Co zabrać w podróż? – zasugerowała żona

Chcesz, żebym wyciągnęła walizkę z rzeczami? zaproponowała żona.
Zabierz ją! odpowiedziałam zdziwiona, bo miałam się już przygotowywać do długiego odpoczynku.
No właśnie, walizka z rzeczami, którą teraz musisz wyciągnąć? dodała Zofia.
Jaka walizka? Sam sobie noście rzeczy! pomyślała Bogna, stała przy dywaniku w przedpokoju i wyszła. Wszystko chyba poszło dobrze, ale po spotkaniu został niewielki posmak niedorozumienia.

Wieczorem w domu wybuchła sensacja.
Będziesz mieć dziecko! Będziemy mieli dziecko! ogłosiła z dumą Bogna, patrząc na Leona, licząc na pożądany efekt. Nie cieszysz się, kochanie?

Bogna Stepanowa pojawiła się w ich technikum na trzecim roku razem z Wojciechem Ryżikiem, kiedy przenieśli się z innego miasta. Ojciec Wojciecha żołnierz dostał nowe stanowisko, więc rodzina musiała się przeprowadzić. Dziewczyna, z którą młodzieniec miał romans, rzuciła się w pościg za ukochanym; Bogna stała się prawdziwą towarzyszką broni.

Wojciech nie miał takiego szczęścia. Gdy po przeprowadzce dziewczyna dowiedziała się, że wkrótce zostanie mamą, jej chłopak zniknął w tęczowym dymie po prostu odszedł! Zniknął z radarów, odczuł szok i zerwał kontakt po telefonie, zabierając ze sobą dokumenty z ostatniego semestru medycznego.

Wtedy do życia Bogny wkroczył przystojny wykładowca anatomii, Leonard Jerzy. Bogna była bystrą dziewczyną jej kręcone włosy zawsze coś kombinowały. Nie mogła wrócić do domu z brzuchem pełnym, bo nie było to po myśli rodziców. Dziecko było jedyną nadzieją rodziców, a za niepowodzenie mogła dostać klapsa w tyłek.

W wielodzietnej rodzinie były już inne dzieci, więc przyjście kolejnego maleństwa nie cieszyło nikogo. Dlatego pojawiła się opcja trzydziestoletni, stabilny mężczyzna, którego wszyscy znali, i który nie miał własnych dzieci.

Bogna więc nawiązała romans z zamężnym Leonardem. Zauważyła, że nie przykłada dużej wagi do antykoncepcji to znak, że chce być ojcem.
No dobra, Leonie, spełnię twoje marzenie! Zostaniesz szczęśliwym tatą! pomyślała piękna Bogna i ruszyła do dzieła.

Po półtora miesiąca mogła przekazać kochankowi radosną nowinę. Potem mogła powiedzieć, że dziecko przyjdzie na świat w siódmym miesiącu kto się nim zajmie? Mądry nie powie, a głupi nie zauważy.

Wszystko było dopięte na ostatni guzik: najpierw lekka kolacja w uroczystej atmosferze. Bogna wynajęła pokój od samotnej babci za symboliczną opłatę. Stara dama nie przeszkadzała w spotkaniach, wystarczyło, że płacili za media i czasem przynosili smakołyki. Życie emerytki nie było łatwe trzeba było coś jeść i leczyć, a ceny w aptekach i sklepach nie należały do najniższych.

Gdy Leon wypił kieliszek wina, a Bogna tylko łyknął, podała mu dodatni test ciążowy, tak jak w serialach, i powiedziała: Będziesz mieć dziecko! Będziemy mieć dziecko! Nie cieszysz się, kochanie?

Mężczyzna nie zareagował tak, jak się spodziewała: nie wziął jej w ramiona, nie zaproponował małżeństwa, a po krótkiej ciszy wyrzekł się:
Nie jestem gotowy!

Na co nie jesteś gotowy? zdziwiła się Bogna. Dla niej zawsze był gotowy, niczym harcerz!
Na dziecko! odparł.
Więc gotowy byłbyś na dzieci, a dalej? uśmiechnęła się nieśmiało.

Leon po prostu wyszedł.
Pierdolony nauczyciel! wykrzyknęła w jego stronę Bogna, bo w jej rodzinie nie czepiano się języka.

Nie myśl, że mężczyzna jest złym człowiekiem po prostu był bezpłodny! Dlatego dziecko nie mogło być jego. Miał też w pamięci, że Bogna kiedyś przywiązywała się do nieobecnego Wojciecha. Wszystko się złożyło w jedną układankę.

Bezpłodność Leona wstąpiła w życie po przechorowaniu różyczki w dzieciństwie. Po trzech latach małżeństwa badania wykazały, że w jego nasieniu jest mało ruchliwych plemników. Gdy nie potrzeba, wystarczy jeden zwinny, a gdy trzeba, to już nie da się ich wyciągnąć.

Tajemnicę trzymali w tajemnicy, udając, że intensywnie nad tym pracują. Później myśleli o adopcji dziecka z domu dziecka. Na razie żyli dla siebie i to nie było złe.

Ojciec Leona miał raka, a rodzina nie chciała go martwić. Miał nadzieję, że wkrótce dostanie wnuka. Choroba postępowała, więc Leon i Zofia postanowili pozwolić ojcu odejść w spokoju.

W małżeństwie wszystko grało: Leon kochał Zofię, Zofia kochała Leona i całkowicie mu ufała. Drobna zdrada tylko wzmocniła ich więź. Po wiadomości o ciąży Bogny, miłość Leona przygasła, ale co zrobić?

Leon przestał zwracać uwagę na studentkę Stefanię Stepanową, więc ona przyszła do niego z szczerą prawdą: Jestem w ciąży, ale nie od ciebie! Zofia, zachowując spokój, odpowiedziała krótko:
Zabierz!

Co? zdziwiła się dziewczyna szykująca się do długiego odpoczynku.

No właśnie, czy wyciągniesz walizkę? dodała Zofia.

Jaka walizka? Sam noście! pomyślała Bogna, stukając w dywanik przy drzwiach. Wszystko wydawało się w porządku, ale w tle pozostał lekki posmak.

Wieczorem w domu rozbrzmiało pytanie:
Kogo wierzysz, Zosiu? zapytał Leon, rozczarowany. Nie ma dla ciebie miejsca w moim planie!

Wszystko wskazywało, że Leon był wzorowym rodzinowcem. Zofia jednak wierzyła mu i nie szukała dalszych wyjaśnień.

Studentka Stefanię nie udało się namierzyć w dziekanacie, więc postanowiła iść własną drogą, tak jak kiedyś mówił nieśmiertelny Ilona Idźmy inną ścieżką!.

W tej chwili Bogna skierowała się do Yurka Siergiego, potencjalnego teścia, którego adres znalazła w internecie. Ojciec Leona był w lekkiej dezorientacji po lekach, więc przyjął piękną, ciężarną dziewczynę z otwartym sercem w końcu miał wnuka!

Bez namysłu zaoferował jej wsparcie w wysokości trzydziestu tysięcy złotych miesięcznie, mówiąc, że niech decyduje, kiedy chce. Dziadek nie zostawił jej samej.

Bogna poczuła się na szczycie świata. Nie musiała wracać na studia, bo co miesiąc spływało na jej konto przyzwoite wsparcie dla niej, dorastającej w skromnej rodzinie, to była fortuną.

Ciąża szła gładko, prawie bez mdłości. Bogna chodziła po sklepach i kupowała różowe akcesoria dla maleństwa; USG pokazało, że to dziewczynka. Czasem odwiedzała dziadka Jurka, który z radością podawał jej soczyste owoce, na które nie stać było jej wcześniej.

Gdy nadszedł termin porodu, dziękczynny wózek przywiózł dziadek, choć już miał problemy z poruszaniem się. Obiecał nie opuszczać jej, nawet po swoim odejściu.

Oczywiście, nie zostawi mnie! myślała Bogna, żując wiśniowy krzak.

Jurek odszedł, gdy dziewczynce skończyło pół roku; choroba go pokonała. Bogna przyjechała na pogrzeb, a sąsiadka zgodziła się zajmować dzieckiem, dopóki nie znajdzie się ktoś inny.

Dlaczego tak zrobiła? Nie wiadomo. Może myślała, że w testamentcie Jurek obiecał jej wnuczkę. Testamentu nie było, a Jurek nie dotrzymał słowa.

Na pogrzebie nie zaproszono jej, więc jej wjazd autobusem na obiad został zablokowany przez kierowcę, na prośbę rodziców. Autobus ruszył, a Bogna biegła za nim, stukając pięścią w drzwi.

Miała trochę oszczędności: z tych trzydziestu tysięcy udało jej się odłożyć trochę, plus kapitał rodzicielski i zasiłek dla samotnej matki wszystko wystarczyło na życie.

Znalazła pracę w centrum medycznym, przyjmując telefony wykształcenie pielęgniarskie jej wystarczyło. Dziecko włożyła do żłobka.

Rok po pogrzebie Zofia zaszła w ciążę ponownie tym razem jej własny organizm ożył! Ostatecznie para doczekała się cudownego chłopca. Radość była ogromna.

Czasami Zofia przypominała sobie chwilę, gdy Bogna przyjechała, jakby była w ciąży z jej mężem. Może dziewczyna nie kłamała? Jednak Zofia odgoniła te myśli, mówiąc: Co już, nie ma sensu.

Leon okazał się wspaniałym ojcem: troskliwym, kochającym i czułym, zupełnie jak mąż Zofii. Reszta już nie miała znaczenia.