W GOŚCINIE…DO SYNA…

Hej, kochana, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio przydarzyło. Nie przyjeżdżać teraz, naprawdę, nie ma sensu droga jest długa, całą noc w pociągu, a już nie jesteśmy takie młode. Poza tym wiosna, pewnie w Twoim ogródku mnóstwo pracy, tak mi mówił mój syn.

Mamo, po co to wszystko? Nie widzieliśmy się od lat, a i do twojej przyszłej synowej chcę się przyjrzeć, jak się mówi, lepiej poznać zięcia, powiedział szczerze.

No dobrze, poczekajmy do końca miesiąca, wtedy przyjedziemy wszyscy na Wielkanoc, będzie dużo wolnych dni uspokoił mnie.

Szczerze mówiąc, już planowałam przyjechać, ale uwierzyłam mu i postanowiłam zostać w domu, czekając na jego powrót. Niestety nikt nie przyjechał. Dzwoniłam do niego kilka razy, on odbierał, ale potem odrzucał. W końcu sam zadzwonił, powiedział, że jest bardzo zajęty i nie warto na niego czekać.

Zrozpaczona, bo przygotowywałam się na przyjazd syna i jego żony. Ożenił się pół roku temu, a ja wciąż nie widziałam tej damy. Ale sam syn, Olek, urodziłem sobie, jak mówią, dla siebie. Miałam 30 lat, nie wyszłam za mąż, więc postanowiłam mieć choćby jedno dziecko. Może to był grzech, ale nie żałuję tej decyzji, choć nie było łatwo nie mieliśmy pieniędzy, ledwo przeżywaliśmy. Pracowałam na kilku etatach, żeby maleńki miał co potrzebne.

Olek dorósł i pojechał studiować do Warszawy. Na początek wspierałam go, wyjeżdżając do Niemiec na prace sezonowe, żeby przysyłać mu pieniądze na czesne i mieszkanie. Moje serce rosło, że mogę mu pomóc. Po trzecim roku studiów sam zaczął pracować, a po studiach dostał stałą pracę i utrzymywał się sam.

Do domu przyjeżdżał rzadko, może raz w roku. Ja w Lublinie nigdy nie była w Warszawie. Pomyślałam, że jak już się ożeni, to na pewno pojadę na wesele. Zaczęłam odkładać pieniądze, aż zebrałam 60000 złotych. Pół roku temu Olek zadzwonił i oznajmił wielką nowinę zamierza się ożenić.

Mamo, nie przyjeżdżaj, najpierw tylko się pobierzemy, a wesele zrobimy później ostrzegł mnie.

Byłam rozczarowana, ale co zrobić? Olek przedstawił mi swoją przyszłą żonę przez wideo. Dziewczyna wydawała się całkiem dobrą, piękną i… bogatą. Jej ojciec miał duży majątek. Musiałam się tylko cieszyć, że wszystko u niego dobrze się układa.

Minęły tygodnie, a syn wciąż nie przyjeżdżał i nie zapraszał mnie. Nie mogłam się doczekać, żeby zobaczyć zięcia i przytulić syna, więc kupiłam bilety na pociąg, spakowałam domowe jedzenie, nawet upiekłam chleb i wzięłam trochę bułek. Przed wyjazdem zadzwoniłam do Olka.

Mamo, po co to? Jestem w pracy, nie zdążę Cię przywitać. Oto adres, złap taksówkę powiedział.

Rano dotarłam do Warszawy, zamówiłam taksówkę i byłam zszokowana ceną, ale piękny poranek w stolicy pozwolił mi podziwiać widoki z okna. Do drzwi podeszła moja przyszła zięć nie uśmiechnęła się, nie przytuliła, po prostu suchą nogą wskazała kuchnię. Syn był już w pracy, wyjechał wcześniej.

Rozpakowałam torby: ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzybki, ogórki, pomidory i kilka słoików konfitury. Ilona tak się nazywała patrzyła milcząco, po czym stwierdziła, że nie potrzebują tego jedzenia, bo zamawiają jedzenie codziennie i nie lubią gotować.

Co wy jecie? zapytałam zdziwiona.

Codziennie przywozi nam dostawca jedzenie, a gotowanie nie lubię, bo w kuchni zostaje nieprzyjemny zapach, który długo się rozwiewa odparła Ilona.

Zanim zdążyłam się otrząsnąć, do kuchni wpadł mały chłopiec, trójdoletni.

Poznajcie, to mój syn, Dawid przedstawiła zięć.

Dawid? powtórzyłam.

Nie, Dawid, nie Dawid. Nie lubię, kiedy przekręcają imiona odparł chłopiec.

Dobrze, jak powiesz, Ilono odpowiedziałam.

Nie Ilono, ja jestem Ilona. W mieście nikt nie przekręca imion, ale skąd wam wiedzieć dodała.

Płakało mi w środku. Nie dlatego, że syn ma żonę z dzieckiem, ale że nigdy mi o tym nie powiedział. A to nie koniec niespodzianek. Na ścianie zauważyłam duży portret z wesela.

O, nie było wesela? No to przynajmniej piękne zdjęcia są próbowałam zmienić temat.

Jak nie było wesela? Było, na dwieście osób. Po prostu nie było nas, bo Olek powiedział, że jesteś chora. Może tak lepiej, że tak się stało zmierzyła mnie Ilona od stóp do głowy.

Będziesz śniadanie? zapytała.

Tak

Postawiła przed mną kubek herbaty i kilka kawałków drogiego sera. To miał być jej śniadanie. Ja potrzebuję solidnego jedzenia rano po podróży. Chciałam usmażyć jajka i podać domowy chleb, który przyniosłam, ale Ilona stanowczo zakazała smażenia, bo zapach w kuchni. Nie chciała też zjeść chleba, twierdząc, że oni z Olkiem jedzą zdrowo.

Zrezygnowałam z jedzenia, bo czułam się zawstydzona, że syn nie zaprosił mnie na własne wesele, na które czekałam latami i odkładałam pieniądze. Zamiast tego wypiłam herbatę, a Ilona milczała. Nagle podbiegł Dawid i przytulił się do mnie. Chciałam go objąć, ale Ilona machnęła ręką, że to nie tak, bo nie wie, co przywiozłam.

Podniosłam słoik z konfiturą malinową, mówiąc, że będzie pysznym dodatkiem do naleśników. Ilona wyrwała mi słoik z ręki, krzycząc:

Ile razy mam powtarzać? Jesteśmy na diecie, nie jedziemy cukru!

Czułam, że zaraz się rozpadnę. Nie dopiłam herbaty, wyszłam na korytarz, zaczęłam zakładać buty, a Ilona nie zareagowała, nie zapytała, dokąd idę. Wyszłam na klatkę schodową, usiadłam na ławce i puściłam łzy. Nigdy nie było mi tak przykro.

Po chwili zobaczyłam, że Ilona wyszła na spacer z Dawidem i wyrzuciła wszystkie moje słoiki do kosza. Nie powiedziała słowa. Zwinęłam wszystko z powrotem do torby i pobiegłam na dworzec. Na szczęście ktoś oddał mi mój bilet i udało się go kupić na wieczór.

Przy dworcu była mała jadłodajnia. Kupiłam sobie talerz barszczu, kawałek smażonego mięsa, ziemniaki i sałatkę. Byłam głodna, zapłaciłam sporo, ale przecież zasłużyłam na coś smacznego. Położyłam torby w schowku i miałam jeszcze kilka godzin, żeby pospacerować po Warszawie. Miasto mi się spodobało, nawet trochę się rozluźniłam.

W pociągu nie spałam, płakałam. Było mi przykro, bo syn nawet nie zadzwonił i nie zapytał, gdzie jestem. Myślałam, że w lecie będzie śnieg, a tak naprawdę nie spotkała mnie taki zimny przyjazd. Ten jedyny syn był moją nadzieją, a w końcu okazał się dla mnie niepotrzebny.

Teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odłożyłam na wesele. Oddać mu te 60000 zł, niech wie, że mama zawsze o niego dbała? A może w ogóle nic nie dawać, bo nie zasłużył?

Co myślisz? Trzymaj kciuki, kochana.