Dziewczyna siedziała na łóżku, podkurczając nogi, i zirytowana powtarzała:

Jadwiga siedzi na łóżku, przytulając nogi, i z irytacją powtarza:
Nie potrzebuję go. Odmawiam. Chcę tylko Andrzeja, a on powiedział, że nie chce dziecka. W takim razie ja też go nie chcę. Róbcie z nim, co chcecie mnie to nie obchodzi.

Kochana, to barbarzyństwo odmawiać własnemu dziecku. Nawet zwierzęta tak nie robią mówi dyrektor oddziału.

A co zwierzęta robią, to nieistotne. Wypiszcie mnie natychmiast, bo zaraz się rozgniewam wykrzykuje niedawno rodząca się matka.

Jesteś, Jadwigo, głupią babą, Boże! wzdycha dyrektor. Jej doświadczenie podpowiada, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna.

Tę kobietę tydzień temu przeniesiono z oddziału położniczego do oddziału noworodkowego. Kłótliwa i uparta, odmawia karmienia dziecka ręką, choć namawia się ją na to z każdej strony. Zgodziła się jedynie na odciąganie mleka, ale nie ma już dokąd się udać.

Młoda lekarz pediatra, Małgorzata, stara się przekonać Jadwigę, lecz ta wciąż wywołuje niekończące się ataki paniki. Małgorzata tłumaczy, że brak pokarmu zagraża dziecku. Jadwiga grozi ucieczką. Małgorzata wzywa dyrektora, który przez pół godziny próbuje namówić nierozsądną matkę, ale ona upiera się, że musi spotkać się z chłopakiem, który nie będzie czekał.

Dyrektor nie poddaje się. Po latach pracy widziała podobne przypadki. Może zatrzymać Jadwigę jeszcze trzy dni, żeby przemyślała decyzję. Gdy usłyszy o trzech dniach, wpada w szał:
Czy wy zwariowaliście? Andrzej i tak jest na mnie wkurzony z powodu tego przeklętego dziecka, a wy mi jeszcze podpalacie życie. Nie rozumiecie, że jeśli nie pojadę z nim na południe, zabierze mi Krysia.

Rozpływa się w łzach, krzyczy, że wszyscy są głupi i nie pojmują, że Krysia czeka tylko, by zabrać jej chłopaka. Dziecko potrzebne było jej jedynie po to, by mogła wyjść za mąż.

Dyrektor kolejny raz wzdycha, podaje Jadwiga nalewkę z waleriany i kieruje się ku drzwiom sali. Ordynator, która do tej pory milczała, podąża za nią.

W korytarzu zatrzymuje się i cicho pyta:
Czy naprawdę wierzycie, że dziecko będzie dobrze z taką matką? Jeśli można tak nazwać.

Dziewczynko, mówi dyrektor. Co zrobić? Inaczej wyślą je do domu dziecka, a potem do przedszkola. Są przynajmniej rodzice: u niej i u chłopaka. Może spróbujemy pogadać z rodzicami? To ich pierwszy wnuk. A chłopak przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają rodzice, muszę z nimi rozmawiać.

Jadwiga uciekła tego samego dnia. Dyrektor dzwoni do rodziców chłopaka, ale ci nie chcą z nią rozmawiać.

Po dwóch dniach przychodzi ojciec dziewczyny ponury, nieprzyjemny mężczyzna. Dyrektor proponuje mu obejrzeć dziecko.

Ojciec odrzuca: nie interesuje go to. Dodaje, że córka napisała oświadczenie o odrzuceniu i przekaże je swojemu kierowcy. Dyrektor odpowiada, że to nie wystarczy, córka musi przyjść sama nie wypisaliśmy jej. Wszystko musi być zgodnie z regulaminem, inaczej będą kłopoty. Mężczyzna się denerwuje, widać w nim strach urzędników, i cofa się. Mówi, że przyśle żonę, żeby ona się wszystkim zajęła.

Następnego dnia pojawia się mała, bladą kobieta. Siada na krawędzi krzesła i od razu zaczyna płakać, szepcząc o nieszczęściu. Rodzice chłopca wyprowadzili go za granicę, mają fortunę i wielkie plany, a teraz wpadli w tę przykrą sytuację. Dziecko płacze cały dzień, wykrzykuje, że nienawidzi tego malucha. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, potem zadeklarowała, że pojedzie za nim za granicę. Chce go odnaleźć i nie pozwoli, by Andrzej miał dziecko.

Dyrektor wzdycha i proponuje obejrzeć dziecko, mając nadzieję, że babcia poczuje choć odrobinę uczuć. Uczucia się pojawiają, ale tylko pogarszają sytuację. Kobieta patrzy na malucha w ramionach dyrektora i, płacząc, mówi, że jest uroczy i chętnie go zabrałaby, gdyby mąż nie zakazał, a córka nie chciała. Wyciąga nowy chusteczkę i jeszcze głośniej szlocha.

Dyrektor mruczy: Mmm i każe pielęgniarce podać kobiecie walerianę, narzekając, że z powodu tych absurdów w oddziale zaraz skończy się zapas środków uspokajających.

Potem idzie do szefa oddziału, opowiada mu całą sytuację i informuje, że zamierza trzymać dziecko w szpitalu. Szef, niegdyś znany pediatra, widząc malucha, rozpromienia się i pyta, czym karmiony jest mały. Taki silny, taki pulchny po prostu pączek, mówi, a imię Pączek przykleja mu się do głowy.

Pączek zostaje w oddziale na kilka miesięcy. Najpierw próbuje się przekonać matkę, by przychodziła i bawiła się z nim. Przychodzi kilka razy, twierdzi, że oszczędza pieniądze na bilet, bo rzekomo wie, gdzie jest jej chłopak. Nie ma nic do roboty, więc przychodzi częściej. Wydaje się przyzwyczajać do malucha.

On też się cieszy, poznaje ją. Matka i babcia przychodzą, chętnie opiekują się dzieckiem, ale przy odchodzeniu zawsze płaczą i przepraszają za córkę, mówiąc, że kocha swojego chłopaka aż do szaleństwa. Dyrektor tłumaczy, że to nie miłość, a pożądanie.

Mimo że matka i babcia przychodzą, nie składają wniosku i nie zabierają dziecka. Dyrektor postanawia porozmawiać z nimi poważnie, podkreślając, że dziecko jest chore i potrzebuje pomocy. Wszyscy się martwią, a ordynatorka Małgorzata przy każdej okazji biegnie do Pączka. Maluch leży spocony, mokre włoski przyklejone do czoła.

Traci na wadze, staje się słaby, a Małgorzata niestrudzenie nosi go na rękach, mówiąc, że nie jest już pączkiem, a raczej naleśnikiem. Jednak kiedy przybija wagę, odzyskuje siłę i znów jest ulubieńcem oddziału. Najbardziej radośnie reaguje na koralowe koraliki, które Małgorzata nosi, próbując je ugryźć.

Pewnego dnia cała idyllą zostaje przerwana. Jadwiga dowiaduje się, że jej chłopak poślubił kogoś innego. Wpadła w szał, krzycząc, że wszystko jest ustawione, by ich rozdzielić. Nienawidzi wszystkich, a zwłaszcza Pączka. Gdyby nie był, byłaby z Andrzejem i szczęśliwa. Teraz chce złożyć oświadczenie o odrzuceniu dziecka i wysłać je do domu dziecka, a potem pojechać do Andrzeja, namówić go, by porzucił tę szklankę i wziął ją za żonę.

Złożyła wniosek i przyniosła go szefowi, po czym odwróciła się i wyszła. Szef wzywa dyrektor, która wraca, patrzy surowo i mówi:
Dobrze, wniosek złożony. Szef każe go skierować do domu dziecka. Co zrobić? Musimy to załatwić.

Małgorzata płacze, dyrektor siada przy stole, zdejmuje okulary i długo je wyciera, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzą, że kiedy dyrektor szoruje okulary, to znaczy, że się denerwuje. Rzadko kiedy łamie się jej poważny charakter.

W tym momencie Pączek radośnie się wygłupia w swoim łóżeczku. Do sali wchodzi pielęgniarka, a on zawsze wykrzykuje z radości, machając rączkami i nóżkami. Nagle się zatrzymuje, jakby wsłuchiwał się w coś nieuchwytnego, po czym cichnie. Pielęgniarka podchodzi, sprawdza, co się stało, i patrzy w jego małe oczy. Nie potrafi wyjaśnić, co w nich się kryje, ale czuje, jak coś ściska jej serce i łzy same spływają po policzkach.

Dziecko patrzy na nią, a ona płacze. Nie wie, dlaczego tak się dzieje, dopiero potem rozumie, że to było w chwili, gdy matka składała wniosek o odrzucenie. Opowiada o tym, szlochając, a dyrektor z irytacją ryczy, że nie ma sensu gadać o bzdurach. Wymyślają bajki, a potem lecą w suchy piach.

Porzucone dzieci zawsze wyczuwają, że od nich się odwrócono. Czy to własne odczucie, czy anioły szepczą im smutne wieści, nie wiadomo, ale milkną, starając się stać niewidzialnymi, by nie przeszkadzać. Wiedzą, że świat stara się ich wyeliminować, wkładając w szare, ponure placówki. Chcą być ciche i niepozorne nie są potrzebne nikomu w tym ogromnym świecie.

Nieważne, czy jesteś głodny, czy masz gorączkę. Nikt nie będzie czytał ci bajek na dobranoc, nie otuli kocykiem. Świat jest obojętny, nie zwraca uwagi. Mądre porzucone dzieci znają tę prawdę, a ich spojrzenia pełne są rozpaczy. Bezlitosny świat rozdaje jednych, zabiera innych. Dziecko szuka odpowiedzi, dlaczego zostało odrzucone, co zrobiło źle, ale nie dostaje odpowiedzi.

Świat odrzuca ich bezmyślnie, a oni nie mają na to wpływu. Nie wiesz jeszcze, że będziesz cierpieć, niewinne dziecko! Będziesz płakać za cudze przewinienia i płacić za obojętność innych. Lecz istnieje nadzieja że los się odmieni, że ktoś zwróci na ciebie uwagę. W tym bezdusznym świecie jest dobro, choć go mało, ale istnieje. Wierzyć, dziecko moje, w to i czekać.

Od tego dnia chłopiec leży cicho w łóżeczku, nie gra już, nie uśmiecha się w odpowiedzi. Na każde próby rozbawienia patrzy w poważne oczy, które nie wytrzymują już żartów.

Małgorzata bez skutku próbuje go rozbudzić:
Pączku, może chcesz na rękę? Chodź, podaję ci koraliki! wyciąga ręce, uśmiecha się zachęcająco, licząc, że poda jej swoją małą dłonią. On patrzy na nią obojętnie, nie ruszając się. Małgorzata cofa się i płacze.

Pewnego dnia wybucha:
My go zdradzamy! Najpierw ci dranie, potem my! On nie jest winny, że się tak potknął! Nienawidzę!

Siedzi na kanapie, głową opierając się o kolana, nie płacząc, a jedynie jęcząc. Dyrektor podchodzi, siada obok i głaszcze ją po ramieniu:
Kochana, nie wiem, co zrobić. Słuchaj, Pączek jest taki słodki, a ja nie wiem, co zrobić. Boże, co za praca!

Nie będę siedzieć i czekać, będę działać odpowiada Jadwiga.

W takim razie nie siedź gniewnie odzywa się dyrektor. Nie zamierzasz go adoptować, więc nie dostaniesz go. Mieszkasz w akademiku, nie masz męża nic nie zmienisz. To tylko emocjonalny wybuch. Wiesz, ile miałam w życiu Pączków? Nie policzyć, Boże. Dajmy ci czas, a ty szukaj rodziców. Dobrych rodziców. Tak, kochanie, przestań być dramatyczna i szukaj!

Małgorzata zaczyna szukać Pączkowi rodziców, najwspanialszych w kraju. Działa z taką pasją, że nawet personel oddziału się porusza. I choć anioły nie zawsze są na niebie, los jednak się uśmiecha. Pączek choruje na zwykłe przeziębienie, ale nie może zostać wypisany. Dyrektor mówi: Po raz pierwszy w życiu cieszę się, że dziecko jest chore.

W końcu znajduje parę Łucja i Leon. Mają ponad trzydzieści lat, nie mają własnych dzieci, od lat marzą o potomku, więc decydują się na adopcję. Łucja jest delikatną, elegancką kobietą o miękkim uśmiechu i melodyjnym głosie. Leon to silny, przystojny mężczyzna, przypominający żołnierza, kochający żonę. Ich dom jest jasny i przytulny. Małgorzata odetchnęła, teraz trzeba tylko, by Pączek im przypadł do gustu, więc umówiły się na wizytę w szpitalu.

Dyrektor również ich polubiła. Gdy zobaczyła Leona, podniosła brew i z uśmiechem: Przepraszam, to tylko podziw. Nie codziennie widzi się taką postać. i dodała ciekawsko: Z jaką wagą przyszedł?

Leon nieco się zakłopotał: Przepraszam, nie rozumiem Czy waga przydatna do adopcji? Zapytam mamę.

Łucja śmiała się: On będzie nas męczył pytaniami.

Dyrektor wyjaśniła: To nie jest konieczne, po prostu przypomina mi Pączka.

Łucja otwiera drzwi, wchodzi pewnym krokiem. Pączek śpi, a w jego twarzy pojawia się mała łza. Nagle maluch otwiera oczy, patrzy najpierw chaotycznie, potem zatrzymuje sięW końcu Łucja i Leon przytulili Pączka, a w powietrzu uniosła się obietnica nowego, szczęśliwego życia.