Niech ten wieczór będzie ostatnim, spędzi go pięknie. Spojrzy na swoją miłość, życząc jej długiego życia. A potem zwinięty w kłębek usiądzie przy jej oknie i odpłynie w swoje marzenia, by już nigdy nie powrócić…

Niech ten wieczór będzie ostatnim, a on przeżyje go pięknie. Spojrzy na swoją ukochaną, życzy jej długiego życia. Potem zwija się kulką przy jej oknie i odchodzi w swoje marzenia, by już nigdy nie wrócić

Przeżył trzy kolejne zimy i to nie jest przesada. Dla ulicy taka odporność to niemal cud: niewiele kotów z podwórka przetrwa tak długo.

Urodził się w zwykłym bloku przy ulicy Praskiej, obok matkikotki, która ufała ludziom. Los jednak szybko się zmienił.

Właściciele zginęli w wypadku, a ich dorosły syn, Marek, nienawidził kotów, zwłaszcza przy swoim groźnym psiestrażniku. Postanowił pozbyć się zbędnych lokatorów. Bez namysłu wypędził całą kocią rodzinę na zewnątrz.

Pierwszej zimy nie przeżyło nikogo ani matka, ani bracia, ani siostry. Jednych pochłonął głód, innych zabił mróz, część złapały psy, a niektórzy zostali potrąceni przez samochody. Przeżył tylko jeden rudy Bursztyn.

Podwóznik Staszek go zauważył. Zabrał powiedzmy to eufemistycznie mały rudawy kłębek, odciął go od matki, wciągnął do piwnicy i umieścił przy gorących rurach. Tam przez całą zimę podawał mu jedzenie.

Tak przetrwał.

Nie miał imienia. Przez połamane okienko piwnicy wyrywał się na zewnątrz, ucząc się bezdomnej sztuki przetrwania trzymać się z daleka od psów, chować się przed ludźmi, szukać jedzenia w śmietnikach i oszukać głód.

Drugą zimę przeżył już samotny. Staszek został zwolniony za pijackie wygulanie, a nowy, surowy strażnik nie karmił go, lecz przynajmniej nie stukał w okno. To wystarczyło, by ponownie przetrwać w piwnicy, jednocześnie ucząc się walczyć o jedzenie i o życie.

Trzecia zima okazała się najokrutniejsza. Wszystkie okna piwnic zaszklono. Gdzie się schować przed lodowymi nocami?

Musiał znaleźć nowe schronienie. Piwnice były zamknięte. W jednym podwórku odkrył zapomniany dół, w którym jeszcze kiedyś prowadziła ciepła instalacja. Gorące rury wystawały na powierzchni, a dół był przysłonięty gęstymi krzakami i nieznany mieszkańcom.

Zgromadził tam szmaty, stare kawałki ubrań i stworzył coś na kształt gniazda. Nad nim ciągnęły się balkony, a śnieg padał rzadziej choć ciepła rura topiła go, a wilgoć i lodowaty wiatr przenikały aż po kości

Przetrwał zimę, ale wyszedł z niej niczym półduch: wychudzony do kości, sierść w strzępach, oczy nieustannie czujne. W ulicznych miarach starość przychodzi wcześnie już był uważany za seniora. Karmienie ograniczało się do skromnych resztek.

W końcu znalazono dół. Przed pierwszymi jesiennymi deszczami ktoś w końcu zauważył tę brzydką dziurę i postanowił ją zasypać.

Bursztyn przybył, jak zwykle, na nocleg przy rurze i zobaczył świeżo wykopaną ziemię. Usiadł naprzeciw małego pagórka i długo patrzył. To była de facto wyrokowa decyzja nie znajdzie już takiego miejsca, a te, które są, zajęte przez inne koty.

Zaczął nocować w mokrej stercie opadłych liści, drżąc z zimna, lecz wciąż trzymał się. I właśnie w takiej, na krawędzi, pojawiła się miłość.

Tak, nie pomylili się zakochał się.

Nie miał nadziei. Jadwiga, przepiękna kotka mieszkająca w mieszkaniu na parterze w Mokotowie, lubiła siedzieć przy oknie i patrzeć na ulicę. Bursztyn po prostu stał pod nią, patrząc na nią. W jego wnętrzu, pośród mrozu, coś zaczęło się rozgrzewać.

Pewnego dnia odważył się: wspiął się na drzewo, przeskoczył na szeroki metalowy daszek pod oknem. Ten daszek kiedyś służył do przechowywania żywności, a teraz stał pusty. Od tej pory częściej siadał tam, patrząc na Jadwigę za szybą i wzdychając.

Nic nie prosił po prostu podziwiał. Czasem Jadwiga zeskakiwała do misek z jedzeniem, a on połykał ślinę nie z zazdrości, lecz z czystej, zwierzęcej pustki w środku.

Postanowił: jeśli los zabierze go tej zimy, niech to stanie się przy jej oknie. Zwija się w kulkę, będzie patrzeć na nią i odejdzie nie w strachu, a w ciepłu.

Uśmiechał się, wyobrażając sobie tę scenę: chudy rudy kot, cicho umierający przy ulubionym parapecie.

Pewnego dnia właścicielka, Zuzanna, zauważyła go i krzyknęła, machając rękami. Kot uciekł, lecz wrócił. I znów wrócił.

Marek, ojciec domu, zobaczył go i nie przepchnął. Spojrzał kotu w oczy zobaczył w nich nadzieję, ból, zmęczenie i podziw dla ich pięknej kotki. Nie mógł go wyrzucić.

Zamiast tego potajemnie zostawiał pod oknem kawałek mięsa, kotlet, kiełbasę. Kot jadł. Pewnego dnia mężczyzna podszedł do szyby, a Bursztyn, drżąc, podniósł łapę, dotknął szyby i wydał ciche miauczenie.

Jadwiga spojrzała najpierw na człowieka, potem na rudego. W jej spojrzeniu było zdziwienie.

Wiesz, mruknął mężczyzna, ona nie chce drugiego kota. Prosiłem o kociaka odmówiła.

Odłożył ręce. Bursztyn wszystko zrozumiał i nie miał pretensji. Dom nie jest dla takich jak on dom jest dla rodowitych, czystych, młodych i kochających.

Tamtego wieczoru było wyjątkowo zimno. Bursztyn przemokł, zmarzł i nagle pojął, że nie ma już sensu ani w liściach, ani w szukaniu kąta, ani w nieustannym walce o przetrwanie.

Jeśli koniec nieunikniony, niech będzie przy oknie, skąd patrzy jego małe cudowne serce.

Postanowił, że ta noc będzie ostatnia.

Chciał spotkać swój finał godnie ostatni raz spojrzeć na tę, do której przyciągało jego serce, cicho zamiauczeć coś ciepłego w jej stronę, jakby życzenia szczęścia i długiego życia, i zniknąć. Najpierw zjadł ostatni przysmak, który zostawił mu mężczyzna, a gdy Jadwiga położy się w swoim przytulnym gniazdku, zwija się przy oknie i odchodzi w sen, z którego nie trzeba się budzić.

Nagle spadł śnieg, a Jadwiga z radością obserwowała, jak białe płatki wirują za szybą i osiadają na rudym kocie siedzącym na zewnątrz. Rozbawia ją to. Nie zdawała sobie sprawy, że piękno powoli zabija tego, kto patrzy na nie przez lodowatą szybę. Nie znała mrozu, nie wiedziała, jak to jest zamarzać od środka.

Jednocześnie Bursztyn powoli zamierał. Kiełbasa, którą zjadł godzinę temu, dawała jedynie drobną iskierkę ciepła, a ta topniała wraz z ostatnimi siłami. Wiatr żarł mu ciało, mróz wbijał się w kości, a nawet siedzenie prosto stało się trudne. Wciąż patrzył na Jadwigę, ale już rozumiał, że nie wytrwa tak długo.

Przygotowywał się do pożegnania, jakby to było najważniejsze wydarzenie w jego życiu. Chciał odejść pięknie: jeszcze raz spojrzeć na ukochaną, cicho zamiauczeć jej coś dobrego, w myślach życzyć jej długich lat i ciepłego losu. Plan był prosty: zjeść ostatnią podawaną przekąskę, poczekać, aż Jadwiga wróci do domu, a wtedy, zwijając się w mały kuleczkę przy zimnym szybie, wkroczyć w sny, z których nie wraca się już nigdy.

Rozpoczął się podmuch śniegu, a Jadwiga, siedząc przy ciepłym parapecie, zachwycała się powolnym tańcem płatków. Lubiła, jak białe płatki spadają na rudy grzbiet jej adoratora za oknem. Dla niej to piękny widok, prawie zabawa. Nie wiedziała, że pod tym wzorem kryje się śmierć. Nie rozumiała, że śnieg to mróz, wiatr to ból, a głód to tortura. Nie znała ulicy.

Bursztyn, siedząc na zewnątrz, powoli zamierał. Kiełbasa zjedzona godzinę temu pozostawiła w jego ciele ostatnie ciepło, lecz gasło. Każdy oddech stał się cięższy, łapki drżały, ogon zamieniał się w lód. Wciąż patrzył na Jadwigę, ale ciało już traciło siłę.

Jadwiga wciąż obserwowała swojego tajemniczego adoratora, a on już nie mógł już dłużej siedzieć prosto. Jego sierść drżała, oczy zamykały się. Spojrzał na nią po raz ostatni, przyciskał sztywny nos do lodowatej szyby i zwijał się w mały sztywny kłębek.

Jego ciało drżało. Zimno gryzło każdą kość. Próbował zaciągnąć powietrze, by stworzyć odrobinę ciepła, ale mróz był silniejszy. Z każdym momentem życie uchodziło mu z rąk.

Nagle poczuł dziwną ulgę przestało go boleć zimno. Zasnął, jak pod ciepłym kocem, otulony cichym snem. Nie chciał już walczyć. Koniec był blisko.

Otworzył oczy po raz ostatni i zobaczył ją tę samą, dzięki której codziennie wspinał się na daszek, dzięki której przeżył tyle dni. Jak pięknie pomyślał. Co może być lepsze? To lekka śmierć.

Głowa opadła, oczy zamknęły się. Wydawało mu się, że otwiera się okno, a łagodne dłonie podnoszą go, głaszczą i szepczą coś kojącego. Obok była Jadwiga, ta, której serce biło w rytmie jego, i razem podążali do ciepłego miseczka z jedzeniem.

Jaki piękny sen mruknął w sobie.

Jadwiga nadal przyglądała się białemu płatkowi, który spadał na rudego kota. Miauczała cicho, pytając, czy się ruszy. Kopała łapą w szybę, nie dostając odpowiedzi. Miauczała głośniej, potem mocniej jakby krzyczała: Czemu nie odpowiadasz?!.

Lecz mróz już dusił jego ciało. Nie słyszał już nikogo. Zanurzał się w milczenie.

Śnieg zamienił go w biały kłąb, okrył jak płaszcz.

Co ona krzyczy? pomruczała zza rogu starsza pani. Na śnieg patrzy?

Mężczyzna, Piotr, podniósł wzrok od kanapy, zobaczył okno. Jadwiga drapała szybę, a on nagle przypomniał sobie jej oczy i Bursztyna.

Rzucił się do drzwi, wyciągnął okno i wyciągnął z zewnątrz mały, zamrożony kłębek. Zabrał go do łazienki. Jadwiga pobiegła za nim, a żona, Anna, podążyła za nimi.

W łazience Piotr delikatnie mył Bursztyna ciepłą wodą. Kotka siedziała na brzegach, patrząc na swojego pana i płacząc po kocie.

Robię, co mogę szeptał Piotr, masując małe ciało, próbując wdmuchać mu życie. Anna stała w progu, cicho patrząc.

Prosił: Proszę, wróć

Jadwiga miauczała razem z nim.

Wtedy Bursztyn usłyszał daleki głos, jakby z innego świata, wołający go z powrotem. Zastanawiał się: Po co? Tam jest tak spokojnie. Po co wracać tam, gdzie ból?.

Nagle usłyszał jej głos ten, dla którego codziennie szukał siły. Który kazał mu żyć.

Nie może być ona tak blisko? Muszę zobaczyć, choćby okiem.

Oczy powoli się otworzyły, jakby powietrze ważyło tonę. Widział mężczyznę z zaróżowioną twarzą, obok Jadwigę, żywą, z radością w oczach.

Jest! krzyknął Piotr, przytulając mokrego Bursztyna.

Jadwiga skoczyła na podłogę, podskakiwała, miaucząc radośnie.

Szybko! zwrócił się do żony. Ręcznik! Suszarka! Gwarantuję!

Przez długi czas suszyli go delikatnymi ręcznikami, suszarką, głaskali, mówili czułe słowa. Bursztyn nie wiedział, czy to sen. Jadwiga wąchała go, ocierała się o jego brzuszek.

Myślał: To nie może być prawda. To zbyt piękne, by było rzeczywiste. Za to miał umrzeć.

Anna nalała mu ciepłego mleka. Kot wziął łyk gorąca fala przetoczyła się po gardle. Zachrypł, popchnął miskę łapką, a potem przytulił się oboma łapkami i łapczywie pożywił się.

Będzie żył zapewnił Piotr.

Jadwiga przytuliła się do niego.

Jak ma na imię? zapytała po chwili żona.

JakTak Bursztyn nauczył wszystkich, że prawdziwa miłość i współczucie potrafią rozgrzać najzimniejsze serca.