Dymek, Dymek, wstawaj, znów płacze Małgosia!

Dymek, Dymek, wstawaj, Jagienka znów płacze!
Czułem, jak mały Szymek ciągnie mnie za rękaw koszulki, a oczy nie chciały się otworzyć. Sen przygniatał tak mocno, że chciało się krzyczeć na brata, po czym wcisnąć głowę pod poduszkę i zanurzyć się w przytulną ciemność. Lepiej, gdyby nie przychodziły sny o ojcu, który siadał na schodku domu babci, głaskał po głowie i pytał:

– Jak się trzymasz, synu? Ciężko? Przepraszam, że tak Nie chciałem Jagienka znów płacze Ty, to

Z półsnu wyłoniłem się i ledwie nie spadłem z łóżka. Jagienka krzyczała tak, że nawet ja się obudziłem. Szymek siedział przy swojej ramie i patrzył, jak starszy brat wyplątuje się z kołdry.

– Już dawno tak krzyczy? pogładziłem nieogolone pięćcentylowe włosy i podszedłem do łóżeczka siostry. Ty zawsze głośna! Co tak ryczysz, a? Mamy nie ma. Za wcześnie. Przyjdzie dopiero rano. Chodź tutaj!

Jagienka była już prawie szkarłatna od krzyku. Zgrabnie wyciągnąłem ją z łóżeczka, skinąłem na Szymka, który już trzymał czystą pieluszkę i przycisnął dziecko do siebie.

– Och, jaka słodka! Wszystko w porządku! Krzyczysz po celach! Tylko nieco ciszej! Sąsiedzi jeszcze cię nie słyszeli? Zaraz wszystko załatwię, cierpliwości trochę.

Dziewczynka, słysząc znany głos, nieco ucichła, a po kilku minutach już energicznie smoczyła mieszankę z butelki, którą brat przygotował.

– Łakomczuch! dotknąłem jej czoła w taki przyzwyczajony sposób, że nie musiałem się zastanawiać to nie pierwszy raz i termometr nie był potrzebny, by sprawdzić, czy ma gorączkę. Nie mogła poczekać na mamę? No cóż, dobrze, że tak zrobiła. Przyjdzie zmęczona, a my tu jeszcze. Jedz dalej, a potem będziemy spać, póki mamy czas. Szymek! spojrzałem na brata i uśmiechnąłem się. No i masz, kto jest porządny! Już śpi! Nie tak jak my z tobą, co?

Półroczna Jagienka zasnęła znowu i puściła smoczek. Delikatnie, by nie wywołać kolejnego huraganu, położyłem ją na swoje ramię i ruszyłem po pokoju, głaszcząc po plecach.

– Brawo! Teraz można do łóżeczka! ułożyłem ją ostrożnie i zerknąłem na zegar.

Czy iść spać? Do wstawania zostało niecałe dwie godziny, a ja miałem piątkę z biologii i dwójękę z fizyki. Odpowiedzialność była moja nie grałem w Morska Bitwę z Władkiem na lekcji, tylko powinienem słuchać, co pani fizyk mówi. Głupio się stało. Teraz nauczycielka na pewno zapyta, więc muszę powtórzyć ostatnie paragrafy, bo nie wiadomo. Za dwa tygodnie spotkanie rodziców, a nie chcę, by mama się wstydziła przeze mnie. Nie dam jej przyjemności. Wczoraj jeszcze przytuliła się do mnie, jakby nie wiedziała, co robi!

– Dymku! To wcale nie w porządku! Zawsze spóźnialski! Jeszcze raz i trafię do gabinetu dyrektora!

Nie da się jej wytłumaczyć, że spóźniam się nie z własnej woli, lecz bo mama bywa zatrzymywana w pracy. Dlatego zostaję z Jagienką, a potem biegnę, by odwieźć Szyma do przedszkola. Nie można zostawiać dzieci samych w domu tego nie wolno mówić, bo matka miałaby kłopoty. Co zrobić, gdy tak się stało? Gdyby żył tata, nie byłoby problemów. Mama siedziałaby w domu, tak jak z nami i z Szymkiem. Nie musiałaby pracować, żeby nie wyrzucili nas z mieszkania, które rodzice wynajmowali od kiedy babcia wyrzuciła nas z domu.

O babci nie chciałem myśleć. Nie wiedziałem, co wywołało kłótnie z mamą, ale miałem przeczucie. Babcia zawsze krzyczała i nie szczędziła słów. Po pogrzebie przyszła do nas, poczekała, aż mama wypuści dzieci z pokoju, i rzuciła w nią oskarżenia.

– To ty wszystko zaczęłaś! Miewałaś jak króliczka co miał zrobić syn? Musiał pracować! I tak dalej! Jakie serce wytrzyma to? Nie masz sumienia! To twoja wina, że nie ma już mojego syna! Ty!

Nie wytrzymałem. Wyskoczyłem z pokoju, nie zwracając uwagi na płaczącą mamę, i podbiegłem do babci.

– Nie odzywaj się tak! Nic nie wiesz! Nie obrażaj mamy! Tata nas kochał! Rozumiesz? I Jagienkę kochał, i Szymka też. To on chciał, nie mama. Ona go odciągała! Mówiła, że nie ma pomocy, tylko zło i krzyki! Nie można tak wychowywać dzieci! Ty zawsze tylko krzyczysz! Po co przychodzisz? Już nie mieszkamy z tobą! Nie wracaj!

Pamiętam ciężkie spojrzenie babci, kiedy otwierała i zamykała usta, zastanawiając się, co odpowiedzieć. W końcu rzekła:

– Jeszcze mało, żeby podnosić głos do mnie

– Teraz już nikt nie obroni mamy. Ja jej nie dam się obrazić, rozumiesz?

Patrzyła ponad moją głową na mamę, z smutkiem i zdumieniem. Potem pokręciła głową i odeszła, nie wracając do nas. Czasem widziałem ją w mieście, udając, że nie zna mnie. Zatrzymywała się, patrzyła, ale nie odzywała. Bałem się, że przyjdzie, gdy mnie nie będzie w domu matka nie potrzebuje kolejnych nerwów. Nie mogła już nakarmić Jagienki po odejściu ojca mleko zniknęło. Gdyby dalej tylko płakała, zrobiłoby się naprawdę źle. Doskonale rozumiałem, co się stanie, gdy ktoś narzeka na naszą rodzinę.

Złe rzeczy przydarzały się, jak w przypadku Poliny z czterdziestej trzeciej kamienicy. Matka Poliny piła bez liku, sąsiedzi zgłaszali problem, i w końcu Polinę zabrano do domu dziecka. Raz, z braćmi, spróbowaliśmy się tam dostać; ogrodzenie było słabe, a dziury pozwalały przejść. Ukryliśmy się w krzakach, czekając, aż Polina wyjdzie na spacer. A ona płakała! Dałem jej wszystkie cukierki, które mama kupiła dla nas. Mama pogłaskała ją po głowie, mówiąc, że jest dumna z syna. Ale czy naprawdę mogła się cieszyć, jeśli nie pomogła Polinie?

Moja mama, Zofia, nie pije, ale i tak można wymyślić wymówki. Ciocia Róża, sąsiadka, znów narzekała, że Jagienka głośno krzyczy. Co mogłem zrobić? Siostra jest mała, ma ból brzuszka, ząbkowanie, trzy małe ząbki już jej rosną. Wczoraj nawet przygryzła mnie w palec, prawie krwawiła. Dobre ząbki to mocne zęby! Teraz muszę pilnować, bo wkłada wszystko do ust. Wczoraj zasnęła z Szymkiem i jego królikiem, trzymając go w objęciach. Brat najpierw się zezłościł, potem jednak nie płakał chyba królik był ważniejszy.

Budzik cicho zadrżał, a ja go wyłączyłem. Czas się szykować. Ja do szkoły, Szymek do przedszkola. Mama już za chwilę przyjdzie, muszę jeszcze zrobić śniadanie dla wszystkich, bo sama nie ma czasu.

Kończyłem kanapki, kiedy w przedpokoju zatrzasnęły się drzwi i weszła mama, zrzucając na nogi zużyty płaszcz. Objęła mnie mocno, przytulając policzki i patrząc w oczy:

– Dzień dobry, mój rycerzu!

– Dzień dobry, moja królowa!

Tak witaliśmy się od czasu, gdy znalazłem w bibliotece powieści Waltera Scotta.

– Co słychać?

– Jagienka znów w nocy krzyczała. Dałem jej butelkę i nałożyłem żel na dziąsła. Uspokoiła się.

– Czy nowy ząb już wyszedł?

– Nie jeszcze, ale dziąsła puchną. Nie ma gorączki.

– Dobrze. DymDym, co bym bez ciebie zrobiła?

– Mamo wczoraj znowu widziałem babcię.

Zofia zamrzała, zagłębiając dłonie w jego włosy.

– Co powiedziała? Rozmawialiście?

– Nie. Stała przy naszym klatce, patrzyła w okna. Gdy podszedłem, odwróciła się i odeszła.

Zofia skinęła głową, jakby rozumiała, ale potem przypomniała sobie, że nie widzi twarzy syna. Położyła mu dłoń na brodzie i spojrzała:

– Dymku, nie gniewaj się na nią, dobrze? Jest trudna, ale to twoja babcia. Nie kocha nas, ale jesteśmy jej wnukami ty, Szymek i Jagienka.

– Dlaczego więc się gniewa, że nas jest dużo?

– Synku westchnęła, siadając na krześle. Niektórzy ludzie myślą, że trzeba żyć tak, jak oni uważają za słuszne.

– Dlaczego? Dlaczego tak myślą?

– Nie wiem. Może dlatego, że liczą się ich lata i doświadczenie. Czasem to prawda, ale młodzi też muszą popełniać własne błędy i zdobywać doświadczenie.

– To nie ma sensu!

– Zgadza się! uśmiechnęła się, patrząc na mnie. Czas leci, już w siódmym klasie, zaraz będę dorosła.

Położyła mu dłoń na policzku i poprosiła:

– Jeśli spotkasz babcię jeszcze raz, nie kłóć się z nią. Jeżeli coś będzie chciała powiedzieć, posłuchaj, a potem zdecyduj, co zrobić. I zapomnij o tym, co usłyszałeś w tamtym dniu. Gdy przychodzi żal, człowiek się zmienia. Mówi okropne rzeczy, bo boli go strata.

Nie do końca zrozumiałem, ale wiedziałem, że mama jest dobra. Wciąż wspominała, ile złego babcia powiedziała, a ona wciąż broniła jej.

Spojrzałem na zegar i podskoczyłem.

– O nie! Dziś pani Valentina Michajłowna mnie z podroby zje! Już spóźniłem się na pierwszą lekcję!

– Idź do drugiej! Zofia chwyciła mnie za starą koszulkę i usiadła przy stole. Nie jadłeś śniadania!

– Nie miałem czasu, mamo!

– Nic! Nie ucieknie ci szkoła! Niedługo wiatr cię poniesie! Patrz, jak się chudniesz!

Położyła mi talerz z kanapkami i wyszła, by obudzić Szymka. Po pół godzinie już biegłem do szkoły, trzymając mocno za rękę skaczącego za mną brata.

– Dymku, zatańcz ze mną wieczorem?

– Oczywiście.

– Narysujesz mi motocykl?

– Narysuję.

– A samochód?

– Również.

– …

– Szymku! Nauczę cię wszystkiego, tylko zamknij buzię, bo na dworze zimno, i biegnij szybciej, zgoda?

– Jasne!

Perspektywa, że całą noc będę miał brata pod opieką, bardzo się podobała Szymkowi, więc resztę drogi milczałem, co jakiś czas spoglądając na poważniejszego Dymka.

– Dymku, gniewasz się?

Wyskoczyłem z myśli i zdziwiony spojrzałem na brata.

– Nie. Skąd wziąłeś?

– Nie wiem. Milczysz, a oczy masz jak czarne krążki.

– Po prostu zamyślony! Dobra, biegnij i nie kombinuj, rozumiesz? Nie powiem mamie. Sam się ogarnę.

– Postawisz mnie w kącie? zapytał Szymek, a Dymek uniósł palec.

– Nie nauczę cię rysować samochód!

– Nie! Szymek wziął się w garść. Dymku, naprawdę będę grzeczny, jeśli Natka nie wyleje mi wody na łóżko. Potem możemy jutro narysować samochód, dobrze?

– Chłopcy nie wolno im obrażać dziewczyn.

– Natka to nie dziewczyna! To łobuz!

– I tak nie wolno. Nie wiemy, jaką Jagienkę wyhodujemy. Może też będzie łobuzem i ktoś w przedszkolu będzie ją dokuczał? Co wtedy?

– Będziemy bić? Szymek podniósł brew.

– Kogo? nie zrozumiałem.

– Nie Jagienkę! Chłopców!

– A! To już sytuacja. Lepiej jednak nie bić. Tata mówił, że od razu biją się tylko dziwni ludzie. Normalni najpierw myślą, potem rozwiązują inaczej.

Zabrałem Szymka w koszulkę, nałożyłem na nią koszulę i popchnąłem do drzwi klasy.

– Idź! Wieczorem przyjdę po ciebie!

– Dlaczego nie mama?

– Mama dziś wyjdzie wcześniej do pracy. Zbliża się święto, w sklepie jest sporo do zrobienia.

– Rozumiem! skinął bratem. Wiedział, że mama pracuje w wielkim, całodobowym hipermarkecie. Raz razem chodziliśmy do jej pracy; Szymek bał się zgubić, więc mocno trzymał brata za rękę. Jagienki wtedy jeszcze nie było, mama tylko czekała na nią, a tata żył myśląc o tacie, Szymek łapał się za nos, szukając Natki.

Wtedy Valentina Michajłowna trzymała słowo. Dymek tego samego dnia musiał iść do dyrektora. Stał cicho, kiedy pani Valentina wymieniała wszystkie jego wyczyny, prawdziwe i wymyślone. Więcej było tych drugich, ale Dymek nie chciał się kłócić.

– Trudny chłopak! powiedziała pani Marina Seredińska. Trzeba coś z tym zrobić, inaczej czeka nas wizyta w poradni lub gorsze kłopoty.

Pani Marina przyjrzała mu się z nieco zaskoczoną ciekawością, a potem po rozmowie z Valentiną poprosiW końcu Dymek, z ciężkim sercem, podjął decyzję, że już nigdy nie pozwoli, by przeszłość zdominowała jego przyszłość, i ruszył ku nowemu dniu, pełnemu nadziei i odkupienia.