Dobrze się urządzić: Jak stworzyć przytulne miejsce w polskim stylu?

Bronisława mieszkała jak to mówią na okrągło, i szła wyczerpanym, zakurzonym szlakiem, głowę trzymała nisko, bo po co się wywyższać, skoro nie ma się nic do udowodnienia? Wygląd miałaby przeciętny, a jej mąż Jan cały czas powtarzał, że jej życie jest zwyczajnie zwyczajne. Bronisława nie zwracała uwagi na własne piękno już dawno je przegapiła.

Kiedyś była jedną z najpiękniejszych w politechnice: szczupła, urocza, kości jak z marmuru, choć trochę krągła w biodrach tak jak babcia Ania, co z wsi, mocna i surowa, odziedziczyła po przodkach, ale przeciw nauce się nie poddała.

W jej żyłach krążyły inteligentne geny inżynierowie i literaci z wyższym wykształceniem. Dzięki temu odziedziczyła nos nie taki jak u babci, nieco zaokrąglone ramiona i nogi, które nie były przeznaczone do kaloszy czy kożuchów, a raczej do miejskiego chodzenia.

Tak więc wyszła z rodziców ładna, nieśmiała i cicha i to też nie najgorsze. Babcia Ania potrafiła wykrzyczeć całe opowieści, że uszy się wciągają w kształt słomek, a matka Olsza, kiedy wzięła za męża Fryczka, najpierw próbowała się wyrzucać, potem jednak się uspokoiła. Mieszkały w wygodnym bloku z ficusem w holu, sąsiadując z akademikami i gwiazdami nauki nie można było się im nie przyglądać, bo zaraz was wyproszą!

Ola ustała, a Bronisława stała się jeszcze cichsza.

Dziecko podnosimy z troską! narzekała przychodząca na wizytę babcia Ania, wyrzucając z obuwia już niebłyszczące kalosze. A ty, Łucjanko, już zgasłaś. To będzie pusta łąka, tylko chwasty… Dokąd wiatr podpowie, tam się skierujecie! Skąd nasza rodzina się rozeszła? Gdzie jest nasza Michałowska?! Co, zięć nie wie?

Fryczek wzruszał ramionami, ukrywał się daleko od czosnkowego i BiałoMorskiego wnuka, schodził do swojego gabinetu i siedział, podczas gdy Ola w kuchni podawała matce herbatę i opowiadała o swoim życiu.

Babcia Ania nigdy się nie spieszyła. Najpierw, stukając łyżką w obrus, opowiadała o wsi, sąsiadach i kłótniach, potem przeskakiwała do tematu ogrodu, zbiorów własnych i cudzych. W końcu, zębem stukając, wołała wnuczkę, ukrytą za szklaną wstawką drzwi kuchennych.

Bronisława wychodziła nieśmiało, spoglądając na matkę, a ta odwracała się. Fryczek nie witał teściowej, choć ich ogórki wódką były wyśmienite. Jednak Bronisława miałaby ograniczony kontakt z babcią matka natomiast wiele pomagała Oli przy noworodku i trzykrotnie ratowała Bronisławę, kiedy zachorowała na zapalenie płuc i prawie nie jadła.

Anna Włoszczak przyjechała, zabrała dziecko w zimie w płaszczu na prezydenckim samochodzie. Fryczek krzyczał później, że nie powinno się tego pozwalać, ale Ola go uspokoiła. Za miastem i przy dobrym jedzeniu Bronisława szybko wróciła do zdrowia, wpadła w ramiona matki, westchnęła z ulgą tęskniła. Fryczek tylko machnął ręką i spojrzał spod nosem na teściową.

Babcia Ania miała w sobie jakąś siłę, pewną i mocną, jak pięść rozświetlająca świadomość o tym, o czym Ola nie śmiała nawet pomyśleć. To właśnie dlatego zięć jej nie lubił bał się.

A czemu mnie nie wita, zięć? Przecież na wesele tyle pieniędzy dałam! Nieumiejętność mówienia ładnie to nie wina, to mój los! lamentowała głośno babcia Ania, podając wnuczce wielką czekoladkę Alenkę.

Bronisława skinęła głową z podziękowaniem, ale nie zjadła czekolady, położyła ją na stole.

Co? Dzieciaku, gryź! Rozgryź i zjem! namawiała go gość, ale Ola wtrąciła: Frycik nie pozwala słodyczy przed kolacją. To nie u nas szeptała, a to u nas sprawiło, że Babcia Ania rumieniła się.

Mimo że nie było łatwo, mężczyzna był w domu, więc głowa była! Ola nigdy nie została gospodynią, tylko kręciła się, milczała i gdy goście przychodzili do męża, nakrywała stół, uśmiechała się i kiwała głową. Nie miała nic do powiedzenia, bo zawsze była w domu, przy gospodarstwie, a rozmowy mądre nie wchodziły w jej zakres.

Bronisława brała z niej przykład, nie wywyższając się.

Po pewnym czasie Anna Włoszczak nie wytrzymała już mieszkania u zięcia. Po kilku kłótniach przestała przyjeżdżać i wzywać. Czasem, gdy Fryczka nie było w domu, dzwoniła, słuchała długiego szumu i, opuszczając głowę, w końcu podniosła się, słysząc głos Bronisławy.

Jak tam, serduszko moje? Nie przychodzisz, nie odwiedzasz szepczała Babcia Ania, wycierając łzą policzkiem. Płakała ostatnio często, od nerwów.

Wszystko w porządku, babciu. Studiuję, dziś wolne, mama w przychodni, tata w pracy wzruszyła ramionami Bronisława.

Świat miał swoje zasady, tradycje, a rodzina była mała i uporządkowana i w porządku.

Ojciec był głową rodziny, mądry i wykształcony. Matka nadal żuła orzeszki, wypluwając je do ręki. Tatowi to się nie podobało, żądał kultury jedzenia, a matka nie mogła lub nie chciała. Wtedy szef rodziny wyrzucał ją na balkon.

Siadaj tam, jeśli nie rozumiesz, że to obrzydliwe! machał ręką w stronę drzwi balkonu.

Matka siedziała w szlafroku, z warkoczykami na głowie, płakała orzeszki, patrząc na swoje rozciągnięte, białe nogi. Była wdzięczna Fryczkowi za to, że ją pokochał, wyciągnął z wsi i dał szansę.

Ola uczyła się w szkole pedagogicznej; Fryczek zauważył ją na tańcach w Parku Kultury, zakochał się i… pojawiła się Bronisława. Mimo że ojciec był inteligentny, nie miał wrodzonego talentu pochodził z niży. Rodzice nie mieli wysokich stanowisk, ale cieszyli się, że ich dziecko wyjdzie w ludzie.

Fryczek, choć prosty, był solidny, a Jana mąż Bronisławy był trochę bardziej miękki. Był z inteligentów, ale w czasach młodości ludzie nosili stylówki i kapelusze. Jan czytał klasykę, filozofię na dwa kartki, był skromny, a Fryczek go zaakceptował.

Bronisława, po ślubie, przeprowadziła się do trzech pokoi w mieszkaniu rodziców Jana. Jego starsza siostra wyjechała dawno, gdzieś za granicę.

Rodzice Jana byli już starsi, odpuszczili kontrolę, a teściowa, babcia Ania, przejęła stery domu i kazała synowi zabrać Bronisławę i ojca na wieś.

A wy się rozmnażacie jak Bóg pozwoli. Dość! podsumowała. Nie chcę tu być, dwie panie w kuchni nie wytrzymają.

Mieszkanie pełne było ciemnych, drewnianych ścianek, sterty prześcieradeł, ręczników, kawałków materiału i setek kryształów. Wszystko to wydało się Bronisławie ponure.

Zmienienie zasłon, mebli, odnowienie parkietu kosztowne i niepotrzebne. Jan był zadowolony, że ma wszystko. Jego matka kiedyś gotowała mu kaszkę rano, teraz to Bronisława. Kochała go, chciała mu się podobać, nie odmawiała.

W weekendy Jan wstawał wcześnie, smażył jajka w podniszczonych spodniach, nie wydawał pieniędzy nie ma co. Bronisława, przerażona, patrzyła na zegar, nie wiedząc, czy mąż wyruszy, czy zostanie w domu. Najczęściej siedzieli w domu, nie chodzili do teatru ani kina, bo trzeba było oszczędzać.

Ta oszczędność wyłoniła się późno, ale kiedy się objawiła, Bronisława pomyślała, że Jan jest surowym gospodarzem, bo każda złotówka jest cenna. Przyzwyczaiła się, że mężczyzna decyduje, a żona się poddaje tak żyje jej matka!

Jan był inteligentem, ale nie z rodu, a z niży. Jego rodzice nie mieli wysokich wykształceń, pracowali na prostych stanowiskach, a on chciał, by ich nazwisko zasłynęło.

Jan, jako naukowiec, miał w planach pracę doktorską, ale ręce nie dosięgały pisania, miał wielkie plany, w tym remont wsi. I on! Jan decydował, jego władza pierwsza!

Co ty, Groźny! wykrzyknęła Anna Włoszczak, gdy dowiedziała się o życiu wnuczki od Łucji. Po co mu taki mąż? Normalnych facetów jest pod dostatkiem!

Nie rozumiesz, mamo! Bronisława dokonała dobrego wyboru. Mieszkanie w centrum Warszawy, zawód Jana jak mojego Fryczka, ważny. Kobieta musi się dobrze ustatkować, choć brzmieć to może posępnie. Skąpstwo to rodzinna tradycja, kiedy liczyliśmy każdą złotówkę. Ty, babciu.

Anna Włoszczak się obraziła. Nigdy nie rozrzucała pieniędzy, ale nigdy nie pozbawiała Olę jedzenia ani ubrania. Trzeba było kupić płaszcz ważne, by był solidny i ładny. Drogo? Nieważne! Ania pożyczała sąsiadom, zwracała po groszach, a potem pracowała, by Ola miała wszystko w porządku.

Kiedy córka chciała iść na studia, Anna zabrała ją do domu mody, gdzie uszyto najmodniejsze sukienki, które Ola wybrała. Tam dziewczyna poznała Fryczka. Nie było więc sensu Anię kikać pieniążkami.

Od tamtej rozmowy nie dzwonili ani nie odwiedzali się.

Bronisława i Jan żyli dalej. Mąż szybko stracił zainteresowanie czułościami miał już dziesięć lat przewagi, nie było miejsca na romantyczne uniesienia.

Bronisława przyjmowała to jako fakt. Mąż kochał ją, a rodzice chwalili wybór córki. Reszta te romantyczne motyle w brzuchu i intymność to chyba niepotrzebne dodatki.

Bez pieniędzy trudniej, ale da się żyć. Jan szybko zauważył, że pensja Bronisławy też trafia do jego skarbonki, więc naciskał, by córka pracowała, podnosiła kompetencje, a więc i wynagrodzenie. Wszystko oddawała, a on, jak nieco surowy, dopisywał trochę, by skarbonka nie była pusta.

Bronisława podjęła pracę w szkole, kochała dzieci, zmęczona, wracała wieczorami, ledwo niosąc nogi, siadała przy kuchni, a Jan leżał w pokoju, czytał i czekał na kolację.

Bronisława podawała, marząc, by wieczór się skończył, a Jan mógłby wypić kieliszek wódki z ustem i filozofować. Wiedział wszystko jak rządzić, jak wychowywać, jak leczyć i budować. A także, że Bronisława to nic nie jest, puste miejsce. Nauczycielka? Boże, to śmieszne!.

Gdybyś przeszła do RONu albo jak tam wasze biura, mogłabyś i opiekunką w przedszkolu być! mrugał Jan. Płaszcza nie kupimy, wiosna przyjdzie, jesienią coś wymyślimy.

Potem przyciągał się do szyi Bronisławy, ciężko oddychając, napompowując policzki.

Jan, jestem w ciąży. Nie, źle mi! wybuchła Bronisława. Nie dotykaj

Jan zamrzał, jakby nie rozumiał, skąd biorą się dzieci, i że z nią nie może ich mieć.

No chyba wymamrotał, marszcząc brwi. Lubił wszystko kalkulować i by wszystko było według jego planów. Teraz pojawiła się przerwa, niespodzianka! To nie teraz, Bronisławo! Nie, westchnął, patrząc na brzuszek. Musimy przestać! Dziś już późno, spojrzał na zegar. Zrób mi kawę, małą, żeby starczyła na miesiąc. Idź. Jutro po pracy do poradni, musimy coś ustalić. Rozumiesz?

Bronisława patrzyła na niego z góry, pachnącą szprotem i potem brudną, przybrudzoną.

I wymiotła mu prosto na kolana.

Jan podskoczył, potrząsnął się, jęknął, wypędził Bronisławę do kuchni, w łazience wybuchło krzyki i mydło ślizgało się po podłodze.

Kiedy wyszedł, nie było jej. Wszystko było na miejscu małe perfumy, które pożyczył od znajomego w delegacji, płaszcze i buty kupione w zeszłą wiosnę, trochę zaTak więc, pośród szumu codzienności i niekończących się rozterek, Bronisława w końcu odnalazła spokój w prostym, domowym cieple, przy filiżance herbaty i cichym szelestem liści w oknie.