„Tego nikt nie zdobędzie”

Nikt tego nie zabierze

W schronisku nie było oddzielnych pomieszczeń wszystko mieściło się w jednej wielkiej, hałaśliwej sali. Po lewej, przy ceglanej ścianie, stały klatki dla kotów, po prawej dla psów. Wokół nich krążyli pracownicy: ktoś niósł wiązki karmy, ktoś czyste szmatki, a ktoś ciągnął wiaderko z wodą, by napełnić poidełka.

Od zwiedzających nie brakowało. Cicha, skromna rodzinka szczupła mama, szczupły tata i ich chudy synek przeszła powoli od jednej klatki do drugiej, zapatrzona w zwierzęta. Młoda para szeptała przy klatkach z kotami. Starszy pan z laską spacerował leniwie wzdłuż wybiegów dla psów. A ja, dopiero co przekroczywszy próg, został przytłoczony zapachem, hałasem i mnóstwem futrzaków.

W pierwszej klatce siedział Borys maleńki kundel z szalonego ogona. Bezczelnie machał gumową kaczką, nie zwracając uwagi na przechodniów. Nieco dalej, w cień rzucającego się czernią, leżał Dante surowy pies o czarnym futrze, jak kruk, z oczyma, które widziały już wiele. Przy jego klatce, w jasnym puchowym płaszczu, stała uśmiechnięta dziewczyna o imieniu Bogna, cicho rozmawiając z psem, jakby chciała go przyjaźnić. Po lewej rozciągała się prawdziwa wystawa kotów wszystkie rasy, kolory i rozmiary.

Na różowej poduszce drzemała Sonia smukła, biała kotka. Okazjonalnie otwierała żółte oko i uważnie patrzyła na każdego, kto podchodził. Obok niej, na drutach, zawisł Kuźma czarno-rudy kociak o wielkiej głowie, przypominający postać z kreskówki. Słabo miauczał, wylegiwał się na plecach, wstawał i leniwie tupnął w narożnik, gdzie stały miseczki z wodą i karmą. Gdy jednak zobaczył, że podchodzę, od razu zmienił kierunek i pobiegł w moją stronę.

Jesteś zabawny mruknąłem, wprowadzając palec przez druty i podrapując Kuźmę za uchem. Kuźma, wielkogłowy niezdara, zamknął oczy, mrucząc z przyjemności i ostrożnie, jakby w grze, podgryzł mój palec.

Mamo, patrz, jaki jest słodki wyszeptał chudy Jasio, podbiegając do klatki z Kuźmą. Jego rodzice, podchodząc bliżej, wymienili spojrzenia i jednocześnie pokręcili głowami.

Jest bardzo mały, Jasiu szepnęła matka. Jasio, mamrocząc coś niejasnego, skinął głową, rzucił na Kuźmę żałosne spojrzenie i poszedł dalej. Zrozumiałem, że rodzice chcą psa, dlatego starają się odciągnąć syna od kotków. Kuźmie to nie przeszkadzało wielkogłowy głośno mruczał i ocierał się o mój palec lewą i prawą stroną, przy okazji drapiąc zęby, wywołując kolejny uśmiech.

Może to ten? odwróciwszy się, zauważyłem chudego Jasia przy klatce w najciemniejszym kącie schroniska. Jest duży i piękny.

O nie! od razu pokręciła głową chuda mama. Chodźmy raczej do psów. A ten bardzo stary.

Stary, mały pomruczał Jasio i westchnąwszy podążył za rodzicami do zagrody z psami. Jego narzekanie szybko przeszło w śmiech, kiedy dotarł do ukochanego zwierzaka całego schroniska małego misia o imieniu Maksik. Ten uroczo kłamał w swojej klatce, liżąc wszystkie palce, które ludzie próbowali go pogłaskać. Nawet milczący staruszek z uśmiechem patrzył na puszystego szczeniaka, który trącał w rogu miękką zabawkę.

Jednak ciekawość dopadła mnie co siedzi w najciemniejszym rogu, którego Jasio tak bardzo się boi? Odsunąłem Kuźmę i ruszyłem w stronę mrocznej klatki, przy czym ciężko westchnąłem, podchodząc bliżej.

Wewnątrz, na szarym kocu, leżał stary kot. Zwykły kocurek, jaki można spotkać na każdym podwórku. Dostojny dżentelmen, którego lata dobiegają końca. Nie chodził po klatce, nie wyje wcale i nie szukał uwagi. Po prostu leżał, patrząc w pustkę szarymi, zasłoniętymi oczami, ledwo słyszalnie mrucząc. Gdy podszedłem, nagle zamknął oczy, wciągnął powietrze i westchnął niemal ludzkim tonem. Położył głowę na chudych łapkach i zakrył oczy.

To Aramis. Nasz staruszek zadrżałem, słysząc wesoły, męski głos zza pleców, i odwróciwszy się, dostrzegłem właściciela. Jeden z pracowników, piegowaty chłopak, miał na identyfikatorze imię Borys.

Co z nim? zapytałem cicho, starając się nie zakłócić spokoju starego kota.

Nic. Po prostu staruszek odpowiedział chłopak, otwierając klatkę i dosypując karmę do miski. Aramis, ponownie wciągając nos, wolno podniósł się z koca, chwiejnym krokiem podszedł do miski, przy czym kilka razy uderzył głową w druty klatki. Chłopak, ze wstydem podrapał nos, dodając: Ślepy. Nic nie widzi. Nasz staruszek.

Jak on przeżył na ulicy? zdziwiłem się, odwracając się do niego.

Nie był uliczny zakrzyknął, śmiejąc się i ponownie drapiąc nos, jakby przepraszał za żart. Właściciele oddali go tutaj, zmęczeni opieką. Nie mieli czasu, a Aramis potrzebuje uwagi. Leczyliśmy go, ale kto potrzebuje starego kota? Nawet nasza dyrektorka, Natasza, po zobaczeniu go powiedziała: Nikt tego nie zabierze.

No tak przyznałem. Zabierają młode i spokojne.

Jeśli nie liczyć Dasi skinął w stronę klatki z czarnym psem i dziewczyną przy niej. Dante jest uparty, więc ona próbuje się z nim zaprzyjaźnić.

I co z tego? spytałem.

Powoli. Zwierzęta, które są wierne ludziom, rzadko podchodzą do kontaktu, a Dante właśnie taki jest. Jak Aramis, westchnął. Kiedy go przywieźli, tydzień nie jadł. Siedział i czekał, aż go zabiorą. Gdy ktoś wchodzi, wącha powietrze, macha ogonem, a potem, gdy zrozumie, że to nie dla niego, znowu się kładzie i smuci.

Dlatego go ukryliście w kącie? Żeby nie stresować? dopytałem. Chłopak przytaknął i zmrużył oczy.

Tak. Szkoda go. Za każdym razem wstaje z nadzieją, po czym wyczerpany spada i śpi prawie do wieczora. Najprawdopodobniej tu skończy się jego życie. Kto potrzebuje starego, ślepego kota? A wy? Co wam się podoba? Może podpowiem? podskoczył. Widziałem, że stałeś przy klatce z Kuźmą.

Tak, zabawny taki. Mały diabełek uśmiechnąłem się, wspominając wielkogłowego Kuźmę.

On jest nowy. Dzieci znaleźły go na ulicy i przyniosły. Pewnie jakaś kotka go wykluła, a on się zgubił. Dobrze, że psy go nie znalazły najpierw. Kuźma jest mały, wielu woli zabrać starsze zwierzęta. Nie pomyślcie, że go nie szczepiliśmy, nie odrobiliśmy od kleszczy. Natasza nawet nauczyła go korzystać z kuwety. Nie będzie załatwał na podłogę dodał i spojrzał mi w oczy. Co? Zabierzesz Kuźmę do domu?

Wiecie co tak, zabiorę przytaknąłem, patrząc na śpiącego Aramisa, i cicho dodałem. Czy mogę wziąć go razem z Kuźmą?

Serio? zdziwił się chłopak. Zastanowił się chwilę, po czym pokręcił głową. U nas wolno wziąć tylko jedno zwierzę w jednych rękach. Poczekaj chwilę, zapytam dyrektorkę.

Dobrze skinąłem. Odprowadzając uśmiechniętego pracownika, odwróciłem się do Aramisa, który zdawał się rozumieć moje słowa. Cześć, przyjacielu. Pójdziesz ze mną? Nie jestem twoim właścicielem, ale mogę ci obiecać jedno: jedzenie, wodę i tę wielką, żółtą ewentualkę, co będzie ci drapać po ogonie

Nie zdążyłem dokończyć, kiedy Aramis podniósł się, wciągnął powietrze i podszedł do drzwi klatki, które Borys zostawił otwarte, biegnąc pytać dyrektorkę o zgodę. Wyciągnąłem rękę, a kot ostrożnie ją powąchał, po czym przylepił się policzkiem do palców i mruczał słabo.

Wygląda na tak uśmiechnąłem się, głaszcząc go za uchem.

Natasza mówi, że można podbiegł do mnie drugi pracownik i, widząc, że głaszczę starego kota, nie powstrzymał się od uśmiechu. Widzę, że znaleźliście wspólny język.

A po co go szukać? wzruszyłem ramionami. Dwa starsze kawalerzy, duży lokal i mała żółta ewentualka w pakiecie.

Słuchaj, nie ukrywajmy. Po co ci on? Wiesz, że Aramis nie przeżyje długo zapytał cicho. Westchnąłem i spojrzałem na kota, który jakby czekał na moją odpowiedź.

Bo odejść na tęczu trzeba tam, gdzie się kocha. Nie w zimnym schronisku, gdzie każde otwarcie drzwi łamie serce odpowiedziałem. Delikatny dźwięk małego silniczka w klatce Aramisa zdawał się potwierdzać, że moje słowa były prawdziwe.

Załatwię papiery przyznał chłopak i zniknął w zapleczu, zostawiając mnie samego ze starym kotem. Resztę czasu milczeliśmy. Gładziłem go za uchem, a Aramis cicho mruczał, patrząc mi prosto w oczy szarą zasłoną otulone.

Wieczorem, leżąc na kanapie, oglądałem telewizję, a na mojej klatce serca zasiedział mały, szalony kociak Kuźma. Jego futro wciąż nosiło kurz, który niepokój małego śliniaka zebrał z zakamarków, do których moja singielska ręka nie dotarła. Słodko chrapał, od czasu do czasu wystawiał pazury i przytulał się do mojej klatki piersiowej.

Obok, przy mojej lewej nodze, na szarym kocu, leżał Aramis. Stary kot zwinięty w kulkę spał, lecz łapa spoczywała na moim udzie, jakby bał się, że zniknę jak jego dawni opiekunowie. Gdy się ruszałem, Aramis natychmiast podnosił głowę i wąchał powietrze, uspokajał się jedynie, gdy głaskałem go po głowie i szepnąłem, że jestem przy nim.

Gdy wstawałem i szedłem do kuchni po czajnik, Aramis, zgryzając się w rogi, podążał za mną, a za nim, niczym mały ogon, biegł Kuźma. Po pewnym czasie przyzwyczaił się do domu i bezbłędnie, nie wpadając w drzwi, wchodził na kuchnię, gdzie stały jego miseczki z wodą i karmą.

Kiedy wychodziłem do pracy, obaj koty odprowadzały mnie do drzwi, a po wyjściu zostawał tylko Aramis, który zdawał się nie ruszać z miejsca, gdy odchodziłem. Po chwili wracał, wąchając powietrze, lizał wyciągniętą rękę i wracał na swój szary koc. Nocą spali ze mną: Kuźma na poduszce, leżąc puchatym tyłkiem na mojej głowie, a Aramis przy lewej nodze, kładąc chudą łapę na moim udzie. Wiedziałem, że kiedyś Aramis odejdzie. Niech jednak odejdzie tam, gdzie go kochają, a nie w zimnym schronisku, gdzie każdy hałas drzwi łamie stare kocie serce.