Chłopiec obudził się na dźwięk jęku matki

Mateusz wybudził się od jęku matki. Podszedł do jej łóżka:

Mamo, boli cię?

Mateuszku, przynieś wody!

Zaraz, pobiegł do kuchni.

Po chwili wrócił z pełnym kubkiem:

Proszę, mamo, pij!

Usłyszał pukanie w drzwi.

Synu, otwórz! To pewnie ciocia Nina przychodzi.

Do środka weszła sąsiadka, trzymając w ręku dużą miskę.

Jak się masz, Jadwiga? pogłaskała głowę. Masz gorączkę. Przyniosłam gorące mleko z masłem.

Już wzięłam lekarstwo.

Trzeba cię zabrać do szpitala, leczenie jest ważne. Trzeba normalnie się odżywiać, a ty masz pustą lodówkę.

Ciociu Nino, wydałam już wszystkie pieniądze na lekarstwa łzy wytrąciły się z oczu chorej. Nic nie pomaga.

Musisz iść do szpitala.

A na kogo zostawię Mateusza?

Na kogo go zostawisz, jeśli umrzesz? Nie masz jeszcze trzydziestu lat, nie masz męża ani pieniędzy pogłaskała ją po głowie. Nie płacz.

Ciociu Nino, co mam zrobić?

Dzwonię po lekarza wyciągnęła telefon.

Rozmowa załatwiła wszystko.

Powiedzieli: w ciągu dnia przyjdą. Pójdę. Kiedy przyjadą, zabiorą ze mną Mateusza.

Sąsiadka wyszła na korytarz, a chłopiec podążył za nią:

Ciociu Nino, matka nie umrze?

Nie wiem. Trzeba prosić Boga, żeby pomógł, a twoja mama nie wierzy.

Czy Bóg naprawdę pomoże? w oczach Mateusza jaśniała nadzieja.

Musisz pójść do kościoła, postawić świecę i pomodlić się, wtedy Bóg pomoże. Zrobię to.

***

Mateusz wrócił do matki zamyślony:

Mateuszu, pewnie chcesz coś zjeść, a nie mamy nic w domu. Przynieś dwa szklanki.

Kiedy przyniósł, matka nalała do nich mleka:

Pij!

Mateusz wypił, ale poczuł, że chce jeszcze więcej. Maria szybko wstała, sięgnęła po portfel:

Mam pięćdziesiąt złotych. Idź, kup dwa bułeczki i zjedz po drodze, a ja coś przygotuję. Idź!

Pożegnała syna przy drzwiach i, trzymając się ściany, udała się do kuchni. W lodówce leżały tanie konserwy rybne, trochę margaryny, na parapecie kilka ziemniaków i cebula.

Muszę zrobić zupę

Zadyszana usiadła na stołku:

Co się ze mną dzieje? Nie mam sił. Pół urlopu już minęło, pieniądze się skończyły. Jak mam iść do pracy, żeby odciągnąć Mateusza do szkoły? Za miesiąc idzie do pierwszej klasy. Nie mam rodziny, nie ma kogo pomóc. A ta choroba Powinnam od razu iść do przychodni. Co jeśli zostanie sama Mateusz?

Z trudem wstała i zaczęła kroić ziemniaki.

***

Głód wzbierał, ale myśli chłopca błądziły gdzie indziej:

Mama wczoraj nie wstawała z łóżka. Czy naprawdę umrze? Ciocia Nina mówiła, że trzeba prosić o pomoc Boga zatrzymał się i pochylił w stronę kościoła.

***

Minęło pół roku od powrotu z wojny. Przypadkiem przeżyłem. Teraz mogę chodzić, choć z laską. Nie zwracam uwagi na liczne rany na ciele. Blizny na twarzy? Nie ma znaczenia, już nikt nie wyjdzie za mnie za mąż pomyślał weteran Nikodem, idąc w stronę kościoła. Muszę zapalić świece za przyjaciół. Dziś mija rok od ich śmierci, a ja wciąż żyję.

Dwudziestu lat temu wstąpił do wojska i wrócił. Teraz jest cywilny, a myśl o tym, że nie jest nikomu potrzebny, przytłacza. Emerytura jest wystarczająca, kontraktowe środki w banku starczą jeszcze dwa lata. Po co to wszystko, kiedy jest się samemu?

Przy kościele stały bezdomni. Nikodem wyciągnął kilka banknotów po stu złotych, rozdał im i poprosił:

Pomódlcie się za moich poległych przyjaciół, Romana i Stasia!

Wszedł do środka, kupił świece, zapalił je i rozpoczął modlitwę, której nauczył go ksiądz:

Panie Boże, wspomnij

Krzyżując się, wypowiadał słowa, a przed oczami, jak żywe, stali jego przyjaciele.

Gdy zakończył, stał w ciszy, wspominając ciężkie lata swojego życia.

Mały, chudy chłopiec podszedł do taniej świecy, trzymając ją w ręku. Spojrzał wokół, nie wiedząc, co dalej. Zbliżyła się starsza kobieta:

Pomogę ci!

Rozświetliła jego świecę i położyła ją na ołtarzu.

Tak się pomodli! pokazała, jak to zrobić. Powiedz Bogu, po co przyszedłeś.

Mateusz patrzył na obraz, po czym wypowiedział:

Pomóż, Panie Boże! Mama choruje. Nie mam nikogo oprócz niej. Proszę, spraw, aby wyzdrowiała. Nie ma pieniędzy na lekarstwa. Ja wkrótce mam iść do szkoły, a nie mam nawet tornistra

Nikodem, zamrożony w miejscu, słuchał chłopca. Wszystkie własne problemy nagle wydawały się błahe. Chciał krzyknąć w niebo:

Czemu nikt nie mógł pomóc temu chłopcu, kupić mamie lekarstwa, a samemu nie ma niczego?

Chłopiec patrzył na obraz i czekał na cud.

Chłopcze, chodź ze mną! zdecydował Nikodem.

Dokąd? zapytał Mateusz, przerażony, patrząc na starszego mężczyznę z laską.

Dowiemy się, jakie leki potrzebuje twoja mama i pójdziemy do apteki.

Naprawdę?

Bóg przekazał mi twoją prośbę.

Naprawdę? chłopiec spojrzał z nadzieją.

Idźmy! uśmiechnął się mężczyzna. Jak masz na imię?

Mateusz.

Ja jestem Nikodem.

***

Z mieszkania dochodziły głosy matki i sąsiadki:

Ciociu Nino, wydałaś tyle na leki. Skąd wezmę pieniądze? Mam tylko pięćset złotych.

Mateusz otworzył drzwi. Głosy ucichły. Sąsiadka wyszła z pokoju, przerażona, szepnąc:

Mateuszu, patrz!

Ona też wystąpiła, zamrożona w szoku.

Mamo, jakie leki potrzebujesz? Z Nikodemem pójdziemy do apteki i kupimy.

A wy kim jesteście? zapytała Maria.

Wszystko będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Dajcie nam recepty!

Mam tylko pięćset złotych.

Z Mateuszem znajdziemy pieniądze rzekł, kładąc rękę na ramieniu chłopca.

Mamo, podajcie recepty!

Maria podała je. Czemuś poczuła, że ten groźny na pierwszy rzut oka człowiek ma dobre serce.

Co robisz? zapytała zaskoczona sąsiadka, gdy mężczyzna z dzieckiem wyszli. Nie znasz go.

Ciocia Nino, wydaje mi się, że to dobry człowiek!

Dobrze, Jadwigo, idę!

***

Maria czekała na syna, który wrócił z tym mężczyzną. Zapomniała nawet o chorobie.

Wtedy drzwi otworzyły się, a do środka wbiegł syn, twarz promienna:

Mamo, kupiliśmy lekarstwa i trochę smakołyków do herbaty.

W drzwiach stał Nikodem, uśmiechnięty, nie tak straszny jak wydawał się wcześniej.

Dziękujemy! lekko ukłoniła się kobieta. Proszę, wejdźcie.

Mężczyzna z trudem zdjął buty, wyraźnie zdenerwowany, i poszedł do kuchni.

Usiądźcie! zawołała gospodyni.

Nikodem usiadł, kręcąc głową, nie wiedząc, gdzie położyć laskę.

Pozwólcie, że ją położę położyła ją tak, by mężczyzna mógł sięgnąć. Przepraszam, nie mam nic pysznego do podania.

Mamo, z Nikodemem kupiliśmy wszystko powiedział syn, wykładając produkty na stół.

Proszę, nie! wykrzyknęła Maria, patrząc na słodkie przekąski i drogi herbata. Zaraz zaparzę herbatę.

Zaparzyła napar. Wydawało się, że choroba ustąpiła, choć może chciała po prostu nie wyglądać przed gościem chora. Mężczyzna zapytał:

Maria, nie jest pani zmęczona? Wygląda pani bladzie.

Nic, nic zaraz wypiję lekarstwo. Dziękuję!

***

Piękny zapach herbaty i słodkości wypełnił pokój. Wszystkie spojrzenia spoczęły na Mateuszu, który rozmawiał żywo. Czas mijał, ale ciepło pozostało.

Dziękujemy wam! wstał Nikodem, wziął laskę i powiedział: Muszę już iść, trzeba się leczyć.

Dziękujemy bardzo! odpowiedziała gospodarczyni, wstając.

Nikodem ruszył w stronę przedpokoju, a matka z synem podążyli za nim.

Panie Nikodemie, wrócisz jeszcze?

Oczywiście! Twoja mama wyzdrowieje, a my razem pójdziemy kupić ci tornister.

Mężczyzna odszedł. Maria posprzątała stół, umyła naczynia.

Synu, obejrzyj telewizję, a ja trochę odpocznę.

Położyła się i zasnęła głębokim snem.

***

Dwa tygodnie później choroba przeszła, drogie leki naprawdę pomogły. Ostatnie dni Maria pracowała, a pod koniec miesiąca dostawała wynagrodzenie za nadgodziny. Było już sierpnia, trzeba było przygotować syna do szkoły.

W sobotę wstali jak zwykle, zjedli śniadanie.

Mateuszu, szykuj się! Idziemy do sklepu. Zobaczymy, czego potrzebujesz do szkoły.

Dostaniesz pieniądze?

Jeszcze nie, ale do przyszłej soboty przyjdą. Pożyczyłam tysiąc złotych, po drodze kupimy coś do jedzenia.

Zaczęli się ubierać, gdy zadzwonił domofon.

Kto? zapytała gospodyni.

Maria, to Nikodem

Mężczyzna jeszcze miał coś powiedzieć, ale kobieta już nacisnęła przycisk otwierający drzwi.

Mamo, kto tam? wyszedł z pokoju syn.

Pan Nikodem! nie mogła ukryć radości.

Hurra!

Wszedł, opierając się o laskę, ale zmienił się. Eleganckie spodnie i koszula pasowały do modnej fryzury.

Panie Nikodemie, czekałem na pana rzucił się do niego chłopiec.

Obiecałem ci odpowiedział, patrząc w oczy. Witaj, Mario!

Witaj, Nikodemie!

To nieoczekiwane przejście na ty ucieszyło oboje.

Już się szykujemy? Idziemy!

Dokąd? Maria wciąż była zdziwiona.

Mateusz wkrótce pójdzie do szkoły.

Nikodemie, ale ja

Obiecałem Mateuszowi, a obietnicę trzeba dotrzymać.

Maria zawsze szukała najtańszych rzeczy, niezależnie od sklepu. Nie miała oszczędności, rodziny ani męża. Jedyny chłopak z collegeu zniknął.

Teraz przy niej stał mężczyzna, który z miłością patrzył na jej syna. Kupował mu wszystko do szkoły, nie zwracając uwagi na cenę, pytając tylko o zdanie matki.

Zmęczeni, wrócili taksówką do domu.

Gospodyni wybiegła do kuchni.

Mario przerwał ją mężczyzna. Chodźmy razem na spacer i coś zjemy.

Mamo, chodźmy! pobiegł do niej syn.

***

Tej nocy Maria nie mogła zasnąć. Myśli krążyły wokół dzisiejszego dnia. W jej głowie walczyły rozum i serce:

On jest nieurodziwy i kuleje mówił rozum.

Jest dobry, kochający i patrzy na mnie z troską kontrargumentowało serce.

Jest o piętnaście lat starszy

Co z tego? Przecież jest jak ojciec dla mojego syna

Mogę znaleźć rówieśnika, przystojnego i szczupłego

Nie potrzebuję pięknego i szczupłego, już go miałam. Potrzebuję dobrego i niezawodnego

Ale zawsze marzyłam o innym mężu

Teraz kocham go

Ich ślub odbył się w tej samej świątyni, w której Nikodem i Mateusz spotkali się trzy miesiące temu.

Stojąc przed ołtarzem, Nikodem nie trzymał już laski, a Mateusz nie odrywał wzroku od wizerunku świętego, z którym rozmawiał. Z całego serca podniósł ręce i powiedział:

Dziękuję ci, Panie Boże, za siłę, którą dałeś nam wszystkim. Dzięki niej nauczyliśmy się, że pomoc i miłość nie mają granic, a prawdziwe wsparcie pojawia się wtedy, kiedy odważymy się podzielić swoim ciężarem z innymi.