ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

Zanim jeszcze zgaśnie poranna mgła, o dwunastej ma Zuzanna operację. Prosta, planowa. Godzina znieczulenia, niewymagające zabiegi i wypis tego samego dnia. Według zasad powinienem pojechać z nią, ale nie nalegała. Wiedziała, że mam wiele spraw. Otwieram nowy oddział w Warszawie.

Wszystko będzie w porządku rzekła, zadzwonię, jak skończymy.
I, po całym policzku dając mi buziaka, wsunęła do torby kilka saszetek karmy dla kotów, które żyją w piwnicy, po czym zryła się i wybiegła.

Poprawiłem krawat, jeszcze raz drobiazgowo przejrzałem się w lustrze i, chwytając z biurka teczkę z projektem, ruszyłem do pracy. Stanowiłem dyrektora generalnego firmy, którą w ciągu kilku lat wyprowadziłem na pozycję lidera rynku, co wymagało pełnego zaangażowania. Dawałem z siebie wszystko. Każdą wolną chwilę, na przekór zmęczeniu. Tłumiąc w sobie myśl, że robię to dla nas. Dla niej. I nawet dla tych piwnicznych kotów, które nieustannie karmiła.

Nie że nie lubiłem kotów po prostu jej hobby wydawało mi się bezcelowe, niepotrzebne, pozbawione sensu. Było jak drobna wada ukochanej osoby, którą się akceptuje. Dlatego każde jej zamierzenie przywiezienia bezdomnych, płatnych kociaków odrzucałem stanowczo. Nie widziałem w tym żadnego sensu ani pożyteku. Może kot orientalny, którego proponowała jako kompromis, miałby choć odrobinę prestiżu. A piwniczne? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała tłumaczyć.

***

Operacja prosta planowa nic nadzwyczajnego miałem pojechać z nią!!!
Ile razy w tygodniu powtarzałem to w głowie? Tysiąc? Dziesięć tysięcy? Gdy pędziłem, zostawiając wszystko, do szpitala Gdy łapiąc się za białą fartuch, drżałem pod wzrokiem lekarza Gdy drwiłem projekt, który nie pozwalał mi być przy niej, klęcząc przy łóżku, przyciskałem czoło do jej dłoni i błagałem: nie zostawiaj mnie. Wróć. Otwórz oczy. Powiedz choć jedno słowo.

Ale ona milczała. Nikt z nas nie przewidział, że planowa operacja, godzinna narkozja mogą doprowadzić do śmierci

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz.

Nic nie robicie! wykrzykiwałem z bezsilności, płacąc za jej przeniesienie do oddzielnego pokoju.

Szansa jest, trzeba czekać uspokajała mnie pielęgniarka.

Gdzie jest ta szansa?! krzyczałem w korytarzu, kiedy po tygodniu nie odzyskała przytomności.

Próbowałem wszystkiego. Konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, rozmowy. Zasypałem jej pokój kwiatami. Praktycznie przestałem przychodzić do pracy, by być przy niej w każdej wolnej minucie. Błagałem, obiecywałem, szantażowałem. Poddany chwili słabości, całowałem ją, przytaczając absurdalną baśń o Śpiącej Królewnie, a z każdym dniem wpadałem w coraz głębszą rozpacz, w bestialską wściekłość, gotowy zniszczyć wszystko na swojej drodze.

Odwrócony krzesło, rozbita waza. W furii rzuciłem torbę, a z niej wylądowały kolorowe saszetki karmy. Nie zdążyła nakarmić kotów. Tych samych bezużytecznych kotów, które budziły we mnie jedynie niechęć, starannie ukrytą za obłudnym obojętnością.

Dureń! Boże, jaki to dureń!

Gdybym mógł cofnąć czas, wymazać to gestem ręki Jestem gotów czołgać się na kolanach, podążać za nią po tych kotach, zabrać je do domu i nawet pokochać, byle tylko

Nagle adrenalina spadła, a ja, zmęczony pośród pośmiertnego bałaganu, drżącymi rękami podniosłem z podłogi kolorowe saszetki, by już za dziesięć minut stać przy drzwiach tej samej piwnicy

***

To się nazywa felinoterapia, ale nie ma udokumentowanych przypadków pomocy w sytuacjach podobnych do naszej poważnie spojrzał na mnie lekarz, z zainteresowaniem obserwując, jak wciągam do pokoju szóstą w kolejności klatkę.

Więc będziemy pierwsi wymamrotałem, wypuszczając zwierzęta z klatek.

To jej koty. Rozumie pan? Jej! I oddam wszystko, by jej to powiedzieć. Po prostu

Poinformuję personel.

Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumie pan? Ja

Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na własnych błędach, nie zapominaj o tym.

Nie zapomnę Już nigdy nie zapomnę.

***

O dwunastej Zuzanna ma operację. Prosta, planowa. Godzina narkozy, niewymagające zabiegi i wypis tego samego dnia. I nie nalega na mój udział. Znowu. Ale nie potrafi powstrzymać radosnego uśmiechu, patrząc, jak ja, odgarniając rozwiązaną krawat, z rezerwą zakładam szóstą uprzątkę po kolei na opierające się i wyraźnie uciekające koty.

Jej koty. Te same piwniczne, pełne pcheł, pod ciężarem których przytomność odzyskała rok temu, walcząc o oddech, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Siedem par przetaczających się w jej oczach. Sześć ulżyłych oddechów ledwie słyszalnych i jeden triumfalny, pełen nieskończonej radości krzyk, którego nigdy nie zapomni.

Może dlatego teraz, gdy znowu ma przejść przez to samo, nie odczuwa strachu. A widząc wyczerpanego męża, którego koszula przylega do włosów sierści, patrzącego na nią z wytykającą krytyką, ona uśmiecha się jeszcze szerzej.

Potem śmieje się głośno z przechodniów, którzy odwracają się za nią. Mężczyzna w drogim garniturze, otoczony sześcioma bezrasowymi, ale zadbanymi kotami, każdy ciągnący cienki sznurek w swoją stronę, donośnie jęcząc Miau?! widok nie dla słabych serc.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzina narkozy, niewymagające zabiegi i wypis tego samego dnia. I jeśli nie przestaniecie gryźć wszystko, następnym razem zostaniecie w domu! mruczy mężczyzna siedzący na szpitalnym dziedzińcu, otoczony kotami, z lekkim przegryzionym, ale wciąż pięknym bukietem róż na kolanach.

Patrzy na zegarek, wygodniej chwyta sześć kolorowych smyczy, przelotnie sprawdzając, czy uprzęże nie są luźne, po czym spogląda na okna pokoju, w którym właśnie budzi się po operacji jego żona. Niedługo pozwolą mu tam wejść. I w końcu będzie mógł narzekać na sześciu ogonowych leniuchów, które bez niej nie chcą go słuchać.

I powiedzieć, że ją kocha. I będzie kochał zawsze. Nawet gdy zniknie na tygodnie w schronisku dla kotów, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale wspominając dzień, kiedy otworzyła oczy, przekonuje się zawsze na nowo dopóki jest przy mnie, nie ma w życiu nic ważniejszego niż ta jego głupota. I tak dalej będzie spełniał te błyskotliwe, choć niekiedy absurdalne, kaprysy, które czynią ją niewiarygodnie szczęśliwą.

Zawsze, póki jeszcze nie jest za późno…