Jej szef

Aleksandra pędziła do redakcji, wiedząc, że spóźnienie to katastrofa. Gdyby nie przeszła przez bramkę przed szefemredaktorem Piotrem Michałowiczem, musiałaby pisać wyjaśnienia, dlaczego najlepsza pracownica zeszłego miesiąca nagle się spóźniła.

Piotr Michałowicz kochał papier. Wszystkie notatki, raporty, podziękowania, przeprosiny i listy zakupów wszystko, co mogło wypełnić jego biurko. Skąd wzięła się w nim tak wielka fascynacja biurokracją, nikt nie potrafił wyjaśnić.

Żona wrzucała mu listy z zakupami, które nieustannie wypadały z kieszeni spodni, a współpracownicy przysyłali różnorodne służbowe notatki wszystko w jednym miejscu, Piotr Michałowicz był usatysfakcjonowany.

Po co to wytrzymywać?! wykrzyknęła przyjaciółka Aleksandry, Julia. Pracowała w kawiarni niedaleko mieszkania, które dziewczyny dzieliły po pół, i twierdziła, że lepszej pracy po prostu nie ma. Boże! Dzięki wam wkrótce wycięte zostaną wszystkie lasy! Napiszcie mu email! To nowoczesne i ekologiczne.

Nie rozumiesz, Julio westchnęła Aleksandra. Ten człowiek jest zrobiony z papieru. Wszędzie mu wystają kartki, z notesu sypie się listy. Najwyraźniej mu to podoba. On w swojej talerzowej strefie, jak się mówi. Niech tak! Przynajmniej dobrze nam płaci i nie zmusza nas do wiosennych porządków.

Argument brzmiał słabo, ale Julia przytaknęła. Właściciel kawiarni, w której pracowała, co kwiecień zmuszał pracowników do malowania i mycia ścian lokalu. Julia drapała od farby, a kurz z murów podrażniał jej drogi. Dlatego brak dodatkowych prac porządkowych idealnie pasował do wymówek szefa, i temat już nie powracał.

Dziś, jeśli Aleksandra nie prześlizgnie się przed Piotrem, choćby na sekundę, ale nie wyprzedzi go, wpadnie w pułapkę wyjaśnienia.

Co napisze?

Tam będzie mnóstwo punktów

Zaspała, bo budzik przestał działać, a w domu nie było prądu. Potem biegły z Julią, wycierały kałużę pod cieknącym lodówką, pośpiesznie zjadły zimną owsiankę, która stała od wieczora, a potem próbowały się umyć dzięki Bogu, że woda w kranie była, choć zimna, to coś. Po kąpieli przyszły małe kobiece drobiazgi tusz, róż, cienie, szminka.

Juliina kurtka była pomarszczona, bo w nocy kot Inny, wskakiwszy na nią z lodówki, zakopał się i schował, planując przetrwać burzę. Burzę przerwała jedynie Juliina kozacka stopa, której kopał w puszysty tyłek kota. Inny nigdy nie był tak upokorzony i wpadł na balkon, by się smucić.

Julia szukała innej kurtki, bo żelazko nie działało

To wszystko pochłonęło ogromną ilość czasu. Gdy w końcu się otrząsnęły, było już późno.

Aleksandra, po upraniu przyjaciółce i życzeniu jej udanego dnia, ledwo zdążyła wskoczyć na stopnie odjeżdżającego tramwaju, wplątała się w tłum niczym galaretka. Jeden mężczyzna delikatnie objął ją, by nie wpakować w drzwi, ale spojrzała na niego tak, że jego dłoń i cały mężczyzna zniknęli.

Teraz nie da się zebrać wszystkich świateł na drodze, nie potrącić się o poręcz i nie stać się ofiarą złodziei w tłumie wszystko jest możliwe!

Gdyby Aleksandra została przyłapana na spóźnieniu, straciłaby premię. Premia była już rozdzielona część na morze, kolejna na nową mikrofalówkę, reszta na szpilki.

Gumowa premia tak ją nazywały dziewczyny. Aleksandra na nią zasłużyła! Lecz jeden błąd mógł wszystko zrujnować.

Z trudem powstrzymywała się, by nie wybiegnąć i nie gonić tramwaju po moście. Szybciej i tak nie dałoby się, ale iluzja wysiłku zawsze rozgrzewa.

Tuż przed jej nosem pewien chłopak chwycił się poręczy, rękaw jego kurtki lekko się podciągnął, odsłaniając jej okrągłe zegarki. W nich tysiąc wskazówek i kilka tarcz.

Aleksandra patrzyła przerażona na zegary i minuty, chciała odwrócić wzrok, ale oczy same wracały do nich.

Spóźniasz się? zapytał z współczuciem chłopak. Dzień dzisiaj szalony

Tak przytaknęła, przyciskając łokciem torbę do już spoconego boku.

Wiesz, co mówią? Tam, gdzie czekają, nie da się spóźnić uśmiechnął się młodzieniec.

Aleksandra zmarszczyła brwi. W innym wypadku skinęłaby, ale teraz to filozoficzne stwierdzenie nie pasowało w grze były mikrofalówka i morze!

Mam na imię Kamil przerwał, czekając na odpowiedź, po czym kontynuował:

A ty?

Ja jestem Olga Wiktoria. Pozwól przejść, proszę, panie! Kamilowi w drogę stanęła wysoka, piękna kobieta w lekkim płaszczu i koronkowych rękawiczkach. Pachniała perfumą, a jej usta były krwistoczerwone, jakby pomalowane burakiem.

Kobieta przypadkowo dotknęła rękawa Kamila swymi buraczkowymi ustami.

Przepraszam! wymamrotała Olga Wiktoria. Dziś burzy!

Wtedy Aleksandra zrozumiała, kim jest ta kobieta. Żona szefa. Nikt jej nigdy nie widział, nawet jej zdjęcia nie wisiały w biurze Piotra, ale jej głos w głośnym połączeniu słyszeli wszyscy

Widziałam dziś twoją gazetę, Piotrze! To nie ma sensu! Artykuł o mamontach już się wyczerpał, nie rozumiesz?! Ktoś wpadł z gazetą do kosza, a jakiś bezdomny

Mówiła dalej, nie wstydząc się opisów, rzucając kolory, a podwładny, który stał się niechcianym świadkiem tej sceny, zniknął w mrokach korytarza.

No i? pytali koledzy.

Rozdziera. Twoje mamuty, Szary, nie trafiły do cioci Olgi! złośliwie zauważył reporter. A moja wystawa porcelany roztopiła serce tej krokodylicy!

Rozległo się pukanie w nos młodego niepowodzenia, dumny krok zwycięzcy autora artykułu o porcelanie, po czym grzmiał głos Piotra Michałowicza, wzywający wszystkich do sali konferencyjnej.

Olga Wiktoria nigdy nie przychodziła do redakcji, ale jej duch zdawał się krążyć wszędzie.

Kto ona jest, żeby krytykować naszego Piotrusia?! protestowały pracownice stołówki. Te też znały złą żonę szefa. Biedny! Przyjdzie, pożre ciastka, wypije herbatę, a ona już dzwoni, już przesłuchuje, co i jak! Nieznośna!

Olga rozejrzała się po tramwaju, przebiła się do miejsc siedzących, wyciągnęła kilku chłopców, zapatrzonych w smartfony, i usiadła obok Piotra Michałowicza.

Przepraszam. Proszę wybaczyć, my po prostu wymamrotał szef, trzymając w kolanach teczkę.

Jak szkolny! pomyślała Aleksandra, kiedy minęło pierwsze zdziwienie, że zobaczyła samą Olgę. Dziewczyny zazdrościły.

Co ty mamaczysz? Daj tutaj swoją teczkę! rozkazała Olga, klikając zamkiem i wsuwając rękę do torby. To jest, to jest A klucze? Piotrze, gdzie klucze? Znowu będziesz siedział pod drzwiami, kiedy ja będę chodzić po Arkadii z Simką? Zwariowałeś!

Aleksandra i chłopak z zegarem patrzyli, jak twarz Piotra przybiera odcień wstydu albo zakłopotania.

Ola, spokój. Co tak krzyczysz? Nic się nie stało. Wy idźcie, a ja zajrzę po mamie wymamrotał.

Jaką mamę, Piotrze?! Do mamy chodzimy co trzecią sobotę miesiąca. Czy to trzecia sobota? zapytała żona, surowo.

Dziś jest środa podał Nikolaj.

A wy, chłopcze, nawet nie pytacie! wykrzyknęła Olga Wiktoria.

Kamil westchnął i wzruszył ramionami.

Śmieszne, co? szepnął do Aleksandry. Przepraszam, nie pamiętam, jak się pan nazywa

Tramwaj zadzwonił, szarpnął. Kamil wcisnął się w policzek Aleksandry swoją nieogoloną, kolczastą szczęką.

Co ty! wykrzyknęła Aleksandra.

Przepraszam, burzy się jak niektórzy tu zauważyli Kamil mrugnął w kierunku Olgi. I za zarost, proszę wybaczyć. Dwa dni na służbie, nie zdążyłem ogolić się.

Aleksandra zauważyła, jak zmęczony wygląda młodzieniec, szary i zielonkawy.

Powinieneś się wyspać współczuła.

Nie, zaraz jadę do przyjaciół, muszę wyprowadzić psa, a potem do domu. Dziękuję za troskę uśmiechnął się Nikolaj.

Olga Wiktoria, niczym staruszka z bajki o złotej rybce, szalała coraz bardziej.

Gdzie patrzysz, Piotrze? poprzysła papierowe sterty. Zapamiętaj: to lista z pralni, to rozłożyła pogniecany liścik, adres masażysty, tego nie potrzebujesz włożyła do kieszeni swojego płaszcza. To zamówienie. Zaniesz. Sprawdź, czy wszystko świeże położą, rozumiesz? To, co trzeba kupić siostrze i siostrzeńcom. Pamiętasz, że jedziemy w niedzielę? Piotr skinął. Dobrze! Dalej

Papier przewracała w kółko, a Piotr, skinąwszy, nagle spotkał wzrok Aleksandry, pełny beznadziei i jednocześnie błagający, by nie mówiła o tej upokarzającej scenie.

W jego brązowych oczach tliła się prośba, a Aleksandra skinęła głową. Teraz mieli jedną tajemnicę na dwoje.

Czemu Piotr żył z tą mętrą? Dlaczego znosił kontrolę i despotyzm? On ją zrobił. Z prostego dziennikarza wyciągnął redaktorów głównych, powoli, ale skutecznie. Dostrzegł talent w czasach studenckich, poślubił się z nią, a potem przez ojca, wujka, znajomych wspierał jej karierę.

Olga nigdy nie pracowała osobiście, ale była ciągle zajęta: telefony, spotkania w kawiarniach, kontrola życia rodziny Wszystko spoczywało na niej.

Właśnie ona, siedem lat temu, dzwoniła do Fimki, i ten wprowadził Piotra na to stanowisko, które zajmuje teraz. Fimka był jakby szczytem w świecie gazet, a jednocześnie kochał energiczną Olgę. Wykorzystywała to.

Fimo, musisz to ogarnąć! Piotr już nie jest dzieciakiem, wszystko wisi w powietrzu. Znajdź mu miejsce, słuchaj! klepnęła go Olga. Za to zaproszę cię na kolację, niech tak będzie

Fimka zadzwonił do redakcji Czysty List, gdzie właśnie odszedł na emeryturę szef. Sekretarka stuknęła klawiaturą, drukując Rozporządzenie o mianowaniu.

Olga Wiktoria była zadowolona. Nie poszła do restauracji, wymówiła się migreną, ale Fimka wciąż liczył na spotkanie.

Piotr został szefem redakcji.

Weszłszy w nowy, dębowy gabinet, mruknął:

Olgo, nie dam rady! To nie dla mnie! wyszeptał, po czym ucichł, gdy przynieśli kawę i bułki z kantyny.

Olga przyjrzała się kelnerce, zmarszczyła brwi, po czym poklepała męża po ramieniu i pewnym tonem rzekła:

Nic nie szkodzi, Piotrze! Nie będziemy się poddawać.

Była szarym kardynałem. Piotr, gdy nikt nie słuchał, dzwonił do niej, pytał, które artykuły wziąć, a które odłożyć. Nie dlatego, że nie wiedział, ale z szacunku, z potrzeby porady, bo ona była jego życiem. Olga cierpiała na przewlekłe choroby żołądka, często leżała w szpitalu, a w przerwach między atakami zarządzająca małym królestwem Czysty List.

Artykuł o mamontach od dziennikarza Szarego wpadł zamiast notatki o żarówkach, którą Piotr uznał za nudną.

Mamuty będą hitem! krzyczał Szary w gabinecie. Wszyscy kochają prehistoryczne kości, potęgę lodowcowych epok Nie wątpię!

Piotr dzwonił do Olgi pięć razy, by potwierdzić szczegóły, ale ona nie odbierała, biegła po Arkadii.

Mamuty wylądowały na pierwszej stronie, a Olga nie była zachwycona.

Olga kontrolowała też pracowników. Na jej prośbę administrator otworzył jej dostęp do bazy przyjść i odchodów. Wrzucała się w gniew i krytykowała Piotra za minutowe spóźnienia.

Panie, to był tylko moment Jesteśmy ludźmi! tłumaczył Piotr.

Ach tak? No to odchodzę. Jeśli chronisz ich, a mnie traktujesz jak głupkę, koniec! krzyczała Olga, rzucając słuchawkW miarę jak tramwaj odjeżdżał, Aleksandra odetchnęła, wiedząc, że choćby los układał się w chaos, ona wciąż ma szansę podążać własnym, niegasnącym rytmem.