęcia, co jakiś czas wracając do własnych rozczarowań.

Mama uśmiechnęła się. Cieszyła się, że Dymek wyrwał się z moich łap. Tak, to była jej córka. Ale znała już charakter swojej dziewczynki.

Podczas kolejnej rodzinnej kolacji znów włączyłam starą płytę.

Przynajmniej Dymek był cierpliwy. A ci Nie da się im nic powiedzieć, od razu się obrażają!
Może to nie ich wina? zasugerował cicho Władysław.
Tato, o co chodzi?

On wzruszył ramionami:

No wiesz, trzeci facet w roku odchodzi. Dziwna przypadłość.

Ja rozgrzałam się:

Czyli to ja jestem winna, tak?!

Rodzice milczeli. Czasem milczenie mówi więcej niż słowa.

Później, myjąc naczynia, Olga myślała, jak wytłumaczyć córce oczywistość. Że miłość nie jest grą, w której można bez końca naciskać przycisk zapisz i wracać do wygodnych momentów. Że cierpliwość nie jest nieskończona. Że manipulacje niszczą zaufanie powoli, jak rdza pożerająca metal.

A ja obwiniałam świat o niesprawiedliwość i czekałam na księcia na białym koniu takiego, który wytrzyma moje kaprysy na wieki.

Olga wytrzeć ostatnią talerz i schować go do szafki. Przez otwarte drzwi zobaczyła mnie w salonie znowu wpatrzoną w telefon, przewijającą cudze zdjęcia. Wiedziała, że widziałam zdjęcia syna Dymka i Katarzyny. Ich szczęśliwe twarze i zakochane spojrzenia. Sama też śledziła losy Dymka.

Trzydzieści lat temu Olga po raz pierwszy wzięła na ręce maleńką Zuzannę i przysięgła chronić ją przed wszelkimi nieszczęściami. Ale samotność Zuzanna zafundowała sobie sama. I aby być szczęśliwą, córka musi się zmienić. A może nigdy nie dowie się, co to być żoną i mamą.