Dziewczyna siedziała na łóżku, podkurczając nogi, i zirytowana powtarzała:

Jadwiga siedziała na łóżku, przyciągając kolana do klatki piersiowej, i gniewnie powtarzała:
Nie potrzebuję go. Odrzucam go. Chcę tylko Andrzeja, a on powiedział, że nie chce dziecka. To znaczy, że i ja go nie chcę. Rób z nim, co chcesz mam to gdzieś.
Maleńka! To okrucieństwo odmawiać własnego dziecka. Nawet zwierzęta tak nie czynią rzekła szefowa oddziału.
Co zwierzęta, nie obchodzi mnie to! Wypiszcie mnie natychmiast, bo inaczej naprawdę wam pokażę, co potrafię wykrzyknęła niedawno położona kobieta.
Bądź łaskawa, Boże, niech cię przeprasza ta głupia dziewczyna! westchnęła szefowa.
Jej doświadczenie podpowiadało, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna. Jadwiga tydzień wcześniej przeniesiona została z położniczego oddziału do oddziału dziecięcego. Roztrzęsiona i skandaliczna, zdecydowanie odmówiła samodzielnego karmienia swojego dziecka, choć nalegały na to wszyscy. Zgodziła się jedynie na odciąganie pokarmu, ale wtedy nie miała już dokąd iść.
Młoda lekarz pediatra, Marta, walczyła z Jadwigą bezskutecznie. Kobieta wpadała w niekończące się histerie, a Marta tłumaczyła, że to niebezpieczne dla maleństwa. W odpowiedzi Jadwiga zagroziła ucieczką. Zdesperowana Marta wezwała szefową, która przez kolejną godzinę próbowała przekonać nierozsądną matkę, że nie powinna zostawiać dziecka. Jadwiga namawiała, że musi do swojego chłopa, a on nie poczeka na nią wyjedzie bez niej.
Szefowa nie zamierzała się poddać. Po latach pracy widziała takich matek wielokrotnie. Mogła utrzymać Jadwigę jeszcze trzy dni, aby przemyślała, może się odważy. Gdy usłyszała o trzech dniach, wybuchła wściekłością.
Czy wy zwariowaliście? Andrzej już się na mnie wkurzył z powodu tego cholernie małego dziecka, a wy mi jeszcze podpalacie ręce. Nie rozumiecie, że jeśli nie pojadę z nim na południe, on zabierze Kasię.
Zaczęła płakać i wrzeszczeć, że wszyscy są głupi i nie pojąwszy, że Kasia tylko czeka, by zabrać jej chłopa. To dziecko było dla niej jedynie środkiem, by zmusić go do małżeństwa.
Szefowa westchnęła kolejny raz, kazała podać Jadwidze walerianę i ruszyła w stronę drzwi oddziału. Ordynator, cicha do tej pory, podążyła za nią. Na korytarzu zatrzymała się i szeptem zapytała:
Czy wierzycie, że dziecko ma szansę z taką matką? Jeśli można ją tak nazwać.
Kochana, co robić? Inaczej go wyślecie do domu dziecka, a potem do domu małych odpowiedziała szefowa. Rodziny i tak mają przyzwoite warunki: twoja i chłopa. Może spróbujemy porozmawiać z ich rodzicami? To ich pierwszy wnuk, a chłopak jest przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają rodzice, muszę z nimi porozmawiać.
Jadwiga uciekła tego samego dnia. Szefowa zadzwoniła do rodziców chłopa; nie chcieli z nikim rozmawiać.
Po dwa dni przybył ojciec ponury, nieprzyjemny człowiek. Szefowa próbowała go namówić do obejrzenia dziecka.
To mnie nie interesuje odparł. Dodał, że napisze oświadczenie o rezygnacji i przekaże je przez swojego kierowcę. Szefowa stanowczo odmówiła dziecko musi przyjść samodzielnie, nie wypisujemy go bez powodu. Muszą być zachowane procedury, inaczej będą kłopoty. Mężczyzna się zestresował, poczuł się przytłoczony biurokracją i odszedł, obiecując, że przyśle żonę, by załatwiła sprawy.
Następnego dnia zjawiła się drobna, bladą twarz kobietka. Usiadła na brzegu krzesła i od razu zaczęła płakać, szepcząc, że to wielka tragedia. Rodzice chłopca wyjechali za granicę, mając fortunę i wielkie plany, a ona została z tym koszmarem. Dziecko płakało dniami, wykrzykując nienawiść do swojego nowego ojca. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, potem twierdziła, że sama pojedzie za granicę, by go odnaleźć. Mówiła, że z Andrzejem ma iść na koniec świata, niech świat wybuchnie ze złości.
Szefowa westchnęła, prosiła, by zobaczyć dziecko, licząc, że przynajmniej babcia odczuje jakieś uczucia. Uczucia pojawiły się, lecz tylko pogorszyły sytuację. Kobieta trzymała nowy chusteczkę, płacząc jeszcze głośniej.
Mda mruknęła szefowa, rozkazała pielęgniarce podać walerianę, wzdychając, że przy tych głupotach w oddziale lada moment skończą się zapasy uspokajaczy.
Udała się do dyrektora oddziału, opowiedziała całą historię i zadeklarowała, że zatrzyma dziecko w szpitalu. Dyrektor, kiedyś znany pediatra, po obejrzeniu maleństwa rozpromienił się uśmiechem i zapytał, czym się je karmi. Taki mały mistrz, taki buciak po prostu pączek nazwał go, i tak przywarło mu to przezwisko.
Pączek pozostał w oddziale kilka miesięcy. Próbowano przekonać jego matkę, by wróciła przychodziła, bawiła się z nim, twierdziła, że oszczędza na bilet, bo rzekomo wie, gdzie jest jej chłopak. Nie miała nic innego do roboty, więc przychodziła częściej. Wydawało się, że przyzwyczaja się do malucha.
On też się radował, poznawał ją, a matka, przychodząc, płakała, przepraszając, że kocha chłopaka jak szaleńcza. Szefowa podkreślała, że to nie miłość, a jedynie pożądanie.
Rodzice i babcia przychodzili, nie składali oświadczeń, ale nie brali dziecka. Szefowa postanowiła podjąć z nimi poważną rozmowę, tłumacząc, że chłopiec zachorował i potrzebuje pomocy. Wszystko się mieszało, a ordynator Marta, przy każdej okazji, biegła do niego. Pączek leżał spocony, mokre włoski przyklejone do wilgotnego czoła.
Stracił na wadze, stał się słaby, a Marta nieustannie nosiła go na rękach, mówiąc, że już nie jest pączkiem, lecz raczej naleśnikiem. Kiedy wracał do formy, znów stawał się ulubieńcem całego oddziału. Najbardziej kochał Martę, zawsze próbował dosięgnąć jej korale, a gdy mu to udawało, rozbrzmiewał radosnym śmiechem.
Pewnego dnia idylli nadszedł kres. Jadwiga dowiedziała się, że jej chłopak poślubił inną. Wpadła w szał, krzycząc, że wszyscy knują, by ją rozdzielić. Nienawidziła wszystkiego, a zwłaszcza tego dziecka.
Gdyby nie on, byłabym z Andrzejem, byłoby nam szczęście. Nie chcę już patrzeć na tego małego, złożę oświadczenie o odmowie i niech trafi do domu dziecka zapisała w kartce, położyła ją na biurku dyrektora i odwróciła się.
Dyrektor wezwał szefową.
Co się stało? zapytała szefowa, wściekła i ponura. Napisałaś wniosek. Dyrektor kazał go złożyć w domu małych. Co teraz?
Młoda ordynatorka upłynęła łzami. Szefowa usiadła, zdjąwszy okulary, i długo pocierała je, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzieli, że kiedy szefowa pociera okulary, to znak, że nerwy jej szaleją.
W tym momencie Pączek radośnie harcował w swoim łóżeczku. Do pokoju weszła pielęgniarka, a on zawsze podskakiwał, gdy ktoś wchodził. Nagle zamilkł, przyglądając się czemuś niewidzialnemu. Pielęgniarka podeszła, spojrzała w jego małe oczy i poczuła, jak w piersi coś się zaciska, łzy same spłynęły po policzkach.
Patrzył na nią, a ona płakała, nie rozumiejąc, dlaczego tak się stało. Dopiero potem dowiedziała się, że to właśnie wtedy, gdy matka podpisywała zrzeczenie się dziecka, w pokoju zapanowała niesamowita cisza.
Szefowa, zagniewana, rzuciła: Nie ma sensu gadać o bzdurach.
Wszystko to były bajki, nic nie rozumiały noworodki. Przesąd, po prostu zrządzenie losu.
Porzucone dzieci czują odrzucenie. Czy to własne odczucie, czy anioły szepczą im smutne wieści? Milkną, starając się stać niewidzialnymi, nie przeszkadzać nikomu. Wiedzą, że świat chce je wyrzucić do szarych, ponurych przytułków. Muszą być ciche i niepozorne nikt ich nie potrzebuje. Nie liczy się, czy jesteś głodny, czy masz gorący czubek głowy. Nikt nie przeczyta ci bajki na dobranoc, nie otuli kocem. Świat jest obojętny, nie zwraca na ciebie uwagi. Mądrzy, porzucone dzieci wiedzą o tym i ich spojrzenie pełne jest beznadziei. Bezlitosny świat darzy jednych, a drugich zgarnia. A biedne dziecko szuka odpowiedzi, dlaczego je odrzucili, co zrobiło źle.
Nie ma odpowiedzi. Obojętność świata odrzuciła cię bez przyczyny. Nie masz w tym winy. Ale nie znasz jeszcze tej prawdy, więc będziesz cierpieć, niewinne dziecko. Będziesz płakać za cudze przewinienia, płacić za obojętność i egoizm innych.
Jednak jest nadzieja. Szansa, że los się odmieni, że ktoś zauważy cię w tym bezdusznym świecie. Dobre jest trochę, nie za dużo, ale istnieje. Wierz w to, dziecko moje, czekaj i wierz.
Od tego dnia chłopiec leżał cicho w kołysce, nie grał, nie uśmiechał się w odpowiedzi. Każda próba rozweselenia kończyła się tym, że patrzył w oczy, poważny i nieodgadniony.
Marta bezskutecznie próbowała go rozbudzić:
Pączku, chcesz może wziąć w ramiona? Weźmy korale, pobawmy się!
Wyciągała do niego ręce, uśmiechała się, licząc na to, że on odwzajemni gest, lecz on patrzył na nią obojętnie, nie ruszając się. Marta wracała, łzy spływały po policzkach.
Pewnego razu wybuchła:
Przecież go zdradzamy! Najpierw ci dranie, a teraz my! On nie jest winny, że urodził się w takich rękach! Nienawidzę!
Usiadła na kanapie, głową opierając się o kolana, nie płacząc, a raczej wydając jęczący jęk. Szefowa wstała od biurka, podeszła i usiadła obok.
Położyła dłoń na jej ramieniu i powiedziała:
Maleńka, nie wiem, co zrobić. Boleje mnie Pączek, nie wiesz, jak bardzo. Boże, co za praca!
Nie zamierzam siedzieć i czekać, muszę działać.
W takim razie nie siedź, przestań tu wyć. Zostawiła swój fartuch mokry od łez. Działaj, tak będzie. Nie mów mi, że chcesz go adoptować nie dostaniesz go. Żyjesz w akademiku, nie masz męża dwie wymówki. Nie chcę tego słuchać. Ile razy w życiu miałam takich Pączków? Nie policzyć, Boże, więc zróbmy tak: damy ci czas, a ty szukaj rodziców.
Dobra rodzice. Tak, maleńka. Przestań się marudzić i szukaj ich.
Marta ruszyła w poszukiwania idealnych rodziców dla Pączka. Działała z pasją, tak szczerze, że nawet koleżanki z oddziału poczuły się poruszone. Anioły nie zawsze są w niebie, a Pączkowi szczęście dopisało. Sam pomógł, na swój sposób. Zachorował na zwykłe przeziębienie, ale nie dało się go wypisać. Szefowa, patrząc na to, westchnęła: Po raz pierwszy w życiu cieszę się, że dziecko jest chore. Boże, wybacz!
W końcu znalazła parę Łanę i Lecha. Mieli ponad trzydzieści lat, nie mieli własnych dzieci, od lat marzyli o potomku i postanowili, że nadszedł czas na adopcję. Łana była delikatną, elegancką kobietą, o miękkim uśmiechu i melodyjnym głosie. Lech, wysoki, dobrze zbudowany, przypominał żołnierza, ale w jego oczach widać było czułość do żony. Dom ich był przytulny, pełen światła. Marta odetchnęła, wiedząc, że trzeba ich przekonać do malucha, więc umówili się na wizytę w szpitalu. Szefowa również ich przywitała.
Uśmiechnęła się, widząc Lecha, ale zaraz się zamieszkała:
Przepraszam, to z podziwu. Nie codzień widzi się taką postać powiedziała, po czymWtedy Lech, trzymając łapkę Pączka, szepnął Łanie: Ten mały cud już znalazł swój dom, a my wreszcie odnajdziemy spokój.