Cud Saszki: Magiczna Przygoda w Polskim Stylu

Kochana, muszę Ci opowiedzieć, co się stało z Jadzią. To już miesiąc, odkąd mieszka w domu dziecka w Warszawie.

Jadzia trafiła tam po śmierci babci, u której mieszkała, dopóki tylko pamięta. Mamusi nie znała nigdy jej nie widziała.

Babcia przed odejściem powiedziała, że mama wyjechała daleko i nie wróci. Dlatego Jadzia nazywała babcię mamą i bardzo się starała dorosnąć, bo babcia ciągle powtarzała:

Kiedy dorośniesz, będziemy razem gospodarować.

I Jadzia, mimo że miała dopiero pięć lat, robiła, co mogła: zmywała naczynia, zamiatała podłogi i czuła się całkiem wielka.

Wtedy babcia nagle zachorowała, przyjechała karetka, a przy niej nieznajoma ciotka ciotka Wiesia zabrała Jadzię do domu dziecka.

Tam było przyjemnie: mnóstwo dzieci, ciepłe opiekunki. Ale Jadzia tęskniła za domem, za kotem Azorkiem i psem Bąbelkiem, za zapachem domowych pierników i babcinego ciepła. Marzyła, że otworzy się drzwi, wejdzie babcia, uśmiechnie się i powie:

No, pomocniczko, jedziemy do domu, bo Azorek już na Ciebie czeka!

Kiedy opiekunka Basia wyjaśniła jej, że babci już nie ma i że poszła na niebo, Jadzia w końcu zrozumiała, że taki cud powrót do babci nie zdarzy się już nigdy. Mimo to wciąż wierzyła w cudowne rzeczy.

Babcia zawsze powtarzała, że cuda się spełniają, jeśli naprawdę w nie wierzysz. Mówiła: To wszystko jest cud.

Często przychodziła sąsiadka, ciotka Wiesia, z cukierkiem albo z bułeczkami albo z jakąś zabawką, a potem babcia mówiła:

Widzisz, Jadziu, to prawdziwy cud ludzka dobroć.

Jadzia to zapamiętała. Gdy Basia wyciągała z kieszeni małą cukierkę i podawała ją Jadzi, dziewczynka szeroko się uśmiechała, całowała opiekunkę w policzek i mówiła:

Dziękuję, Pani Basia, za cud.

Basia odwzajemniała się buziakiem w czoło:

Ty nasz cud!

Minęło pół roku, zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Jadzia razem z innymi wycinała płatki śniegu, ubrała choinkę, wszyscy śmiali się i bawili.

Pewnego dnia, przy tych przygotowaniach, Basia po cichu przyzwała Jadzię i szepnęła:

Niedługo Nowy Rok, a w Nowym Roku zdarzają się różne cuda. Napisz na kartce, czego bardzo pragniesz, połóż pod poduszką i na pewno się spełni!

Jadzia wzięła starą pocztówkę, którą zabrała ze sobą z domu babci, i napisała: Chcę wrócić do domu. Innych życzeń nie miała.

W domu dziecka było przyjemnie, ale nie było jej własnego łóżka z babciną kołdrą, nie było pieca, w którym babcia piekła pyszne ciasta, nie było domu. Jadzia potrzebowała domu, i to natychmiast!

Złożyła pocztówkę na pół, nie pod poduszką, a do kieszonki swojego pluszowego misia, którego kiedyś dała jej ciotka Wiesia.

Najważniejsze jak mówiła babcia to bardzo chcieć i wierzyć.

I Jadzia wierzyła.

Cud nie przychodził, a ona była coraz bardziej zdziwiona, bo naprawdę w to wierzyła. Aż w kwietniu w końcu się wydarzyło.

Był piękny słoneczny wiosenny dzień. Jadzia siedziała przy oknie i patrzyła na podwórko, gdzie sprzątający pan Janek zamiatał chodniki.

Nagle do pokoju weszła nieco podekscytowana Basia:

Jadziu, chodź, dyrektor nas wzywa do gabinetu.

Jadzia zeskoczyła z parapetu i podeszła:

Czy coś złego zrobiłam? spytała.

Nie, kochanie, nie! Idziemy, przyjechali! odpowiedziała Basia, poprawiając jej warkocze.

Jadzia nagle zatrzymała się:

Kto?

Chodźmy i zobaczymy rzekła opiekunka i wzięła dziewczynkę za rękę.

W gabinecie pani Anny Kowalskiej, dyrektorki domu, Jadzia od razu zobaczyła ciotkę Wiesię.

Ciociu Wiesiu! krzyknęła i pobiegła w jej objęcia.

Jadziu! Moje słoneczko! powtarzała ciotka, przytulając ją mocno.

Czy jedziemy do domu? zapytała z rozpostartymi oczami.

Oczywiście, jedziemy! I na pewno! wytrzeć łzy, mówiła ciotka.

Usiadła Jadzię na kanapie i usiadła obok niej.

Jadziu powiedziała ciotka Wiesia, nieco nerwowo od teraz będziemy mieszkać razem. Wujek Wojtek też na Ciebie czeka. Będziesz naszą córeczką! Zgadzasz się? spojrzała na nią z nadzieją.

Jadzia od razu objęła ciotkę i przytuliła się do jej płaszcza.

Oczywiście, że się zgadza! Jadzia kochała ciotkę Wiesię i wujka Wojtka, zawsze byli dla niej jak rodzina babci.

Następnego ranka Jadzia i ciotka Wiesia wyruszyły w drogę do domu. Stały przed wejściem do domu dziecka i czekały na taksówkę. Cała załoga machała im na pożegnanie.

Basia wycierała łzy chusteczką i uśmiechała się.

Jadzia coś powiedziała cioci Wiesi, wzięła misia i pobiegła do Basi:

Dziękuję, Pani Basia, że powiedziałaś mi, żebym złożyła życzenie na Nowy Rok! podała jej podwójną, złożoną pocztówkę.

Basia otworzyła ją i zobaczyła wielkimi literami: CHCĘ DOMU.

Pocałowała Jadzię w czoło i powiedziała:

Widzisz? Mówiłam, że cuda się spełniają, gdy mocno w nie wierzysz!

Cały czas wierzę w te cuda, kochanie. Trzymaj się i pamiętaj, że cuda są w zasięgu ręki, jeśli naprawdę w nie wierzysz.