Narzeczona, która uciekła.

Po raz pierwszy w życiu trafiłem na wesele, z którego uciekła panna młoda. Gdyby ktoś mi opowiadał o takim zdarzeniu, pewnie podszedłbym sceptycznie i pomyślał, że to jedynie filmowe patenty. A jednak życie potrafi tworzyć takie przypadki, trzeba się trzymać. Oto, co się stało i uwierzcie, to nie jest wymyślona historia.

Szczerze mówiąc, to nie było moje wesele. Nie zostałem zaproszony. Pierwszymi mieli przybyć moja przyjaciółka Łucja i jej druga połówka, Tomasz. Ten był dalekim krewnym pana młodego. Dzień przed ceremonią Łucja trafiła do szpitala, więc Tomasz musiał przyjechać sam. Nie podobało mu się to, bo wokół było wielu niezamężnych panien.

Toasty, przemowy, a potem jakaś stara baba wciągnie go w niepotrzebne kłopoty. I on odejdzie! Albo nagle pojawi się i powie, że jest w ciąży! rozgryzała Łucja, wyobrażając sobie scenariusze. Tomasz przysięgał, że wszystko będzie kulturalnie.

Nie wierzę! Nie wierzę wam, panowie! Nie można zostawiać mężczyzn samych! Mamy deficyt mężczyzn! Jeden nie wyjdzie! odcięła Łucja. Tomasz zasmucony, choć chciał iść na wesele, spojrzał na mnie z niemym pytaniem.

Nie, nawet nie pytaj zaczęła odmawiać, choć wiedziałam, że i tak się podda. Przyjaciółka jednak wcisnęła mnie do udziału.

Tomasz powiedział, że pan młody, Aleksander, ma 45 lat, jest rozwiedziony, prowadzi dwa sklepy, stację benzynową i coś jeszcze. Nie ma własnych dzieci, oprócz syna z pierwszego małżeństwa, którego wychowuje jak własnego. Chłopak dorósł na kłopotliwego daj, kup, podaruj. Aleksander wspiera go pieniądzmi, choć kontakt jest słaby.

Co do panny młodej, wiedział tylko, że jest znacznie młodsza od Aleksandra.

Nadszedł dzień D. Tomasz i ja pojechaliśmy prosto do Urzędu Stanu Cywilnego. Nie braliśmy udziału w żadnym otwieraniu czy innym przedwesele.

Panna młoda była blondynką, ale nie taką, co wędruje po lesie z psem. Długie włosy sięgały pasa, ale pomalowała je na czarno. Piękna i jednocześnie nieco ponura. Wyglądała na lat dwadzieścia pięć wiek wyczułem prawie natychmiast.

Ceremonia przebiegała jak należy, gdy nagle drzwi przedarł się kolejny gość przystojny młody chłopak z uroczym uśmiechem. Spojrzał rozbawiony na zgromadzonych, a goście skupili się na swoim. Panna młoda nagle wymieniła spojrzenie z nieznajomym, a wyraz jej twarzy natychmiast się zmienił. I wtedy nastąpił cały zamieszanie weselny.

Chłopak wskazał wzrokiem na drzwi. Dziewczyna odwróciła się i pobiegła za nim. W tle rozbrzmiało: W życiu każdego człowieka przychodzą dni, które zostają w pamięci na zawsze. Goście zamarli, a matka panny młodej krzyknęła: Jadwizo, nie uciekaj, dokąd zmierzasz?.

Jedyny, który zachował olimpijski spokój, był przyszły pan młody uśmiechnął się jedynie. Ceremonia została przerwana, goście nie mogli pojąć, co się stało. Matka panny płakała w holu, gdy podszedł do niej mężczyzna i wykrzyknął: Zniknęła w samochodzie. Coś się stało, nie odbiera telefonów.

Nikt nie rozumiał, co się dzieje. Rodzice Jadwigi Aniela i Stanisław próbowali przeprosić Aleksandra. Gości było około pięćdziesiąt, niektórzy przyjechali z daleka. Wszyscy zaczęli się zastanawiać, co dalej.

A więc co? Dokąd teraz, Aniu? Do pociągu, czy do kawiarni? zapytał starszy pan w pasiastych spodniach. Jego żona, wysoka blondynka z falującymi włosami, westchnęła.

Wtedy zaskoczył nas pan młody. Spojrzał na zagubionych gości i rzekł:
Panowie, chodźmy do kawiarni! Wszystko już zamówione i opłacone. Jedziemy!
I goście ruszyli, nie smuciąc się ani trochę. Aleksander zachował się wzorowo, choć widać było, że jest poruszony. Pierścionki schował w kieszeń.

Podczas kolacji dowiedzieliśmy się, że uciekła Jadwiga z synem Aleksandra. Wyglądało to jak w serialu. Spotykali się, on ją po dwa tygodnie zostawił i zniknął. Potem poznała Aleksandra, który się w niej zakochał i, mimo młodego wieku, zaproponował małżeństwo.

Byliśmy zachwyceni! Mąż poważny, załatwiony, nie mogliśmy wyobrazić sobie takiego obrotu. To nie był romans, a jedynie lekkie relacje wymazała łzy matka Jadwigi.

Okazało się, że Jadwiga nie wiedziała, że jej przyszły mąż to ojciec jej niedawnego kochanka. Czy on wiedział? Tego nie wiemy. Zaproszenie przysłał jej ojciec na ostatnią chwilę, a on zobaczył w pannie młodej dawną znajomą. Co za komplikacje!

Co ruszało chłopaka, nie wiadomo. Osobiście nie podobał mi się od razu wydawał się śliski, gotowy wisieć na czyjejś szyi. Mógłby spokojnie stać, ale musiał się przebić, żeby Jadwiga go zauważyła i wciągnęła.

Tomasz nie potrafił ani tańczyć, ani jeść. Cały czas dzwonił do szpitala Łucji, która żałowała, że nie była na tej pamiętnej ceremonii. Goście rozmawiali, jedli, pili. Pan młody szeptem nazywali świętą osobą. Aleksander pozostał spokojny niczym wąż, może po prostu potrafił utrzymać twarz.

Po dwóch godzinach wszyscy zapomnieli o zamieszaniu, oprócz starszej ciotki, surowej, wojowniczej, która wciąż narzekała: Jadwię trzeba wykluczyć z takiego wydarzenia!. Organizatorów chciano wysłać do domu, ale młody, energiczny pan obiecał, że naprawi sytuację i będzie bawił gości.

Tak się stało. Nagle Jadwiga pojawiła się w drzwiach, a matka znów rzuciła się na nią. Ojciec przyspieszył, chcąc naprawić sytuację. Pan młody pobiegł za nimi.

Było ciekawie, ale powstrzymano się od dalszych działań. Z słów dowiedzieliśmy się, że Jadwiga poprosiła o wybaczenie, uklękła przed Aleksandrem za to, że zostawiła go w Urzędzie. Potrzebowała paru godzin, by zrozumieć swój błąd i wrócić.

Czy on ją wyrzucił? Nie, wybaczył. Usiedli razem przy głowie stołu, a goście w końcu mogli wykrzyknąć upragnione Uff!. Potem dopiero odbyło się prawdziwe wesele.

Może nie postąpiłem najlepiej, ale nie mogłem nie zapytać pana młodego: Dlaczego? Chciałem uchwycić moment. Nie była to moja sprawa, ale wydawało się ważne.

Każdego człowieka trzeba dawać szansę. Taki jest mój życiowy kodeks. Każdy może pomylić się lub pójść w niewłaściwym kierunku. Nie warto żałować, że coś nie zrobiłem, bo zawsze będę miał rację. Jeśli zdradzą cię ponownie, to inna rozmowa. Ale raz człowiek powinien wybaczyć wszystko! odpowiedział mi Aleksander.

Oficjalnie ożenili się Jadwiga i Aleksander dwa miesiące później, a następnego dnia złożyli wniosek w Urzędzie. Ten sam psujacz wesela zniknął w nieznanym kierunku. Plotki mówią, że Aleksander wciąż mu pomaga pieniądzmi, choćby tylko na jeden przypadek weselny.

Takie są ludzie dobrzy i zapominali. Ostatnio Jadwiga i Aleksander zostali rodzicami bliźniaczek.

Tomasz, mąż mojej przyjaciółki Łucji, podsumowuje tę ceremonię słowami: Coś się stało, że pamiętam!. I ma rację.

Jedno muszę powiedzieć takiego wesela nie poleciłbym nikomu.