Jej Szef

Jagoda pędzi do pracy, całkiem spóźniona to koszmar! Jeśli nie przejdzie przez bramkę przed szefem redakcji, będzie musiała napisać wyjaśnienie, dlaczego uznana za pracownika miesiąca nagle tak się spóźniła.

Piotr Mikołajewicz uwielbia papier. Wszystko: wyjaśnienia, potwierdzenia, raporty, gratulacje, przeprosiny i zwykłe listy zakupów. Skąd bierze się jego zamiłowanie do biurokracji, nie wie żaden pracownik.

Żona pisze mu listy zakupów, które nieustannie wypadają z kieszeni spodni, koledzy dorzucają notatki służbowe wszystko w użyciu, Piotr Mikołajewicz jest zadowolony.

Po co to wszystko znosicie?! wzburza się przyjaciółka Jagody, Zuzanna. Pracuje w kawiarni niedaleko mieszkania, które dziewczyny dzielą po połowie, i uważa, że lepszej pracy po prostu nie ma. O mój Boże! Dzięki wam wycięcie lasów przyspieszy! Napiszcie mu email! To nowoczesne i eko.

Nie rozumiesz, Zuzanko wzdycha Jagoda. Ten człowiek jest zrobiony z papieru. Dokumenty wystają z każdej jego kieszeni i sypią się z notatnika. Chyba mu to podoba. Czuje się w swoim żywiole. No i dobrze nam płaci, i nie zmusza nas do wiosennych sprzątania.

Argument był słaby, ale Zuzanna się zamartwiła. Właściciel kawiarni, w której pracuje, co kwiecień zmusza podwładnych do malowania ogrodzenia i mycia ścian lokalu. Zuzanna kicha od farby, a kurz z ścian drażni jej nos. Brak sobotnich sprzątań więc uspokaja roszczenia szefa, i temat nie pojawia się ponownie.

Dziś, jeśli Jagoda nie prześcignie Piotra Mikołajewicza choćby na chwilę, będzie musiała napisać wyjaśnienie.

Co napisze?

Zaspałam, bo budzik się wyłączył, podobnie jak całe prąd w domu. Potem biegaliśmy z Zuzanną, wyciskaliśmy kałużę pod cieknącym lodówką, w pośpiechu jedliśmy zimną owsiankę z rana, potem próbowaliśmy się umyć dzięki Bogu, że woda w kranie leciała, choć była zimna. Po kąpieli były kosmetyki tusz, róż, cienie, szminka.

Jackiet Zuzanny był pognieciony, bo w nocy kot Ignacy wskoczył w zimną kałużę przy zamrażarce, zakopał się i schował, a potem wpadł mu w łapę Zuzanny pantofel, który go popchnął w puszysty ogon. Ignacy nigdy nie był tak upokarzany, więc od razu się obraził i uciekł na balkon.

Zuzanna szukała innego jackietu, bo żelazko nie działało

To wszystko pochłonęło mnóstwo czasu. Kiedy w końcu się ogarnęły, było już późno.

Jagoda, ubierając w końcu przyjaciółkę i życząc jej miłego dnia, ledwo wsiada na stopnie odjeżdżającego tramwaju, wdziera się w tłum niczym galaretka. Jeden mężczyzna przytula ją, by nie utknęła w drzwiach, ale Jagoda spojrzała na niego tak, że jego ręka i jego właściciel zniknęli.

Teraz trzeba unikać wszystkich świateł, nie uderzyć w poręcz i nie stać się ofiarą złodziei w takim tłumie wszystko jest możliwe!

Jeśli Jagoda zostanie przyłapana na spóźnieniu, straci premię. Premia już jest podzielona część na morze, kolejna na nową mikrofalówkę, reszta na buty.

Premia gumowa tak nazywają ją dziewczyny. Jagoda ją zasłużyła! Jeden błąd może wszystko zepsuć.

Alexandra (tak zwana Zosia) trzyma się, by nie wybiegła i nie zaczęła biec po moście, wyprzedzając tramwaj. Szybciej i tak nie dałoby się, ale iluzja wysiłku zawsze grzeje.

Tuż przed jej nosem chłopak chwyta poręcz, rękaw kurtki lekko się podnosi, odsłaniając okrągłe zegarki na rękę. Ma wiele wskazówek i kilku tarcz.

Jagoda przerażona wpatruje się w zegary i minuty, próbuje odwrócić wzrok, ale oczy same wracają.

Spóźniacie się? współczująco pyta chłopak. Dziś dzień kłopotliwy

Tak potakuje Jagoda, mocniej przyciskając torebkę do spoconego boku.

Wiecie, co mówią? Tam, gdzie czekają, nie da się spóźnić uśmiecha się chłopak.

Zosia marszczy brwi. Normalnie przytaknęłaby, ale teraz to filozoficzne stwierdzenie jest nie na miejscu w grze mikrofalówka i morze!

Nazywam się Kacper przerywa młodzieniec, po chwili milczy, czeka na odpowiedź, nie dostaje jej, kontynuuje:

A pan?

A ja jestem Olga Fryderykowa. Proszę przepuścić, proszę! Olga odpycha Kacpra swoim dużym, pięknym biustem w lekkim płaszczu i koronkowych rękawiczkach. Z niej unosi się zapach wody po goleniu, a usta są tak jaskrawe, jakby pomalowane burakiem.

Kobieta przypadkowo dotyka rękawa Kacpra swoimi buraczkowymi ustami.

Przepraszam! burczy Olga. Dziś burzy!

Wtedy Jagoda rozpoznaje, kto to jest. Żona szefa. Nikt jej nigdy nie widział, nawet zdjęcia nie wisi w gabinecie Piotra Mikołajewicza, ale głos w trybie głośnomowy słyszą wszyscy

Widziałam twoją gazetę rano, Piotrze! To nie wchodzi w parze! Historia o mamutach się wyczerpała, nie rozumiesz? Przy mnie jakiś zwykły przechodzień wrzucił gazetę do kosza, a jeden bezdomny

Ona jeszcze coś mówi, nie wstydząc się opisów, barwnie dodaje szczegóły, a podwładny, będący niechcianym świadkiem takiej kary, znika w ciemności przedsionka.

No i? pytają koledzy.

Rozpala. Twoje mamuty, Szary, nie trafiły do cioci Oli! drwi reporter. A moja wystawa porcelany roztopiła serce tej krokodylki!

Kolejny cios pada na szarego nieudacznika, dumny krok autora artykułu o porcelanie, po czym grzmi Piotr Mikołajewicz, wzywając wszystkich do sali konferencyjnej.

Olga Fryderykowa nigdy nie pojawia się w redakcji, ale jej duch zdaje się krążyć wszędzie.

Kto ona jest, żeby krytykować naszego Piotrusia?! oburzają się pracownice stołówki. Wiedzą o despocie żony szefa. Biedny! Chłonie pierogi, pije herbatę, a ona już dzwoni, przesłuchuje, co i jak! Męczarnia!

Męczarnia odpycha tramwaj, przepycha się do drzwi, zdziera kilku chłopaków zatopionych w smartfonach, wsiada i siada obok Piotra Mikołajewicza.

Przepraszam. Przepraszamy, po prostu wymijająco przeprasza szef, trzymając teczkę na kolanach.

Jak szkolny uczniak! myśli Jagoda, gdy pierwsze zdziwienie przemija po tym, że ma okazję zobaczyć samą męczarnę. Dziewczyny będą zazdrościły.

Co tak mamlejesz? Daj swoją bandurę! stanowczo chwyta teczkę Olga i, klikając zamknięcie, wsuwa rękę do torby. Tak tak To jest, to jest A klucze? Piotrze, gdzie klucze? Znowu będziesz siedział pod drzwiami, kiedy ja chodzę z Simką po Galerii Mokotów? Zwariowałeś!

Jagoda i chłopak z zegarem obserwują, jak Piotr czerwieni się ze wstydu lub zakłopotania.

Łuś, nic nie Co krzyczysz? Nic się nie stało. Idźcie sobie, a ja wpadnę po mamę mamrocze on.

Jaka mama, Piotrze?! Do mamy jedziemy co trzecią sobotę miesiąca. Czy dziś jest trzecia sobota? pytają surowo.

Dzisiaj środa podpowiada Kacper.

A pana, młodzieńcze, nikt nie pyta! ryczy Olga Fryderykowa.

Kacper wzdycha i wzrasta.

Zabawne, co? szepcze Jagodzie do ucha. Przepraszam, nie wiem, jak się pani nazywa

Tramwaj dzwoni, szarpie. Kacper wpycha się w Jagodę swoją nieogoloną, kolczastą policzką.

Co wy?! syczy Zosia.

Przepraszam bardzo. Burzy, jak niektórzy zauważyli Kacper spogląda na Olgę. I za brodę przepraszam. Dwa dni służyłem, nie zdążyłem ogolić się.

Jagoda zauważa, że chłopak wygląda na zmęczonego, szaryzastozielonego.

Powinieneś zdrzemnąć się współczująco kiwa.

Nie, mam iść do znajomych, wyprowadzić psa, potem do domu, dziękuję za troskę uśmiecha się Kacper.

Olga Fryderykowa, niczym staruszka z bajki o złotej rybce, rozrzuca coraz więcej papierków.

Dokąd patrzysz, Piotrze? wyciąga stertę dokumentów. Zapamiętaj: to lista z pralni, to rozkłada pomięty liścik, adres masażysty, nie potrzebujesz, wkłada do kieszeni płaszcza. to zamówienie. Zaniesz. Sprawdź, żeby wszystko było świeże, rozumiesz? To, co trzeba kupić siostrze i siostrzeńcom. Pamiętasz, że jedziemy w niedzielę? Piotr przytakuje. Dobrze! Dalej

Papierki przelewa, a Piotr Mikołajewicz, kiwając, nagle spotyka spojrzenia Jagody.

W jego brązowych oczach widać zagładę i jednocześnie błaganie, by Jagoda nie mówiła nikomu o tej upokarzającej scenie. Zosia przytakuje.

Teraz mają jedną tajemnicę we dwoje.

Dlaczego Piotr znosił taką żonę, swoją męczarnę? Dlaczego tolerował kontrolę i despotyzm? Zrobiła go. Z prostego dziennikarza wyniosła do redaktora naczelnego, powoli, ale wyciągnęła. Dostrzegła talent już na studiach, wzięła go pod swój parasol, a potem przez ojca, wujka, znajomych wspierała karierę.

Olga nigdy nie pracowała. Zajmowała się telefonami, spotkaniami w kawiarniach i w domach, kontrolą życia rodziny. Wszystko spoczywało na jej barkach.

To ona, Lusia, siedem lat temu zadzwoniła do Fimka, a ten wcisnął Piotra na stanowisko, które dziś zajmuje. Fimek był szefem w świecie gazet, a dodatkowo kochał energiczną Olgę. Wykorzystywała to.

Fimek, musisz to załatwić! Piotr już nie jest chłopcem, wszystko chce ruszyć. Znajdź mu miejsce, słyszysz? pstryka Olya. Za to zjem z tobą kolację, niech będzie

Fimek zadzwonił do redakcji Czysty Łączek, gdzie odszedł na emeryturę szef. Sekretarka Fimka, stukając palcami w klawiaturę, wpisała Zlecenie nominacji.

Olga Fryderykowa była zadowolona. Nie pojechała do restauracji, wymówiła migrenę. Fimek wciąż ma nadzieję na spotkanie.

Piotr zostaje szefem.

Wchodzi niepewnie w swój pierwszy dzień w nowym, dębowym gabinecie.

Olo, nie dam rady! Nie dam radzić takim maszynom! To nie mój poziom, Lusia! szepcze, po czym milczy, bo przyniesiono kawę i bułki z kantyny.

Olga Fryderykowa przygląda się kelnerce, mruga, po czym poklepuje męża po ramieniu i mówi z pewnością:

Nic, Piotrze! Nie ma co się stresować. Damy radę!

Jest szarą kartografką. Piotr dzwoni do niej w podziemiach, pyta, które artykuły wziąć, a które odłożyć. Nie dlatego, że nie wie, ale bo szanuje żonę. Ona ma dość, żyje jego życiem. Olga choruje na żołądek, często leży w szpitalu, a w przerwach między atakami zarządza małym królestwem Czysty Łączek.

Artykuł o mamutach od dziennikarza Szarego wpadł przypadkowo, zamiast notatki o żarówkach. Piotr pięć razy dzwonił do Olgi, chciał wyjaśnić szczegóły, ale ona nie odbierała, bo była w Galerii Mokotów.

Mamuty trafiły na pierwszą stronę, wbijając w Olgę swe kły. Nie spodobało się jej.

Olga pilnowała pracowników. Na jej prośbę administrator otworzył jej dostęp do bazy wejść i wyjść. Olgą, rozbulwersowaną, karciła męża, że ktoś się spóźnił o minutę i 47 sekund.

Była sytuacja Jesteśmy ludźmi! tłumaczył Piotr.

Ach tak? No to odchodzę. Jeśli chronisz ich, a mnie traktujesz jak idiotkę, koniec! krzyczy Olga, zrywając słuchJagoda wsiadła do tramwaju, a miasto szumiało dalej, niosąc ze sobą obietnicę nowego, nieprzewidywalnego dnia.