Zanim będzie za późno

OPÓŹNIEJ NIŻ CHCIAŁOBYŚ

O dwunastej rano Zuzanna szykuje się do operacji. Prosta, zaplanowana, godzinna narkozą, niewielka interwencja i wypis tego samego dnia. Powinna była przyjechać z nią, ale nie nalegała wiedziała, że Jan jest zajęty. Otóż właśnie otwiera nowy oddział w centrum Warszawy.

Wszystko będzie dobrze rzekła, całując go w policzek i wrzucając do torby kilka pakietów karmy dla kotów mieszkających w piwnicy zadzwonię, jak już skończysz.

Jan poprawił krawat, jeszcze raz krytycznie przyjrzał się swojemu odbiciu w lustrze, podniósł teczkę z projektem i ruszył do biura. Jako dyrektor generalny firmy, którą w ciągu kilku lat wyniósł na pozycję lidera rynku, nie mógł sobie pozwolić na chwile wytchnienia. Każdą wolną minutę poświęcał pracy, uspokajając się myślą, że to wszystko dla niej, dla Zuzanny, a nawet dla piwnicznych kotów, które codziennie karmiła.

Nie że nie lubił kotów po prostu jej hobby wydało mu się bezsensowne, nieprzydatne, jak drobny szmer w wielkim hałasie życia. Dlatego każde jego przynieś kotka do domu spotykało się z kategorycznym odrzuceniem. Nie widział w tym żadnego sensu ani korzyści. Proponował więc egzotyczne koty perskie, które choć drogie, nadawałyby mu prestiżu. A piwniczne? Co z nich wziąć? Znużył już jej wyjaśnienia.

***
Operacja prosta zaplanowana nic szczególnego Miałem przyjechać z nią! powtarzał Jan w myślach setki, a może tysiące razy w ciągu tygodnia.

Gdy pędził do szpitala, rzucając wszystko, wbijał się w białe fartuchy lekarzy, drżał w ich oczach, drwił z projektu, który trzymał go z dala od niej. Stał na kolanach przy łóżku, przyciskał czoło do jej ręki i błagał: wróć, otwórz oczy, wypowiedz choć jedno słowo.

Ale ona milczała. Nikt z nich nie wiedział, że krótka narkozą i jedną godziną mogą skończyć się powikłaniami.

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz.

Nie robicie nic! wykrzykiwał Jan, płacąc za jej przełożenie do oddzielnej sali.

Szansa jest, trzeba poczekać uspokajała go pielęgniarka.

Gdzie ta szansa?! ryczał w korytarzu, kiedy po tygodniu Zuzanna nadal nie odzyskała przytomności.

Próbował wszystkiego: konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, długie rozmowy, napełnił jej pokój kwiatami. Praktycznie przestał przychodzić do pracy, by być przy niej przy każdej wolnej chwili. Nawoływał, obiecywał, szantażował. W chwilach osłabienia całował ją, przywołując absurdalną baśń o śpiącej królewnie, a z każdym dniem coraz głębiej zapadał w rozpaczą, aż w jego sercu rozgorzał dziki, niszczący gniew.

Przewrócony fotel, rozbita waza, wpadnięta w furorę wściekłości torba rozrzucona po podłodze, kolorowe paczki karmy rozsypane między krzesłami. Nie zdążyła ich nakarmić tych samych bezwartościowych kotów, które budziły w nim tylko niechęć, starannie ukrytą pod maską obojętności.

Idioto! Boże, jaki on idioto!

Gdyby mógł cofnąć czas, wymazać to wszystko gestem ręki, zaryzykowałby pełzanie na kolanach po piwnicę, by podnieść te koty, przytulić je i kochać, choćby tylko po to, by…

Nagły przypływ adrenaliny zanikał. Znużony patrzył na zamieszanie, które sam wywołał. Drżącymi rękoma podniósł kolorowe paczki karmy, gotów już za dziesięć minut stanąć przy drzwiach piwnicy.

***
To się nazywa felioterapia, choć nie ma udokumentowanych przypadków w sytuacjach podobnych do naszej poważnie spojrzał na Jana lekarz, obserwując, jak siódmy po kolei transporter z kotami wciąga się do sali.

Czyli będziemy pierwsi wymamrotał Jan, wypuszczając zwierzęta z klatek.

To jej koty. Rozumie pan? Jej! I oddam wszystko, by jej to powiedzieć, by po prostu

Poinformuję personel.

Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumie pan? Ja

Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na własnych błędach, nie zapominaj o tym.

Nie zapomnę Już nigdy nie zapomnę.

***
Znowu dwunasta, operacja prosta, zaplanowana, godzinna narkozą, wypis tego samego dnia. Zuzanna nie nalega na jego obecność, ale nie może ukryć radosnego uśmiechu, widząc, jak Jan, zdejmując rozciągnięty krawat, wściekle zakłada szóstą uprząż po kolei na opornych, uciekających koty.

To są jej piwniczne, pełne pcheł koty, pod ciężarem których rok temu ledwo otworzyła oczy, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Siedem par rozświetlających jej oczy. Sześć ulżonych oddechów ledwie słyszalnych i jeden triumfalny krzyk radości, którego nigdy nie zapomni.

Może dlatego teraz, kiedy znów ma przejść przez to samo, nie czuje strachu. Widząc wyczerpanego męża, którego koszula pokryła się kolorowymi włoskami futra, patrzy na niego z ukrytą drwiną i uśmiecha się szerzej.

Potem otwarcie śmieje się z przechodniów, którzy zatrzymują się, by spojrzeć na elegancko ubrany mężczyznę otoczonego sześcioma bezpańskimi, ale zadbanymi kotami, każdy z nich ciągnie smycz w swoją stronę, wydając rozproszony Miau? widowisko nie dla słabych nerwów.

Operacja. Prosta. Zaplanowana. Godzinny znieczulenie, proste zabiegi i wypis tego samego dnia. A jeśli nie przestaniecie gryźć wszystkiego wokół, następnym razem zostaniecie w domu! mruczy mężczyzna siedzący na szpitalnym dziedzińcu, otoczony kotami, trzymający na kolanach lekko podgryziony, ale wciąż piękny bukiet róż.

Patrzy na zegarek, wygodniej chwyta sześć kolorowych smyczy, przelotnie sprawdzając, czy uprzęże nie poluzły, po czym spogląda na okna sali, w której właśnie budzi się po operacji jego żona. Niebawem będą mogli wejść. W końcu będzie mógł narzekać na sześciu ogoniaste leniuchy, które bez niej nie chcą go słuchać.

I powiedzieć, jak bardzo ją kocha. Będzie kochał ją zawsze, nawet gdy zniknie na kilka dni w kocim schronisku, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale kiedy wspomina ten dzień, gdy otworzyła oczy, przekonuje się, że dopóki jest przy niej, nie ma w jego życiu nic ważniejszego niż ta jego głupota. I tak będzie nadal realizował te impulsywne, choć dziwne, kaprysy, które czynią ją niewyobrażalnie szczęśliwą.

Zawsze, póki nie jest za późno.