Dymku, Dymku, wstawaj, Małgosia znów płacze!

Darek, Darek, wstawaj, Klementyna znowu płacze!
Czułem, jak mały Szymek ściska mnie za rękaw koszulki, ale oczy nie chciały się otworzyć. Sen był tak gęsty, że miałbym ochotę krzyczeć na brata, po czym chować głowę pod poduszkę i zatonąć w ciemności. Najgorsze było to, że nie śniły się już żadne przyjemne sny dzisiaj znowu przyśnił mi tata, który usiadł na werandzie domu babci, pogłaskał mnie po głowie i zapytał:

Jak leci, synu? Ciężko? Przepraszam, że tak Nie chciałem Klementyna znowu płacze To twoja sprawa

Z wybudzenia wypadłem z półsnu i ledwo nie spadłem z łóżka. Krzyk Klementyny był tak donośny, że w końcu się obudziłem. Szymek siedział przy swoim łóżku i przyglądał się, jak starszy brat walczy z kołdrą.

Od kiedy tak wył? drobno przystrzyżone włosy poprzestałem czesać i podszedłem do łóżeczka siostry. Ty zawsze masz głośny głos! Dlaczego tak krzyczysz? Mamy nie ma. Ona wróci dopiero rano. Chodź tutaj!

Klementyna była już prawie czerwona od krzyku. Zgrabnie wyciągnąłem ją z łóżeczka, skinąłem na Szymka, który już przyniósł czystą pieluchę i przytulił dziecko.

Och, jak pachniesz, kochana! Idealnie krzyczysz, ale trochę ciszej, dobra? Nie wszyscy jeszcze cię usłyszeli. Poczekaj chwilę, zaraz wszystko ogarnę.

Dziewczynka, słysząc mój znajomy głos, od razu ucichła i po kilku minutach z zapałem wypiła mleko z butelki, którą przygotowałem.

Łakomczuch! dotknąłem czoła małej Klementyny w taki przyzwyczajony sposób, że od razu wiedziałem, że to nie pierwszy raz, a termometr nie będzie potrzebny, bo nie ma gorączki. Nie mogła poczekać na mamę? Dobrze, że przyjdzie zmęczona, a my już tu siedzimy. Dokończ i pójdziemy się przespać, póki czas. Szymek! spojrzałem na brata i uśmiechnąłem się. No widzisz, kto tu jest na miejscu! Już śpi, nie jak my, co?

Klementyna, mając niecałe pół roku, kolejny raz popłynęła smoczką. Delikatnie położyłem ją na swoje ramię, żeby nie wykrzyczała ponownie, i ruszyłem po pokoju, głaszcząc jej pleców.

Brawo! Teraz możesz i do łóżeczka! położyłem ją ostrożnie i zerknąłem na zegarek.

Czy iść spać? Do wstania jeszcze ponad godzinę, a w biologii mam piątkę, a w fizyce dwójkę. Sam winien, bo nie słuchałem lekcji, grając w Morska Bitwa z Wiktorem, zamiast skupić się na wykładzie. Teraz muszę nadgonić ostatnie paragrafy, bo za dwa tygodnie będzie zebranie rodziców, a nie chcę, by mama się wstydziła.

Dariusz! To nie w porządku! Ciągle spóźniasz się! Jeszcze raz i pójdziesz do gabinetu dyrektora!

Nie mogłem wyjaśnić, że spóźniam się nie z własnej woli, a dlatego, że mama często zostaje po godzinach. Dlatego zostawałem z Klementyną, a potem biegłem, by odprowadzić Szymka do przedszkola. Nie wolno zostawiać dzieci samych w domu, bo matka miałaby kłopoty. Gdyby był żywy tata, nie byłoby problemów. Mama nie musiałaby pracować, żeby nie wyrzucić nas z mieszkania, które wynajmujemy od czasu, gdy babcia wyrzuciła nas z rodzinnego domu.

O babci nie chciałem myśleć. Nie wiedziałem, co wywołało kłótnie z mamą, ale domyślałem się. Babcia zawsze krzyczała i nie szczędziła słów. Po pogrzebie przyszła do nas, a kiedy mama wypędziła dzieci z pokoju, rzuciła na nią wyzwiska.

To ty wszystko spowodowałaś! Zróbłaś z nas całą szopę, a co miał zrobić? Musiałem pracować! wykrzykiwała.

Nie wytrzymałem. Wyszedłem z pokoju, nie zwracając uwagi na płaczącą mamę, i podszedłem do babci.

Nie mów tak! Nie wiesz, co mówisz! Nie obrażaj mamy! Tata nas kochał! Kochaliśmy Klementynę i Szymka. To nie mama go odciągała! krzyknąłem.

Babcia spojrzała na mnie surowym wzrokiem, otwierając i zamykając usta, jakby szukała słów. W końcu powiedziała:

Nie jesteś jeszcze gotowy, żeby podnosić głos

Teraz nie ma nikogo, kto by bronił mamy. Ja jej nie dam się obrazić, rozumiesz?

Zrozumiałem, że babcia patrzyła przez moje ramiona na moją matkę, przygnębiona. Potem odwróciła się i odeszła, obiecując, że już nigdy nie wróci. Czasem widuję ją w mieście, ale udaję, że jej nie znam.

Rano budzik cicho zadzwonił, a ja go wyłączyłem. Nadszedł czas szykować się do szkoły, a Szymek do przedszkola. Mama miała przyjść za chwilę i musiałem przygotować śniadanie dla wszystkich. Gdy kończyłem kanapki, w przedpokoju zatrzasnął się zamek i weszła mama, zrzucając na kolana stare płaszcze. Objęła mnie mocno, przytulając mnie do policzka i spojrzała w oczy:

Dzień dobry, mój rycerzu!

Dzień dobry, moja królowa!

To było nasze tajne powitanie od kiedy znalazłem w bibliotece powieści W. Scotta.

Co słychać?

Klementyna znowu nocą krzyczała. Daję jej butelkę, nakładam żel na dziąsła. Uspokoiła się.

Wyrósł nowy ząb?

Nie jeszcze, ale dziąsło jest spuchnięte, gorączki nie ma.

Dobra, D- Darek, co bym bez ciebie zrobiła?

Mamo wczoraj znowu widziałem babcię.

Zofia zamrła, trzymając dłonie w dłoniach.

Coś mówiła? Rozmawialiście?

Nie. Stała przy naszym wejściu, patrzyła w okna. Gdy podszedłem, odwróciła się i odeszła.

Zofia skinęła głową, ale szybko zdała sobie sprawę, że nie widzi mojego twarzy. Chwyciła mnie za podbródek i spojrzała:

Darek, nie gniewaj się na nią, dobrze? Jest trudna, ale to twoja babcia. Nie lubi nas, ale my jesteśmy jej wnukami ja, Szymek i Klementyna.

Po co ona krytykuje, że nas jest za dużo?

Synu ludzie myślą, że trzeba żyć tak, jak oni uważają za słuszne.

Dlaczego? Dlaczego myślą, że wiedzą lepiej?

Nie wiem. Może czują, że wiek i doświadczenie dają im prawo do oceniania. Czasem to prawda, ale młodzi też muszą zdobywać własne doświadczenia.

To nie ma sensu!

Dokładnie! uśmiechnęła się, patrząc na mnie. Czas leci szybko, jeszcze niedawno byłem jak Szymek, a już w siódmej klasie. Wkrótce będę dorosły.

Zofia pogłaskała mnie po policzku i poprosiła:

Jeśli zobaczysz babcię, nie kłóć się z nią. Jeśli chce coś powiedzieć, posłuchaj, a potem zdecyduj, co zrobić. I zapomnij o tym, co usłyszałeś tego dnia Rozumiesz? Gdy przychodzi cierpienie, człowiek się zmienia. Mówi straszne rzeczy, bo boli go strata. Nie jest zły, po prostu cierpi.

Nie do końca pojąłem, co mama chciała powiedzieć, ale wiedziałem, że jest dobra. Patrzyłem na zegar i podskoczyłem.

Kurcze, dzisiaj pani Walentyna zje mnie na obiad! Już spóźniłem się na pierwszą lekcję!

Idź do drugiej! Zofia złapała mnie za starą koszulkę i posadziła przy stole. Nie jadłeś śniadania?

Nie miałem czasu, mamo!

Nic nie szkodzi. Szkoła cię nie ucieknie. Niedługo wiatr zniesie cię gdzieś! Patrz, jak się podkasz!

Położyła przede mną talerz z kanapkami i wyszła, żeby obudzić Szymka. Po pół godzinie już biegłem do szkoły, trzymając za rękę skaczącego za mną brata.

Darek, Darek, pograsz ze mną wieczorem?

Oczywiście.

Narysujesz mi motocykla?

Zrobię.

A samochód?

I samochód.

Szymku! Nauczę cię wszystkiego, ale zamknij buzię, bo na dworze lód i chodź szybciej, zgoda?

Jasne!

Perspektywa, że cały wieczór spędzę z bratem, podniosła Szymka i od tej chwili milczał, patrząc na mnie poważnie.

Darek, jesteś zły?

Wyszedłem z zamyślenia i spojrzałem na Szymka.

Nie. Skąd wnioskujesz?

Nie wiem. Milczysz i patrzysz jak dwa czarne krążki.

Myślę sobie. Dobra, biegnij i nie kombinuj, rozumiesz? Nie powiem mamie. Sam się tym zajmę.

Czy postawisz mnie w kącie? zapytał Szymek z żywym zainteresowaniem, a ja wskazałem palcem.

Nie będę cię uczyć rysować samochód!

Nie muszę! Szymek zakręcił głową. Darek, będę grzeczny, jeśli Klementyna nie wyleje mi wódki do łóżka. Potem narysujemy samochód, zgoda?

Chłopcze, nie wolno krzywdzić dziewczyn.

Klementyna to nie dziewczyna! To łobuziak!

I tak nie wolno. Nie wiemy, jaką dziewczyną wyrośnie Klementyna. Może też będzie łobuziakiem i chłopcy ją będą dręczyć? Co wtedy?

Będziemy bić? zapytał Szymek, unosząc brwi.

Kogo?

Nie Klementyny! wykrzyknął. Chłopców!

A! No to już inna sprawa, ale lepiej unikać pięści. Tata mówił, że walczą tylko dziwacy. Rozsądni najpierw myślą.

Zaciągnąłem mu sweter, nałożyłem koszulę i wypchnąłem do drzwi.

Idź! Wieczorem cię odwiedzę!

A dlaczego nie mama?

Mama dzisiaj wcześniej wyjdzie do pracy. Święta tuż, w sklepie trzeba wszystko przygotować.

Rozumiem! Szymek skinął poważnie. Wiedział, że mama pracuje w dużym 24godzinnym marketcie. Raz razem byliśmy w tym sklepie, a Szymek bał się zgubić, więc trzymał mnie mocno za rękę. Klementyny jeszcze nie było, tata jeszcze żył Myśl o tacie przyciągała łzy, a Szymek szukał Natalii, by nie płakać przy „krowie”.

Wtedy pani Walentyna, dyrektorka, potrąciła mnie słowami. Musiałem iść do gabinetu dyrektora tego samego dnia. Stałem smutny, gdy pani Walentyna wymieniała moje wyczyny, prawdziwe i wymyślone. Więcej ich było, ale nie wdrażałem sprzeciwu.

To trudny chłopiec! powiedziała pani Maria Kowalska, nauczycielka przyrody. Trzeba coś z tym zrobić, bo inaczej skończy się to w Ośrodku Pomocy Społecznej albo gorsze kłopoty.

Pani Maria przyjrzała się mi z dziW końcu, trzymając Klementynę w ramionach, zrozumiałem, że najważniejsze jest trwać razem i nie pozwolić, by przeszłość zniszczyła naszą wspólną przyszłość.