Nikt cię nie trzyma

Będę późno, mamy na budowie totalny bałagan głos Jadwigi brzmiał przytłumiony, w tle warkotała szlifierka. Słyszysz mnie w ogóle?
Słyszę Marek przestawił telefon na drugie ucho. Nie czekać na kolację?
Nie czekaj. Może nawet nie przyjadę, terminy płoną.
Dobra.

Krótkie sygnały. Zawsze tak.

Marek położył słuchawkę na kuchennym stole i spojrzał na garnek z ostygniającym barszczem. Gotował na dwoje z przyzwyczajenia, choć dawno już powinien się od tego uwolnić. Jadwiga pracowała glazurniczką, a jej grafik przypominał spadek serca na kartotece: raz gwałtowne skoki, raz długie płaskie odcinki. Przez pół roku przeskakiwała z jednego remontu na drugi, układając drogi granit w czyichś mieszkaniach, zarabiając pieniądze, które Marek cicho zazdrościł. Potem pół roku ciszy, kiedy nie było zleceń i siedziała w domu.

Oba tryby były nie do zniesienia.
Gdy Jadwiga pracowała, znikała. Fizycznie, emocjonalnie, mentalnie zupełnie. Wyjeżdżała o siódmej rano, wracała po północy, jeśli w ogóle wracała. Czasem nocowała na budowie, bo co tam hałasować, o szóstej i tak zaczynamy. Marek jeść się nie przyzwyczaił, oglądał seriale w samotności, kładł się do zimnej, pustej pościeli. Jedynym dowodem, że jeszcze jest żonaty, była karta małżeńska schowana w teczce z dokumentami.

Spróbował kiedyś policzyć, ile wspólnych kolacji mieli w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Wypisał cztery. Cztery!

Prawdziwy koszmar zaczynał się, gdy praca się kończyła.
Jadwiga wracała do domu. Mógłby się cieszyć, żona przy boku, w końcu razem. Ale nie. Po pół roku w cudzych mieszkaniach jej oczy przyzwyczaiły się do tylu designerskich rozwiązań, że własne cztery kąty zaczęły ją wkurzać. Patrzyła na płytki w łazience te same, które sama położyła dwa lata temu i oczy jej drgały.

To koszmar mruknęła, przesuwając palcem po fugach. Jak mogłam na to pozwolić? Odsunięcie o półtora milimetra. Półtora milimetra, Marek!

Marek, który nie odróżniłby półtora milimetra od piętnastu, skinął uprzejmie.

A potem zaczynało się.

Najpierw zobaczę, da się coś naprawić. Potem oderwę jedną płytkę, wymienię i gotowe. Potem skoro zaczęliśmy, to muszę całą ścianę zrobić od nowa, bo nie ma sensu. A potem Marek wracał z pracy i odkrywał, że łazienka zniknęła zostały tylko gołe ściany, sterty gruzu i żona w maskę oddechową, szczęśliwie mieszająca klej.

W ciągu trzech lat małżeństwa przeszli cztery remonty łazienek, trzy kuchni i jeden korytarz.

Zlecenie skończyło się na czas. I znów nadszedł spokój w pracy. Ale nie dla Marka.

Przynieś mi żłobki do płytek zadzwoniła Jadwiga, gdy Marek był w biurze. I fugę szarą, podam nazwę.
Jestem w pracy.
Wpadnij w południe. Muszę dokończyć ten róg przed wieczorem.
Dobrze.

Przynieś, zabierz, zamów, pomóż. Marek stał się kurierem, załadowcą i pomocnikiem w jednym. Jadwiga siedziała w domu, wychodząc jedynie po materiały do marketu budowlanego aż trzy razy dziennie, bo nie wiedziałam, że nie wystarczy tej fugi.

Była ciągle zmęczona. Od remontu, który sama wywołała. Wieczorem Marek znajdował ją w kuchni brudną, wyczerpaną, z pyłem po płytkach w włosach a żona patrzyła na niego pustymi oczami.

Zjesz kolację?
Później. Nie mam sił.

Sił nie miała na nic. Na rozmowę nie. Na wspólny film nie. Na intymność tym bardziej nie. Marek służył jedynie po to, by przyniósł wałki, kiedy jej leniwie było wstać i wyjść z domu, albo by przetransportował worek cementu z auta, albo żeby podtrzymał poziomicę, gdy wyrównywała rzędy.

Jesteśmy małżonkami mawiała Wiktoria, kiedy Marek próbował się sprzeciwić. Małżonkowie pomagają sobie.

Małżonkowie. Słowo zabawne w związku, w którym jedna osoba istnieje wyłącznie jako obsługa do realizacji ambicji drugiej.

W sobotę wieczorem Jadwiga rozkładała fartuch nad płytą. Poprzedni nie pasował kolorem. Marek siedział w kuchni pośród chaosu, próbując napić się herbaty. Czajnik stał na stołku w korytarzu, bo blat był zasypany płytkami. Cukier znalazł w łazience. Łyżki nie było wcale.

Wiktorio zaczął ostrożnie może już dość?
Dość czego? nie odwróciła się, dopasowując kolejną płytkę do ściany.
Wszystkiego tego. Remontu. Zawsze coś przearanżowujesz w mieszkaniu.
I co? Lubię to. To mój dom, chcę, żeby był idealny.
Nigdy nie będzie idealny dla ciebie. Przerobisz wszystko, pojeżdzisz na kilka obiektów, zobaczysz nowe i zaczniemy od nowa.

Jadwiga spuściła płytkę i powoli odwróciła się. W jej oczach pojawiło się coś niebezpiecznego.

A co proponujesz? Żyć tak, że wszystko mnie wkurwia?
Proponuję normalne życie! Jak normalni ludzie. Chodzić do kina. Jeść razem. Rozmawiać o czymś innym niż fugi i fuga. Pamiętasz, kiedy ostatnio wyszliśmy we dwoje?
Mam pracę.
Nie masz teraz pracy! Sama ją wymyśliłaś!
To nie jest wymyślona praca, Marek. To się nazywa poprawianie warunków mieszkaniowych. Niektórzy w tym się specjalizują.

A niektórzy po prostu chcą żyć. Nie w budowie, nie w kurzu, nie w trybie przynieśprzywieź. Żyć z żoną, która pamięta, że ma męża.

Jadwiga skrzyżowała ręce, jakby się broniła.

Nie rozumiesz. Ty jesteś programistą, siedzisz w przytulnym biurze, stukasz w klawisze. Ja tworzę coś rękami. Coś prawdziwego. Coś, co można dotknąć. A kiedy widzę, że mogę zrobić lepiej robię lepiej.
Kosztem wszystkiego innego!
Jeśli ci to nie odpowiada nikt nie trzyma.

Powiedziała to prawie obojętnie, jakby chodziło o niewygodne krzesło, które można wyrzucić i zamienić. Marek zamilkł. W tej jednej frazie zamknięta była cała ich rozpacz siedem słów, które dla Jadwigi były jedynie opcją, nie koniecznością, nie mężem, nie kochankiem tylko elementem, który można wyłączyć, gdy przeszkadza.

Wiesz wstał, otrzepując dżinsy z pyłu może masz rację.
W czym?
Że naprawdę nic mnie nie trzyma.

Patrzyli na siebie przez góry płytek, worki z klejem i resztki tego, co kiedyś było kuchnią. Oboje rozumieli, że ta kłótnia nie o remont. To o fakt, że ich rytmy życia rozeszły się dawno temu i nie przecinają się już nigdzie poza adresem korespondencyjnym.

Rozwód załatwili w trzy miesiące. Na zdziwienie spokojnie. Nie było co dzielić.
Marek chodził po nowym mieszkaniu małym, ale czystym, bez worka cementu w kącie i nie mógł uwierzyć w ciszę. Nikt nie wkręcał wiertła. Nikt nie stukał. Nikt nie domagał się natychmiast przynieść uszczelniacz, bo stary się skończył.

Mógł planować. Po raz pierwszy od trzech lat dokładnie wiedział, co będzie robił wieczorem. Ale brakowało czegoś. Jakby w klatce piersi była dziura, której nie dało się zasypać.

Minęły prawie dwa lata.

Słyszałeś wiadomości? zadzwonił w piątkowy wieczór Darek, stary kumpel. O twojej byłej?

Marek napinał się. Rozwiedli się i od tego czasu unikał wszelkich wieści o Jadwidze.

Co nowego?
Wyszła za mąż Wiktoria. Niedawno.
Szybko to, co?
Tak. I wiesz z kim? Darek przestał na chwilę, jakby w teatrze czekał na aplauz. Z glazurnikiem, wyobrażasz sobie?

Marek zmrużył oczy.

I jak im?
Mówią, że lśnią razem. Jeżdżą po obiektach, dwójka idealna.

Marek długo rozmyślał, że Jadwiga znalazła kogoś, kto mówi jej tym samym językiem. Kogoś, dla kogo półtora milimetra to też tragedia. Kogoś, kto rozróżnia fugę epoksydową od cementowej nie dlatego, że mu to wytłumaczono, ale bo sam to wie. To, co denerwowało Marka do zębodołowego trzeszczenia, stało się fundamentem obcych relacji. Zabawne.

Spotkał ich w supermarkecie trzy miesiące później. Zupełnie przypadkowo po pracy wpadł po zakupy, wziął wózek i ruszył w stronę działu nabiału, gdy nagle stanął w miejscu.

Jadwiga stała przy lodówkach z jogurtem. Obok niej mężczyzna w połowie wieku, szerokoskrzydły, z rękami przyzwyczajonymi do ciężkiej roboty. Wybierali coś, szeptali i śmiali się. Jadwiga popchnęła go w ramię, on w odpowiedzi przybił ją palcem w bok, ona wydała piszczący dźwięk i odskoczyła.

Wyglądali jak nastolatkowie, zakochani nastolatkowie, którym nie obchodziło, co myśli reszta świata, bo cały wszechświat skurczył się do jednej osoby obok. Jadwiga wyglądała inaczej. Nie była zmęczona, nie wyczerpana, nie patrzyła pustymi oczami jak po ośmiu godzinach wbijania w ściany. Była żywa. Taka, jaką Marek pamiętał z początku, kiedy dopiero się poznali.

Marek cofnął się, cicho położył wózek na podłodze i opuścił sklep, nic nie kupując.

W samochodzie uśmiechnął się. Nie pasowali do siebie. Ich rozwód był nieunikniony.

Marek odjechał.

Jeśli Jadwiga znalazła swojego człowieka, to i ja znajdę swój.

Gęsta mgła, która otulała życie Marka po rozwodzie, w końcu się rozwiała.