Delikatnie zderzając się rękawami

Lekko dotykając rękawów

Zbliżający się koniec roku wypełniał Zuzannę niepokojącą mieszanką ekscytacji i tęsknoty. To już trzeci raz, kiedy przeżywała tę magiczną noc, pachnącą mandarynkami, jakby była małą dziewczynką w wielkim śniegu.

Zuzanna mieszkała samotnie w przytulnym mieszkaniu na Pradze, po półrocznym rozstaniu z mężem, którego poślubiła zaraz po studiach i od której wyprowadziła się z rodzinnego domu. Razem z mężem przeprowadzili się na nadbałtyckie wybrzeże, gdzie jego rodzice prowadzili pensjonat, a młodej parze podarowano podobny interes. Zuzanna cieszyła się z sukcesu córki, Zosi, która już po roku zamieszkała w Warszawie z mężem.

– W sylwestrze dzieją się rzeczy, które nigdy nie zdarzą się w innym dniu opowiadała koleżance z pracy, Lidii, przy kawie w firmowej kuchni.

– Och, Zuzia, jesteś jakby wciąż w chmurach, jakbyś wciąż szukała tego jedynego, niesamowitego uczucia zażywała Lidia, uśmiechając się.

– Właśnie, co innego mogłoby być? Romantyzm nie umiera nigdy odpowiedziała Zuzanna.

Dziesięć lat temu jej mąż Roman zginął w wypadku samochodowym. Została sama z małą Zosią i przestała wierzyć w kolejną miłość, choć z Romanem była naprawdę szczęśliwa. Lidia nieustannie podpowiadała, że Zuzanna nie powinna żyć samotnie, że ma w sobie taką urodę i dobroć, że powinna kogoś uszczęśliwić.

– Nie wiem, Lidio, każdy mężczyzna wydaje mi się jak Roman przyznała, patrząc w okno, gdzie śnieg powoli okrywał miasto.

Zaledwie dwa miesiące przed Nowym Rokiem Zuzanna spotkała wysokiego, szczupłego blondyna o niebieskich oczach Jana. Zderzyli się przy kasie małej kawiarni przy ulicy Chmielnej, a ich spojrzenia zetknęły się jak dwa płomienie w mrozie. Serce Zuzanny zadrżało, rozgrzewało się od stóp po głowę, choć nie rozumiała skąd ta fala.

– Czy nie przeszkadzam? zapytał Jan z rozbrajającym uśmiechem.

– Nie, wyszeptała, myśląc o jego czarodziejskim uśmiechu.

– Jan, a pan? zapytała, czując jak policzki znów przybierają różowy odcień.

Rozmowa potoczyła się lekko, jakby znali się od stu lat. Ich tematy splatały się, a zrozumienie przeskakiwało pół słowa. Przez półtora miesiąca jedli razem lunch, spacerowali wieczorami, a Lidia nie potrafiła rozpoznać przyjaciółki, która nagle zyskała blask w oczach. Zuzanna nie uważała się za piękną, ale zawsze wiedziała, że ma w sobie iskrę, urok i wdzięk. Jej długie, jasnoblond włosy, opadające nieco poniżej ramion, wzbudzały podziw krótkie fryzury nie były jej ulubionym wyborem.

Uśmiech i spojrzenie Jana stały się nowym rytmem jej serca, które po latach milczenia w końcu znów zabiło mocno. Zuzanna pamiętała, jak po studiach poślubiła Romana, pracowała jako księgowa w dużym zakładzie przemysłowym, a ich wspólne życie było jak bajka, aż do tego czarnego dnia, gdy dowiedziała się o jego śmierci.

Jan proponował wspólne spacery, a Zuzanna zgadzała się z radością, nie zważając na mroźny wiatr i puszysty śnieg, które nie mogły przeszkodzić spotkaniom dwojga osób, które długo na nie czekały.

– Lidio, jestem taka szczęśliwa wyznała przy kawie w kuchni, przerywając codzienny zgiełk Jan jest właśnie tym, o kim marzyłam. Trudno mi uwierzyć, że los znowu obdarował mnie szczęściem.

– Wiedziałam, że tak się stanie odpowiedziała Lidia, patrząc na Zuzannę z ciepłem ja też cieszę się, że mam swojego Szymona, ale chciałam, byś i ty rozkwitła.

Nagle Jan zniknął, nie zostawiając wiadomości. Zuzanna była w rozterce, Lidia próbowała ją uspokoić.

– Nie przejmuj się tak, Zuzia, życie potrafi zaskoczyć pocieszała przyjaciółka. Może coś mu się stało w tej burzliwej rzeczywistości.

– A telefon? Nie mogę go po prostu tak zostawić, nie wyobrażam sobie życia bez niego. Czekam, jak w tej piosence Lekko dotykając rękawów, a on po prostu znika! łkała Zuzanna.

– Przestań płakać, po prostu zadzwoń namówiła Lidia.

– Dzwoniłam już setki razy, nie odbiera. Czy naprawdę mógłby mnie po prostu zostawić? rozpacz w jej głosie brzmiała jak zimny wiatr.

– Musisz wierzyć, że Jan wróci. Czas mija, a on nie dzwoni od dwóch dni, dziś trzeci. Nie ma co się zamartwiać, już niedługo sylwester, przygotuj imprezę dodała Lidia, starając się odciągnąć myśli od pustki.

Tydzień minął, Jan nie pojawił się. Zuzanna wędrowała po sklepach z Lidią, szukając oryginalnych nagród na konkursy firmowe, a wieczorami płakała w poduszkę.

W sylwestrową noc biuro huczało, szampan leje się strumieniami, muzyka rozbrzmiewa z każdej strony, a ludzie tańczą, trzymając w sercach nadzieję na nowy początek. Stół uginał się pod przysmakami, a Zuzanna udawała, że się bawi, choć w rzeczywistości wpatrywała się w ekran telefonu, czekając na jedyną wiadomość.

Po dziesiątej po południu wróciła do pustego mieszkania. Przed nią rozciągały się długie, wolne dni wakacyjne, a ona nie wiedziała, jak je spędzić. Zosia dzwoniła i zapraszała na wspólny Sylwester, ale Zuzanna nie miała ochoty opuszczać domu.

– Zosiu, przyjedź do nas na Nowy Rok dzwoniła matka, nie chcąc, by była sama nie zostawaj w domu, bo inaczej przyniesie ci to same smutki, które tak dobrze znasz.

– Dobrze, mamo, przyjadę obiecała Zuzanna.

31 grudnia, około siódmej wieczorem, kiedy już szykowała się do wyjścia, usłyszała pukanie do drzwi.

– Kto to może być? pomyślała, otwierając.

Na progu stał nie kto inny, jak sam Święty Mikołaj, w czerwonym płaszczu i z siwą brodą, niosący w rękach małą czerwoną paczuszkę.

– Witaj, kochana Zuzanko powiedział łagodnym, przedsionkowym głosem przynoszę ci prezent noworoczny.

Z rozdzierająca serce ciekawością otworzyła pudełko, a w środku lśniło złote pierścionek.

– Co to jest? Od kogo? zapytała, nieco przerażona.

– Czy wyjdziesz za Jana, mój młody przyjacielu? mruknął Mikołaj, a zza drzwi wyłonił się Jan, trzymając bukiet róż i pierścionek.

– Tak, tak! wykrzyknęła Zuzanna, łamiąc się ze szczęścia.

Jan położył pierścionek na jej palcu, podsunął róże i namiętnie pocałował ją.

– Błogosławię was, moje dzieci oznajmił z powagą Mikołaj moja misja jest spełniona, życzę wam szczęśliwego Nowego Roku i odchodzę.

Jan wziął ją za rękę, a Zuzanna poczuła, jak całe jej ciało rozgrzewa się jeszcze bardziej. Po chwili Jan wyjaśnił, że cały rok był na delegacji w zakładzie przemysłowym w Łodzi, a w noc sylwestrową otrzymał telefon, że jego siostra i matka uległy wypadkowi siostra zmarła, a matka trafiła na intensywną opiekę. Nie miał telefonu przy sobie, bo zostawił go w samolocie, i nie mógł dzwonić. Dlatego pożegnał się z rodziną i leciał tak szybko, jak mógł, by nie przegapić noworocznego spotkania z Zuzanną.

– Myślałam, że mnie zostawiłeś westchnęła, przytulając go mocno.

– Mama już wróciła do zdrowia, a ja nie mogłem przegapić tej nocy odpowiedział, otulając ją ciepłym ramieniem.

Zuzanna przyznała, że nie przygotowała nic do świąt w domu, więc Jan zaproponował, by razem pojechali do rodziców Zuzanny z butelką szampana, mandarynkami i słodyczami.

Ojciec otworzył drzwi, a w progu stała ich córka z nieznajomym mężczyzną.

– Witam serdecznie, proszę wejść przywitał się, podając rękę Janowi.

– Dzień dobry, jestem Jan przedstawił się, a Zuzanna pokazała pierścionek na palcu.

Rodzice patrzyli z niedowierzaniem, matka po chwili się rozpromieniła.

– Witaj w naszej rodzinie, Janie powiedziała, a wszyscy wybuchli śmiechem, gdy Jan wyjaśnił, że to noworoczny prezent od samego Mikołaja.

– Na zdrowie! wznieśli kieliszki z szampanem Borisa, ojca Zuzanny niech ten rok będzie dla was pełen szczęścia!

Pod dźwiękiem stukających butelek i radosnych okrzyków przyjęli nowy Rok, a Zuzanna poczuła, że ten rok będzie dla nich wyjątkowy, bo tak właśnie spotyka się szczęście lekko dotykając rękawów, w krainie snu i nieoczekiwanych cudów.