Nadszedł czas jego siedemdziesiątych urodzin, wychowując troje dzieci. Samotnie. Żona odeszła trzydzieści lat temu, a on…

Przyszedłem już do swojego siedemdziesiątego roku, wychowując troje dzieci. Jeden z synów, drugi i córka. Moja żona zmarła trzydzieści lat temu, a ja nigdy nie poślubiłem się ponownie. Nie udało się, nie znalazłem, po prostu nie miałem szczęścia można by wymienić setki przyczyn, ale po co? Nie miałem wtedy czasu. Dwaj chłopcy byli awanturnikami i bijatykami. Przekładałem ich z jednej szkoły do drugiej, aż w końcu trafił ich nauczyciel fizyki, pan Kowalczyk, który dostrzegł w nich prawdziwy talent. I to wystarczyło wszystkie kłótnie i bójki nagle zniknęły.

Córka, Bogna, również była problematyczna. Miałam z nią trudności w kontaktach z rówieśnikami, a szkolny psycholog namawiał, by zabrać ją do psychiatry. Wtedy do klasy przybył nowy nauczyciel języka polskiego, pan Nowak, i założył koło młodych pisarzy. I to wystarczyło. Bogna pisała od rana do nocy, a jej opowiadania najpierw pojawiały się w szkolnej gazetce, później w lokalnych klubach literackich.

Młodsi chłopcy po szkole dostali stypendium na jedną z prestiżowych uczelni Uniwersytet Warszawski, Wydział Matematyki i Fizyki. Bogna poszła na filologię. A ja zostałem sam. Wtedy naprawdę to poczułem wokół cisza jak maku. Zająłem się wędkarstwem, ogrodnictwem i hodowlą świń. Miałem duży dom i rozległy ogród nad Wisłą. Zarabiałem przyzwoicie, choć inżynier w fabryce zarabiał mniej niż ja. Dzięki temu mogłem pomóc dzieciom kupić im samochody, choćby tanie, dorzucić na drobne wydatki i zapewnić porządną odzież.

Jednak teraz miałem jeszcze mniej czasu niż dawniej. Cały dzień wypełniało gospodarstwo i handel. Lubiłem to. Minęło kolejne dziesięć lat i zbliżał się jubileusz siedemdziesiątka. Chciałem go świętować w samotności. Synowie już mieli swoje rodziny, ale pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjść na weekend. Bogna krążyła po sympozjach literackich i dziennikarskich. Nie zamierzałem ich niepokoić zaproszeniami.

Sam sobie poradzę myślałem. Nie ma tu nic do świętowania. Sam… sam…

Wstałem wcześnie, by pilnować świń trzeba je odpowiednio dokarmiać. Kiedy wyszedłem z domu na oświetloną jeszcze gwiazdami polanę przed domem, natknąłem się na coś dziwnego pośrodku trawnika. Był to wydłużony przedmiot owinięty w plandekę.

Co to, do diabła? zawołałem, a wtedy

Nagle rozbłysły reflektory! Oświetliły polanę, przedmiot i ludzi, którzy wyszli zza domu. To byli moi synowie z żonami i wnukami, kilka dalszych krewnych. Z przodu stała Bogna w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach o grubych szkłach. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w rurki, niektórzy naciskali przyciski wiskających się pistoletów z sprężonym powietrzem. Jednocześnie krzyczeli, machali rękami i próbowali mnie objąć:

Wszystkiego najlepszego! Tato!

Zapomniałem o tajemniczym przedmiocie. Nie wiem, co go przynieśli harcerze, ale nie pozwolili mi wrócić do domu, gdzie żony już szykowały stół.

Stań, tato, stań powiedziała Bogna. Mam cię zakryć oczy?

Dobra, niech tak zgodziłem się. Na karku zawiązała mi grubą tkaninę i po kilku obrotach poprowadziła mnie gdzieś w bok.

Co wy wymyślacie? pytałem.

Prezent, tato odparł jeden z synów.

Mam nadzieję, że niedrogi? zadrżałem. Nie potrzebuję niczego.

Nie martw się, tato powiedział drugi. To mała, tania rzecz. Po prostu znak wdzięczności.

Zabrali mnie do czegoś, a Bogna zdjęła opaskę. Rozległa muzyka z głośników i rytm bębna wypełniły powietrze. Stałem przed tym samym przedmiotem, wciąż owiniętym. Dzieci podeszły z trzech stron i zerwały plandekę.

W jasnym świetle reflektorów ukazał się stary, błyszczący Fiat 126p w lśniącej niebieskiej farbie! Ledwo nie zemdlałem ze zdumienia i prawie upadłem, ale ktoś podniósł mnie i usiadł na krześle.

O Boże, Boże, Boże powtarzałem.

Spokojnie, tato spryskiwała mnie woda Bogna. Całe życie marzyłeś o tym samochodzie.

Ale to przecież niesamowicie drogie jęknąłem.

Nie kosztuje więcej niż złotówki odparł jeden z synów.

Chodźmy kontynuowała Bogna. Usiądź w samochodzie, chcemy zrobić zdjęcia.

Otworzyłem drzwi, ale w środku stała kartonowa skrzynka.

A co to? zapytałem.

Otwórz kazała Bogna.

Wysunąłem pudełko i otworzyłem je. Z dna patrzyły na mnie dwa małe oczy. Wyciągnąłem małe, puszyste ciało i przytuliłem je:

Prawdziwy tajski kotek! Taki, jaki miał nasz dom z twoją żoną. Pamiętasz? Bomka. Kiedy byliście mali, tak go kochaliście

Oczywiście, tato odpowiedziały dzieci.

Nie usiadłem w samochodzie. Poszedłem na górę, na drugi piętro, do mojego pokoju, gdzie pokazałem zdjęcie żony, trzymając w ramionach kotka. Łzy spływały po policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? mówiłem do zdjęcia. Udało mi się. Nic nie zostało zapomniane Widzisz?

Dzieci nie pozwoliły mi długo zostać w samotności. Stół w dole już był nakryty, zaczęły się toastowe przemowy. Bogna szeptała mi na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechali z narzeczonym, by mnie odwiedzić. Narzeczony miał pojechać do swoich rodziców w Nowej Anglii, a za parę tygodni planowali ślub w parafialnym kościele w Krakowie.

Nie masz nic przeciwko, tato? zapytała.

To chyba sen o czarach odpowiedziałem, całując ją w czoło.

Dzień upłynął przy rozmowach, przysmakach, kieliszkach wódki i wspomnieniach. Wszyscy czuli się znakomicie. Wieczorem poszedłem na grób Marii, usiadłem długo i rozmawiałem z nią w myślach. Życie nabierało nowego sensu, zwłaszcza przy tym aucie. Trzeba było kupić stroje z tamtych lat, wsiąść i pojechać do wielkiego miasta.

Na łóżku spał mały tajski kotek.

Tomka rzekłem i powtórzyłem: Tomka.

Tomka mruczał i wyciągnął się na cały swój mały wzrost. Położyłem się, głaszcząc jego ciepły, puszysty brzuszek i zasnąłem.

Rankiem musiałem wstać wcześnie karmić świnie, dbać o ogród i nie zapominać o rybach. W pokoju na dole spali Bogna i jej narzeczony. Rano chłopcy z rodzinami wyjechali, a w domu zapadła cisza. Tomka podążał za mną, wpadł do poidła dla świń i zaplątał się w sieci na łodzi, potem próbował zjeść przynętę dla ryb. Śmiałem się i rozmawiałem z małym łobuzem:

Jakby młodość wróciła powiedziałem, głaszcząc go po grzbiecie.

Tomka zamruczał i, chwytając mnie łapką, wgryzł się w moje palce.

A wy, bandyci! wykrzyknąłem i roześmiałem się.

Ten opowiadanie nie ma żadnego wielkiego przesłania. To po prostu przypomnienie dla tych, którzy jeszcze mogą jechać do swoich rodziców:

Nie odkładaj na jutro.

Jedź już dziś!