Jej szef

Pamiętam, jak dawno temu Jadwiga wybiegła z domu w pośpiechu, bo zegar w kuchni zgasł, a prąd w całym bloku przestał płynąć. Gdyby nie przeskoczyła przed przejściem z kartą w ręku przed Piotrem Michałowiczem, musiałaby później pisać wyjaśnienie, dlaczego pracownik miesiąca zniknął w korytarzu niczym duch.

Piotr Michałowicz kochał papier wszelkie wyjaśnienia, potwierdzenia, podziękowania, przeprosiny i zwykłe listy zakupów. Skąd wzięła się ta biurokratyczna pasja, nikt nie potrafił powiedzieć. Żona przepisywała mu notatki o zakupach, które nieustannie wypadały z kieszeni spodni, a koledzy przysyłali różne służbowe notatki. Wszystko wleciało w jedną stertę, a Piotr stał się zadowolony.

Po co to wszystko znosić? wybuchła Urszula, przyjaciółka Jadwigi, pracująca w kawiarni przy kamienicy, którą dziewczyny dzieliły po połowie. Boże, jeśli tak dalej pójdzie, wycięto będą wszystkie lasy! Napisz mu maila to nowoczesne i eko.

Nie rozumiesz, Urszulko westchnęła Jadwiga. Ten człowiek jest zrobiony z papieru. Dokumenty wystają z jego kieszeni i szeleszczą w notatniku. Najwyraźniej mu to podoba. On w swoim żywiole, mówiąc wprost. Niech tak! Przynajmniej dobrze nam płaci i nie zmusza do wiosennych sprzątania przy ulicznych komisach.

Urszula przyjęła tę myśl, bo w jej kawiarni właściciel co kwiecień zmuszał pracowników do malowania i mycia ścian. Kurz i farba wywoływały u niej kichanie, więc brak dodatkowych robótek podnosił morale.

Dziś, gdy Jadwiga nie wyprzedzi Piotra choćby na ułamek sekundy, znajdzie się w pułapce wyjaśnienia.

Co napisałaby? Pytam sam siebie, wspominając tamte poranne zamieszanie. Najpierw alarm nie zadzwonił, potem braki prądu, potem bieg z Urszulą, wycieranie pod lodówką rozlewu, pośpieszne jedzenie zimnej owsianki, którą zagotowano wieczorem, po czym wzięliśmy wodę z kranu zimną, ale wciąż wodę. Po kąpieli szykowały się kosmetyki: tusz, róż, cienie, szminka.

Jasny żal Urszuli, że jej kurtka była zmarszczona: nocą do niej wskoczył kot Ignacy, który wpadł do zimnej kałuży przy zamrażarce, zakopał się i próbował przetrwać sztorm, ale został potrącony przez pantofel Urszuli i wylądował na puszystym ogonie. Ignacy się obraził, uciekł na balkon i przesiąkał żalem. Urszula szukała innej kurtki, bo żelazko nie działało

To wszystko pochłonęło wiele godzin. Gdy w końcu się otrząsnęły, było już późno. Jadwiga, ubrawszy wreszcie przyjaciółkę, z trudem wdrapała się na schody odjeżdżającego tramwaju, wsunęła się w tłum jak galaretka, a pewien mężczyzna przytulił się, by nie utknęła w drzwiach. Spojrzała na niego, a on zniknął tak szybko, jak się pojawił.

Gdyby nie wszystkie światła na drodze, nie potknęłaby się o poręcz i nie stała się ofiarą złodziei w takim tłumie wszystko jest możliwe! Gdyby Jadwiga została przyłapana na spóźnieniu, straciłaby nagrodę. Była ona już podzielona część na morze, kolejna na nową kuchenkę mikrofalową, reszta na buty.

Nagroda gumowa tak nazwęły dziewczyny. Jadwiga na nią zasłużyła, ale jeden błąd mógł wszystko zepsuć.

Jadwiga trzymała się, by nie wybiec na torowisko i nie gonić tramwaju. Szybko nie dało się, lecz złudzenie wysiłku zawsze rozgrzewało. Tuż przed jej nosem chłopak chwycił poręcz, rękaw kurtki lekko podciągnął, odsłaniając okrągłe zegarki na nadgarstku. Miał ich wiele wskazówek i kilka tarcz.

Spóźniasz się? zapytał ze współczuciem. Dziś dzień szalony

Tak przyznała Jadwiga, przyciskając torbę do spoconego boku. Wie pan, co mówią? Tam, gdzie czekają, nie da się spóźnić uśmiechnął się chłopak.

Jadwiga ściągnęła wargę w milczenie. W innym wypadku skinęłaby głową, ale teraz myślenie o mikrofalówce i morzu nie pasowało do filozofii.

Nazywam się Kacper przerwał młodzieniec, po czym dodał: A pani?

Jadwiga Kowalska. Proszę przejść, panie młody! wtrąciła kobietę w lekko zwiewnym płaszczu i koronkowych rękawiczkach, której oddech pachniał perfumami z kwiatowej wody. Jej usta były tak wyraziste, że zdawały się pomalowane burakiem.

Kobieta niechcący dotknęła rękawa Kacpra swoimi buraczkowymi ustami.

Przepraszam! wymamrotała. Dziś burzy się nieźle!

Wtedy Jadwiga rozpoznała, kto to jest. Żona Piotra. Nikt jej nigdy nie widział, nie było nawet jej zdjęcia w gabinecie Piotra, ale głos w głośnej linii słyszeli wszyscy

Widziałam dziś w gazetę, Piotrze! To żaden żart! Artykuł o mamontach już się starzeje, nie rozumiesz? krzyczała, gestykulując, gdy ktoś wrzucał gazetę do kosza, a bezdomny podnosił ją w garść.

Wszyscy słuchali, a jedna z recepcjonistek, znana jako Megera, odepchnęła się do tramwaju, wyciągnęła kilku przysłowiowych młodzieńców, którzy wpatrzeni w smartfony uśmiechali się głupio, i usiadła obok Piotra Michałowicza.

Przepraszam, naprawdę wymamrotał on, trzymając tornister na kolanach.

Jak szkolny! pomyślała Jadwiga, gdy po raz pierwszy ujrzała samą Megerę. Dziewczyny zawsze zazdrościły.

Co ty marudzisz? Daj mi swoją teczkę! wyciągnęła Ołga (imię żony) teczkę, zatrzaskując ją w torbie. Gdzie klucze, Piotrze? Znowu będziesz siedział pod drzwiami, kiedy ja będę wędrować po Złotych Tarasach z Szymonem?

Piotr wzruszył ramionami, a Kacper szepnął do Jadwigi: Zabawne, co? Nie znam jeszcze twojego imienia

Tramwaj zgrzmiał, a Kacper przycisnął się do Jadwigi swoją nieogoloną, kolczastą policzkową szczęką.

Co ty! zawołała Jadwiga.

Przepraszam, naprawdę się spóźniam, burzy się odparł Kacper, patrząc na Ołgę z dezaprobatą. Dwa dni nie trzymałem się brody.

Jadwiga zauważyła, że chłopak wygląda na wyczerpanego, szarozielonym.

Powinno ci się wyspać współczuła.

Nie ma sprawy, jeszcze muszę wyprowadzić psa, potem wracam do domu, dziękuję odparł.

Ołga, niczym staruszka z bajki o złotej rybce, rozrzucała papiery.

Piotrze, zapamiętaj: to lista do pralni, to adres masażysty, to zamówienie rozłożyła zgniecany liścik, wkładając go do kieszeni płaszcza. Potem sprawdź, czy wszystko jest świeże, rozumiesz? To na siostrę i siostrzeńców, jedziemy w niedzielę.

Piotr skinął głową, a jego spojrzenie spotkało się z oczami Jadwigi, w których błysnęła prośba o milczenie. Teraz mieli tajemnicę we dwoje.

Piotr, choć zdominowany przez żonę, został przez nią zrobiony podniesiony z dziennika do stanowiska redaktora naczelnego, powoli, lecz skutecznie. Ołga nigdy nie pracowała jej dni wypełniały telefony, spotkania w kawiarniach i kontrola rodzinnych spraw. To ona, siedem lat temu, zadzwoniła do Fimy, który wprowadził Piotra na stanowisko. Fima był gwiazdą w świecie prasy i kochał Ołgę, którą wykorzystywał.

Fimo, zrób to! Piotr już nie jest dzieckiem, musi mieć miejsce załamała się Ołga, obiecując w zamian kolację w restauracji (choć potem wymówiła migrenę).

Fima przyłożył rękę do klawiatury i wydał zarządzenie o mianowaniu. Ołga była zadowolona, chociaż nie poszła na kolację.

Piotr, nieśmiało, wszedł w swój nowy gabinet z dębowymi panelami.

Ołgo, nie dam rady! To nie dla mnie! szepnął, po czym ucichł, gdy przyniesiono mu herbatę i bułki z kantyny.

Ołga spojrzała na kelnerkę, poklepała Piotra po ramieniu i odparła:

Nie martw się, Piotrze! Nie jesteśmy z kamieni, damy radę!

Była szarym kardynałem. Piotr, kiedy nikt nie patrzył, dzwonił do żony po radę, jakich artykułów wybrać, bo szanował ją i chciał mieć jej aprobatę. Ołga była chora żołądkiem, często w szpitalu, a w przerwach między atakami zarządzała Czystym Listem.

Artykuł o mamontach, napisany przez dziennikarza Szarego, trafił na pierwszą stronę zamiast tekstu o żarówkach. Szary przekonywał:

Mamonty to hit! Każdy kocha prehistoryczne kości!

Piotr pięć razy dzwonił do Ołgi w tej sprawie, ale ona nie odbierała, wędrując po Złotych Tarasach.

Mamonty wdarły się na okładkę, a Ołga nie była zadowolona. Przez jej władzę administrator systemu otworzył Ołgę dostęp do ewidencji przyjść i wyjść pracowników, a ona z rozczarowaniem notowała spóźnienia co minutę.

Ole! Było to tylko drobne opóźnienie Jesteśmy ludźmi! tłumaczył Piotr.

A już nie! Idę! krzyknęła Ołga, odrywając słuchawkę.

Piotr, roztrzęsiony, biegł do stołówki, pożerał pierogi, które Ołga zabroniła, pił herbatę bez cukru i wzywał pracowników do składania wyjaśnień. Gdy przychodziły, czytał je żonie, upiększał, a potem ją uspokajał, by nie zwalniała nikogo.

Nagle Ołga podniosła głos:

Piotrze, to nie twoja gazetka! To ta, co nagrodę wzięła Jadwiga!

Jadwiga, przerażona, podniosła brew, potem poirytowana.

Gdzie? Ołgo, pomyliłaś się! Jadwiga od dawna marzy o pracy! odrzekł Piotr. Proszę, oddaj teczkę.

Ołga przewracała papierowe sterty, a Kacper pchnął Jadwiga do drzwi. Ona skinęła głową z wdzięcznością.

Co za kobieta! Co za buldożer! zauważył Kacper, podając Jadwidze rękę i pomagając wyjść z tramwaju. Potem wyciągnął zmęczonego Piotra na asfalt, machnął do Ołgi, posyłając jej pocałunek w powietrzu.

Ołga wystawiła palcem groźbę i odwróciła się.

Muszę tam iść przyznał chłopak, wskazując na wysoką wieżę po prawej.

Ja też odparła Jadwiga, wskazując na boczny zaułek.

Piotr stał niepewnie, nie wiedząc, czy się pożegnać, czy po prostu odejść.

Do widzenia! uśmiechnął się Kacper. To była prawdziwa kobieta prawdziwy buldożer

Jadwiga usłyszała ostatnie słowa Piotra:

Nie obrażajcie się, Jadwiga. Niech to, co widzieliśmy, zostanie między nami. Bez Ołgi byłbym nikim.

Jadwiga chciała odpowiedzieć, że to ona uczyniła go nikim, ale wstrzymała się, widząc smutny wzrok.

Jestem grobem, Piotrze. Idźmy! Czy mogę wejść przed w biuro? Nie, może lepszą drogą?

Idź spokojnie, powiem Leczowi, że poprawi twój czas. Za usługę tak, zawsze jeździmy taksówką, ale mój kierowca odszedł, więc jedziemy tramwajem. Co się stało? zapytał z troską Piotr, biorąc Jadwigę pod ramię.

Jadwiga opowiadała o braku prądu, kurtce Urszuli, kocie Ignacym i o tym, jak przecierali kałużę pod lodówką.

Piotr słuchał, uśmiechał się i powoli odczuwał ulgę. Ramiona się rozluźniły, policzki zaróżowały, a on poczuł chęć wypicia czegoś mocnego. Kupił im kawę i bułki.

Wtedy zadzwoniła żona, pytając, co mąż robi w kawiarni, bo dostała wiadomość o jego drobnych wydatkach. On wyłączył telefon, schował go w kieszeń.

Tak to jest. Idźcie naprzód, ja będę za wamiW mgnieniu oka Jadwiga podniosła się, odwróciła w stronę zachodzącego słońca i z uśmiechem pomyślała, że najważniejsze bitwy wygrywa się w sercu, nie w biurze.