Dusza już nie cierpi i nie płacze

Dusza już nie boli i nie płacze

Po tragicznym wypadku męża, Zdzisława postanowiła opuścić miasto, w którym każdy zakątek przywodził na myśl Zbigniewa. Przeżyli zaledwie osiem lat, a nieszczęśliwy wypadek przerwał życie ukochanego. Zdzisława myślała, że nigdy nie wyjdzie z tego szoku, zostając sama z synem Szczepanem.

Dziewczyny, zamierzam rzucić wszystko i wyjechać na wieś, mówiła dwóm przyjaciółkom, które przysparzały się w jej domu. Rodzicielski dom pusty, a moi rodzice już dawno odeszli. Nie mogę chodzić po tych ulicach ani mieszkać w tym mieszkaniu. Zbigniew jakby wisi w powietrzu, czasem dostrzegam cień, a gdy spojrzę nikogo. Co to ma być?

Zdzisławko, nie wiem, czy dasz radę żyć na wsi. Przecież tu dorosłaś, a tu wszystko masz poukładane, wątpiła jedna z nich.

Na wsi też jest szkoła, będę uczyć, odpowiedziała stanowczo Zdzisława.

Wtedy będziemy do ciebie wjeżdżać w gości, dodała druga, a wszystkie rozbawiły się do łez.

Zdzisława mieszkała z synem Szczepanem w małym domku na skraju wsi Brzozowa, tuż przy lesie, od pięciu lat. Pracowała w miejscowej szkole, przyzwyczaiła się i mieszkańcy szanowali ją, bo i tak była z tej ziemi.

Zima tego roku była mroźna, a druga połowa grudnia przyniosła śnieg i zamieć. Zbliżał się Nowy Rok, została tylko tydzień, kiedy to późnym wieczorem wybuchła burza, wiatr trząsł domem, a w środku było ciepło i przytulnie. Zdzisława z synem uwielbiali takie chwile, gdy na zewnątrz szaleje pogoda, a oni przy stole popijają gorącą herbatę z ziół.

Mamo, chyba ktoś puka do drzwi, rzekł Szczepan.

To wiatr, odparła, ale usłyszała cichy stukot i wyszła na przedsionek. Kto tam?

Otwórzcie, proszę, odezwał się słaby, przytłumiony głos.

Nie było strachu, ale Zdzisława nie mogła pojąć, kto mógł przyjść w taką zawieruchę, zwłaszcza pod ich dom na skraju wsi. Otworzywszy drzwi, ujrzała mężczyznę w śniegu, który ledwo się utrzymywał na nogach i ledwo zsunął się po progu. Zawołała syna.

Pewnie po kąpiaku przeszła jej pierwsza myśl, ale niech nie zamarznie.

W dwójkę wciągnęli go do domu, gdzie rozłożył się na podłodze, ledwo powstrzymując jęki. Zdzisława i Szczepan nachylili się nad nim; po ubraniu widać było, że był łowcą, ale nie miał przy sobie żadnej broni.

Zdzisława nie była lekarzem, a w zamieci nie dało się wezwać pogotowia. Po kilku minutach mężczyzna przewrócił się na plecy i otworzył oczy. Jego prawa noga była podarta, a z rany ściekała krew.

Kim jesteście, co się stało? zapytała cicho Zdzisława.

Przepraszam odpowiedział, a oni zrzucili z niego płaszcz, a on spojrzał na nich błagalnym wzrokiem niebieskich oczu. Zdzisława poczuła niepokój, czy uda się mu pomóc.

Po obejrzeniu nogi okazało się, że nie ma złamania, a jedynie rana, którą można zatamować. Trochę ulżyło duszy Zdzisławy. Położyli go przy piecu, przyściskali do ściany, a on sam przyjrzał się swojej nodze i lekko się uśmiechnął.

Proszę, nazywam się Proszek, przepraszam, że wpadłem nieproszonym gościem, powiedział.

Ja jestem Zdzisława, a to mój syn Szczepan.

Ja jestem lekarzem, widzę, że rana nie jest bardzo groźna, po prostu straciłem sporo krwi i sił.

Zdzisława westchnęła z ulgą przynajmniej lekarz sam sobie radzi. Po opatentowaniu rany i opatrzeniu, Proszek już wesoło siedział przy stole, popijając herbatę z melisą i malinowym dżemem.

W trakcie herbaty pogawędzili się lepiej i Proszek opowiedział o sobie.

Mam czterdzieści trzy lata, kiedyś byłem lekarzem wojskowym, służyłem za granicą. Praca była niepokojąca, rzadko byłem w domu, mieszkałem w warunkach polowych, ale kochałem to zajęcie. Moja żona nie wytrzymała takiego życia, wyjechała z naszą córką do miasta, gdzie rodzice jej mieszkają. Tam wyszła za mąż i żyje spokojnie. Nie mam jej wrogości nie każda kobieta wytrzyma takie ciężkie warunki.

A miłość? Co z nią? zapytała niepewnie Zdzisława.

Nie każda kobieta potrafi znosić to wszystko. Ja, kiedy żeniłem się młodo, obiecałem jej rzeczy, których nie mogłem spełnić. Nie mam pretensji, rozumiem ją.

Rozmawiali długo, już po północy, Proszek w końcu spytał:

Czy jesteś zamężna?

Nie, mój mąż zginął tragicznie, wyjechałam pięć lat temu z miasta, nie mogłam tam dalej żyć. Tutaj urodziłam się, to dom moich rodziców. Ducha mnie tu odmroziła. Martwiłam się, że Szczepan nie polubi wsi, bo urodził się w mieście, ale on szybko się zaadaptował, zyskał przyjaciół i już czuje się tutaj jak w domu, odpowiedziała Zdzisława, a Szczepan zasnął.

Nie tęsknisz za miastem?

Nie, tutaj jest spokój, przyzwyczaiłam się do ciszy i nie nudzi mnie to. Pracuję w szkole, uczę języka polskiego i literatury. A wy? Pracujecie w szpitalu?

Nie odparł Proszek z uśmiechem. W czterdziestym roku odszedłem z wojska, miałem już służbowy staż. Matka bardzo zachorowała, więc wróciłem na wieś, opiekowałem się nią, potem zostałem leśniczym, ale matka zmarła. Wróciłem do miasta, otworzyłem aptekę. Działa dobrze, planuję otworzyć kolejną. Ostatnio jednak czuję niepokojące przeczucia, pewnie po śmierci matki, dusza bolała.

To normalne pocieszyła Zdzisława. Śmierć bliskiej osoby odciska piętno na sercu.

Moi znajomi mówią, żebym poszedł do psychiatry, a ja się z nich śmieję. Postanowiłem przyjechać tutaj, po lesie, na polowanie. Zostałem leśniczym, wtedy wpadłem na twoją wioskę, się zgubiłem, zgubiłem auto, a kiedy szukałem, natknąłem się na stado dzików. Jeden mnie zranił, stąd ta kontuzja, pokazał na opatrzoną nogę. Na szczęście miałem muszkę, strzeliłem, choć nie wiem, czy trafiłem. Przynajmniej stado się rozproszyło i dotarłem do twojego domu, a broń zostawiłem przy wrotach.

Dobrze, jest już późno, przygotuję ci łóżko przy piecu, dobranoc powiedziała Zdzisława.

Rano Proszek miał wysoką temperaturę, rana nie zagoiła się. Nie mógł kontynuować wędrówki. Zamieć już się uspokoiła, a Zdzisława z Szczepanem odnaleźli auto w lesie, prawie zakopane w śniegu, niedaleko domu.

Będę musiał leczyć się sam mruknął Proszek. Mam apteczkę w samochodzie, przywiozę leki.

Dziadku Proszek, pomożemy wykopać auto, daj kluczyki, przyniesiemy apteczkę zaoferował Szczepan.

Apteczka dotarła w całości. Proszek leczył się kilka dni, grał w szachy ze Szczepanem, a kiedy poczuł się lepiej, szykował się do wyjazdu do miasta. Do Sylwestra zostało trzy dni.

Zdzisława nie zadawała pytań, rozumiała, że musi wrócić. Słyszała, jak rozmawia przez telefon i kojarzyła wyjazd z tymi rozmowami.

Przed odjazdem zapytała:

Czy wciąż dusza boli?

Proszek pakował rzeczy do torby, spojrzał wprost w oczy i odpowiedział:

Teraz płacze wysiadł, usiadł w swym terenowym i odjechał.

Po jego wyjeździe w domu zapanowała cisza, Zdzisława poczuła, że coś jej braknie. Nie liczyła na nieprawdę, po prostu polubiła Proszka prawdziwego mężczyznę, przy którym było spokojnie i przyjemnie, ale niczego nie oczekiwała.

Zamiecie trwały, ale już nie tak silne, wiatr przestał szaleć, a śnieg przychodził tylko od czasu do czasu.

Wszystko będzie dobrze myślała Zdzisława. Dobrze, że Proszek nie został na długo, bo łatwiej byłoby go zapomnieć pocieszała samą siebie.

Proszek nie zadzwonił, chociaż obiecał, że zadzwoni, gdy dotrze do miasta.

Ma swoje sprawy i troski, a tutaj miał małą przygodę podsumowała Zdzisława, nie czekając na telefon.

Nadszedł Sylwester, 31 grudnia Zdzisława rano wsiadła w swój stary samochód, pojechała do pobliskiego marketu, kupiła jedzenie i słodycze na tydzień, na noworoczne przyjęcie. Choć była we dwoje z synem, tradycja wymagała świętowania. Choinka już stała pięknie przystrojona.

Wieczorem znów zawitała zamieć, a Zdzisława cieszyła się, że zdążyła zrobić zakupy przed śniegiem. Szczepan nakrywał stół, zapalał girlandę na choince.

Mamo, ktoś puka? zapytał.

To wiatr, chyba się pomyliłeś odparła, ale nasłuchała się jeszcze raz. Rzeczywiście, słyszę stukot.

Za progiem stał lśniący Proszek z torbami w rękach.

Czy mogę wejść? nie czekając na odpowiedź, wkroczył do przedsionka, a potem do domu.

Szczepan z radością zawołał:

Hurra, wujku Proszek!

Szczepanie, poczekaj, weź torby, powiedział Proszek, po czym pocałował Zdzisławę w policzek, czując jej bijące serce, jakby był małym chłopcem.

Zdzisławo, może trochę pośpieszę, ale zdałem sobie sprawę, że nie potrafię żyć bez was wyciągnął z kieszeni małą szkatułkę z pierścionkiem. Zdzisławko, wyjdziesz za mnie za mąż?

Jeździłeś do miasta po to? zapytała, uśmiechając się i kiwając głową.

Szczepan patrzył z nadzieją na matkę, a ona skinęła głową.

Zgoda, ale nie mogę wyjechać.

Nie musisz. Zostaję tutaj, podoba mi się, a leśnik też się przyda, zaśmiał się. Do miasta będę jeździł, by prowadzić interesy. Zdzisława przytuliła się do niego zamiast odpowiedzi.

Czas płynął. Synowi Piotrowi już dziesięć lat, a Szczepan studiuje na uczelni. Tak żyją Zdzisława i Proszek w wiosce, zbudowali duży dom. Jego dusza już nie boli i nie płacze, wokół króluje miłość i radość.