Dziękuję za wszystkie piękne chwile w małżeństwie z Twoim synem. Przesyłam go z powrotem do Ciebie!

Droga teściowo!

Przepraszam, że nie mogę już zwracać się do Ciebie mamo, jak planowałam, gdy nasz los połączył, a Janek ześlizgnął się w moją stronę z pierścionkiem. Oczywiście chciałam wziąć ślub wszystkie moje przyjaciółki z Warszawy już od lat są mężatkami i z zazdrością patrzyły, jak dzielą ze sobą obowiązki i miłość, szanując się nawzajem.

Marzyłam o rodzinie, w której mężczyzna będzie przy mnie niczym latarnia w burzy, w której wspólnie dorastają dzieci i my opiekujemy się nimi jak psami w parku. Chciałam dbać o męża, by czuł moją miłość i mógł ze mną porozmawiać o wszystkim, od pogody po najnowszy serial.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam, jak Janek odnosi się do Ciebie, pomyślałam, że wychowałeś prawdziwego rycerza, który powinien zagościć w moim życiu. Przed ślubem rzuciłaś mi jedno zdanie, które dziś przyświeca moim wspomnieniom: Mój syn przyzwyczaił się do jednej kobiety. To krótkie zdanie to esencja całej twojej wychowawczej roboty.

Janek nigdy nie odmawia biegu po leki do apteki, choć ta stoi o kilka kroków od twojego domu w Krakowie, a sam zakup nie sprawia problemu. Jeśli w Twoim mieszkaniu skrzypią drzwi, mój mąż Marek od razu chwyta smar i naprawia sprawę, więc nie musisz się martwić o poważny problem. Skrzypienie wszystkich drzwi w naszym lokalu w Warszawie nie jest mu straszne, tak samo jak opadające drzwi szafy.

Kiedy Marek odwoził mnie do domu, zamiast zaproponować wspólny spacer po Łazienkach, zrobiłaś małą aferę, zarzucając mi lenistwo i przyzwyczajenie do wygody. A cóż, zdecydowanie wygodniej jest pojechać autem niż pociągiem, a ciągnięcie walizki samemu nie brzmi zachęcająco. Ty jednak tęskniłaś za świeżym powietrzem.

Marek jest świetnym synem. Gdy w nocy nie mogłaś spać i podzieliłaś się ze mną swoim złym samopoczuciem, nie myśląc o porannych obowiązkach, zadzwonił po taksówkę, bo wieczorem trochę wypił i nie chciał ryzykować prawa jazdy. Zamiast podziękować, powiedziałeś, że nie ma nic złego w powstrzymaniu się od picia, jeśli matka potrzebuje pomocy nocą. Oczywiście, możesz powstrzymać się od wszystkiego, bo Janek to twój syn, a ja jestem tylko jego żoną.

Gratuluję, że nie oddajesz mi pola w relacji z synem, choć dzielenie się mężczyzną to już trochę przesada. Ty nie chcesz się nim z nikim dzielić.

Na szczęście nie mamy jeszcze dzieci. Gdybyśmy mieli, od razu domagałyby się tatusia i jego czasu, a babcia zawsze ma pierwszeństwo. Twój troskliwy syn nie wsparł mnie, gdy naprawdę potrzebowałam pomocy zrobiła to moja przyjaciółka, rozumiejąc, że depresja nie przyniesie nic dobrego. Liczyłam na choć kilka słów wsparcia od Jana, a on zamiast tego znowu rzucił się na pomoc tobie.

Przyznaję, przegrałam: nie stałam się dla niego tym, kim Ty jesteś, mimo że starałam się jak najciężej. Szkoda, że moje starania przeszły niezauważone. Jan jest naprawdę zakochany w jednej kobiecie w Tobie. Jego słowa miłości do mnie były jedynie formalnym protokołem.

Chcę być potrzebna mężczyźnie, nie szukam błyszczącego ideału, który układa życie w sztywne schematy, jak to robi Jan. Niech czasem wraca po drinku z kumplami, bo on nigdy nie pozwalał sobie na takie przyjemności. Najważniejsze, niech mnie potrzebuje, martwi się moimi porażkami i cieszy się z moich sukcesów.

Cieszę się, że zdałam sobie sprawę, iż mój mąż nigdy nie będzie takim człowiekiem. Nie mieliśmy z nim dzieci, bo nie potrzebowałeś mocnych emocji Jan oszczędzał twoje serce, tylko twoje i nigdzie indziej. Ta gospodarność skłoniła mnie do zajścia w ciążę. Teraz mamy w planach chłopca, który przyjdzie na świat za trzy miesiące.

Obiecuję wychować go na prawdziwego mężczyznę ale nie w twoim rozumieniu. Dziękuję za doświadczenia zdobyte w małżeństwie z twoim synem. Zwracam go Tobie zdrowego, troskliwego i opiekuńczego. Niech będzie wam dobrze.

Twoja była synowa, Jadwiga Kowalska.