W GOŚCINIE U SYNA…

Nie, przyjeżdżać teraz naprawdę nie ma sensu. Pomyśl sama, mamo. Droga długa, cała noc w pociągu, a ty już nie jesteś młoda. Po co ci ten kłopot? Poza tym wiosna, więc w ogrodzie pewnie masz masę pracy mówi mi syn.

Synu, po co? Nie widzieliśmy się od lat. Chciałabym zobaczyć twoją żonę, bo jak się mówi, lepiej poznać synową bliżej mówię szczerze.

Dobrze, załatwmy tak: poczekaj do końca miesiąca, a my przyjedziemy, bo w Wielkanoc jest dużo wolnych dni uspokaja mnie chłopak.

Szczerze mówiąc, już miałam zamiar wsiąść w pociąg, ale uwierzyłam mu i postanowiłam nie wyjeżdżać, tylko czekać na niego w domu.

Niestety nikt nie przyjechał. Dzwoniłam do syna kilka razy, a on zawsze odbierał z poślizgiem albo nie odbierał wcale. W końcu sam oddzwonił i powiedział, że jest bardzo zajęty i nie warto na niego czekać.

Byłam załamana. Przecież przygotowywałam się na przyjazd syna z żoną. Ożenił się dopiero pół roku temu, a ja wciąż nie miałam okazji poznać tej dziewczyny.

Mój syn, Aleksander, urodziłam, jak to mówią, dla siebie. Miałam trzydzieści lat, nie wyszłam za mąż, więc postanowiłam po prostu mieć dziecko.

Może to było grzeszne, ale nie żałuję tej decyzji, choć nie zawsze było łatwo nie mieliśmy pieniędzy, ledwo przeżywaliśmy, a ja pracowałam na kilku etatach, by zapewnić mojemu dziecku wszystko, co potrzebne.

Aleksander dorósł i pojechał na studia do Warszawy. Na pierwsze miesiące wsparcia wysłałam się do pracy w Niemczech, żeby móc przekazywać mu pieniądze na czesne i utrzymanie. Moje matczyne serce rosło, widząc, że mogę pomóc.

Po trzecim roku studiów zaczął dorabiać, a po ukończeniu uczelni znalazł pracę i zaczął się utrzymywać sam. Przyjeżdżał do domu rzadko, chyba raz w roku. A ja w Krakowie, szczerze mówiąc, nigdy nie była w Warszawie.

Kiedy pomyślałam, że skoro syn ma się ożenić, to na pewno pojawię się na weselu, zaczęłam odkładać pieniądze. Zgromadziłam 8000 zł.

Pół roku temu zadzwonił i oznajmił długo wyczekiwaną nowinę zamierza się żenić.

Mamo, nie przyjeżdżaj, bo najpierw tylko się pobierzemy, a wesele zorganizujemy później ostrzegł mnie syn.

Zrobiło mi się smutno, ale cóż zrobić. Aleksander przedstawił mi swoją przyszłą żonę przez wideorozmowę. Dziewczyna, jakby to powiedzieć, wyglądała całkiem nieźle, była piękna i bogata. Jej ojciec był wielkim sukcesorem. Zostało mi tylko cieszyć się, że wszystko u niego tak dobrze się układa.

Minęły miesiące, a syn wciąż nie przyjeżdżał ani mnie nie zapraszał. Nie mogłam już dłużej czekać, więc kupiłam bilety na pociąg, spakowałam domowe jedzenie upiekłam chleb, wzięłam trochę ciasta i ruszyłam. Zadzwoniłam do syna jeszcze przed wejściem do przedziału.

No i co, mamo, naprawdę jedziesz? Nie mogę cię przyjąć, jestem w pracy. Oto mój adres, wezwij taksówkę powiedział Aleksander.

Rano przyjechałam do Warszawy, zamówiłam taksówkę i przerażająco wysoki koszt przejazdu zaskoczył mnie. Ale wschodząca Warszawa jest piękna, więc podziwiałam widoki z okna samochodu.

Drzwi otworzyła mi przyszła synowa. Nie uśmiechnęła się, nie przytuliła, a po prostu suchym tonem zaprosiła do kuchni. Syn już nie był w domu, wcześnie wyjechał do pracy.

Rozpakowałam torby, wyciągnęłam ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzybki, ogórki, pomidorki i kilka słoików domowego dżemu. Synowa patrzyła to wszystko milcząco, po czym stwierdziła, że to wszystko na nic, bo nie jedzą takiego jedzenia i wcale nie gotują w domu.

Co wy w ogóle jecie? zapytałam zdziwiona.

Codziennie zamawiamy jedzenie z dostawą. Nie lubię gotować, bo po tym w kuchni zostaje nieprzyjemny zapach, który długo się rozwiewa odparła Grażyna.

Zanim zdążyłam się otrząsnąć po jej słowach, do kuchni wpadł mały chłopiec, około trzech i pół roku.

Poznajcie, to mój syn. Filip przedstawiła synowa.

Filip? zapytałam.

Nie, Filip, nie Filip. Nie lubię, jak krzyżują imiona.

Dobrze, jak sobie życzysz, Grażyno.

Nie jestem Grażyną, jestem Grażyną, a w mieście nie kręcą imion, ale skąd mam wiedzieć

Miałam ochotę płakać. Nie dlatego, że syn ma żonę i dziecko, ale dlatego, że nic mi o tym nie powiedział.

Patrzyłam na ścianę i zobaczyłam duży portret z wesela.

O, nie było wesela? To więc dobrze, że zrobiliście ładne zdjęcie próbowałam zmienić temat.

Jak to nie było wesela? Było, na dwieście osób. Po prostu nie było was, bo Aleksander powiedział, że jesteście chorzy. Może to i lepsze, że tak się stało przyjrzała się mi od stóp do głowy Grażyna.

Czy będziecie śniadanie?

Będę odpowiedziała.

Postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka kawałków drogiego sera. To w jej rozumieniu śniadanie. Ja potrzebuję solidnego posiłku po podróży. Postanowiłam usmażyć jajka, ale Grażyna stanowczo zabroniła mi smażyć, tłumacząc to zapachem w kuchni.

Chleb odmówiła zjeść, mówiąc, że ona i Aleksander jedzą zdrowo.

Zrezygnowałam z jedzenia, bo było mi po prostu przykro, że syn nie zechciał mnie zaprosić na własne wesele. Po latach oszczędzania wszystko poszło na marne.

Wypiłam trochę herbaty, a synowa milczała. Nagle podbiegł mały Filip i przytulił się do mnie. Chciałam go przytulić, ale Grażyna machnęła ręką, mówiąc, że to nie można, bo nie wie, co przyniosłam do domu. Nie miałam dla niego miejsca, więc podałam mu słoik malinowego dżemu, mówiąc: Będziesz miał pyszny dodatek do naleśników.

Grażyna wyciągnęła ręką słoik i krzyknęła:

Ile razy mam ci powtarzać? Jemy zdrowo i nie spożywamy cukru!

Czułam, że zaraz się rozpłaczę. Nie dokończyłam herbaty, wyszłam na korytarz i zaczęłam zakładać buty. Synowa nie zwróciła na to żadnej uwagi, nie spytała, dokąd idę.

Wyszłam na zewnątrz, usiadłam na ławce przy wejściu i pozwoliłam łzom popłynąć. Nigdy w życiu nie było mi tak przykro.

Po chwili zobaczyłam, że Grażyna wyprowadza się z dzieckiem, zabiera wszystkie moje słoiki i wyrzuca je do kosza. Nie miałam słów. Gdy odjechała, spakowałam wszystko z powrotem do walizki i ruszyłam na dworzec. Miałam szczęście ktoś oddał mi bilet, więc kupiłam go na wieczorny odjazd.

Tuż przy dworcu była jadłodajnia. Kupiłam sobie miskę barszczu, kawałek pieczonego mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam już naprawdę głodna. Zapłaciłam sporą sumę, ale czy nie zasługuję na coś smacznego?

Położyłam torby w schowku bagażowym i miałam jeszcze kilka godzin, żeby pospacerować po Krakowie. Miasto mi się spodobało, nawet trochę się rozluźniłam.

W pociągu nie spałam. Płakałam. Było mi przykro, że syn nie zadzwonił ani nie zapytał, gdzie jestem.

Wolałabym mieć śnieg w lecie niż taki przyjazd od mojego jedynego syna, którego tak mocno kochałam i na którego liczbę nadziei stawiałam całe życie.

Teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odłożyłam na wesele. Oddać mu te 8000 zł, żeby wiedział, że mama zawsze o niego dbała? Czy może wcale nie dawać, bo nie zasłużył?