ON NA NOWO ZAUFAŁ LUDZIOM

Mruczek siedzi w kuchni naprzeciw obcej kobiety i słucha, jak ona patrzy na niego i cicho mówi:
Co ja mam z tobą zrobić? mówi, jakby rozmawiała z babcią, której nie powinna była przyjąć.

Mruczek ma już trzy lata i doskonale wyczuwa ton głosu. Rozumie, że nie jest jej po drodze i że nie jest potrzebny. Wie, że jego pani już nie żyje. Tej nocy leży przy starych nogach wdowy i widzi, jak jej dusza lekko unosi się ku sufitowi i wymyka się przez okno.

Przemierza pokoje mieszkania, w których pojawiły się nowe rzeczy. Nie podoba mu się ich zapach. Unika spojrzeń ludzi, którzy wchodzą do jego domu. Gdzieś, gdzie kiedyś było ciepło i przytulnie, nagle robi się zimno.

Pewnego dnia Mruczek po prostu znika z mieszkania. Kobieta, która teraz mieszka w tym mieszkaniu, wychodzi na kuchnię, by podać mu jedzenie, i odkrywa, że wczorajszy posiłek leży nietknięty.
Może tak lepiej mówi z ulgą.

Kot wymyka się sam, nie czekając, aż go wywiedzą lub wyrzucą jako niepotrzebny przedmiot. Cicho przemyka przez otwarte drzwi, kiedy wciąż coś wnoszą i wynoszą.

Idzie nieznanymi dotąd ścieżkami, wspina się po płotach i przechodzi przez drogi. Unika miejsc, w których jest zimno i gdzie nikt nie darzy nikogo sympatią. Chłopcy rzucają w niego kamieniami, dwukrotnie spada z dachu, ale uparty płynie dalej, uciekając od przeszłości.

Zatrzymuje się dopiero, gdy zupełnie się wyczerpie. Głód burczy w brzuchu, przypominając, że nie jadł już trzy dni.

Patrzy wokół. Za starym płotem stoi mały, drewniany domek, wyglądający, jakby nikogo w nim nie zamieszkiwał. Mruczek węszy powietrze jedzenia nie czuć, ale z domu bije ciepło i spokój.

Wsuwa się przez otwór w płocie i cicho wkrada do domku. Dostrzega na poddaszu otwarte okno i wspina się na nie. W środku leży siano, pachnie myszami. W rogu leży stara kołdra. Kot kładzie się na niej i po raz pierwszy czuje, że jest w domu, że jest zmęczony i jego łapki drżą.

Brzuch znów burczy, ale Mruczek zamyka oczy i zasypia.

Budzi go ludzki głos. Kot podkrada się do otwartego okna poddasza i przez szczelinę spogląda w dół. Na podwórzu widzi dziewczynkę, która rozmawia z kimś i jednocześnie wykłada coś na żelazną tacę. Natychmiast rozpoznaje jedzenie w powietrzu unosi się apetyczny zapach.

Mruczek skupia się na jedzeniu. Żołądek zdradliwie burczy. Cicho schodzi z poddasza i zaczyna skradać się ku tacy. Szybko podskakuje, łapie największy kawałek, który znajdzie, i ucieka w bok w samą porę.

Zza domu wyłania się dziewczynka, a za nią biegnie rude szczeniak, a za nim dwa pulchne szczeniaki.
Chodźmy, kochany mówi łagodnie dziewczynka przyniosłam ci coś do jedzenia, chodźmy.

Nagle Mruczek słyszy głos swojej dawnej pani. W jej tonie wyczuwa ciepło i miłość, jaką kiedyś czuł w domu.

Ojej! wykrzykuje dziewczynka goście u nas! Ty też jesteś głodny, kotku.

Okazuje się, że kot siedzi prawie przy tacy, nie mając sił, by uciec daleko. Patrzy czujnie na dziewczynkę, a ona nie zwracając na niego uwagi, karmi szczeniaki i psa. Kot doje ściekany kawałek i wraca do tacy.

Dziewczynka, zauważając, że kot nie ucieka, kładzie obok tacy jeszcze kilka kawałków:
Jedz mówi spokojnie widzę, że jesteś naprawdę głodny. Potem wyciąga miskę i leje trochę mleka.
Napij się, przyda ci się, bo z głodu nie chce się dobrze.

Kot uspokaja się, zjada wszystko, co mu położyła, i wypija mleko. Następnie wraca na poddasze i znów zasypia na swojej kołdrze. Rozumie, że teraz naprawdę jest w domu.

Tak spędza całe lato. Każdego dnia dziewczynka przychodzi i karmi go oraz Żółkę, tak nazywa rudego psa, oraz jej szczenięta. Mruczek przybiera na siłę, zdrowieje i razem jedzą z jednej miski, co nie przeszkadza kotu. To stała się jego rodzina.

Nauczył się łapać myszy na poddaszu i kiedy dziewczynka przychodzi, z dumą przynosi jej jedną jako podziękowanie za jedzenie.
Dziękuję mówi, a ona głaszcze go, czując ciepło, które kiedyś znał w dalekiej przeszłości.

Nadeszła jesień. Noce stają się chłodniejsze. Mruczek nie zna zimna, nigdy nie widział śniegu i jest zdumiony, gdy rano zobaczy białe płatki. Na zewnątrz jest koniec października.

Tym razem dziewczynka nie przychodzi, a przyjeżdża w wozie z dziadkiem. Kot czujnie spogląda z poddasza na nieznajomego.

Dziewczynka wchodzi na podwórko i zaczyna wyłożać jedzenie. Zza domu, gdzie mieszka psi dom, wyłania się najpierw Żółka, a potem dwa szczeniaki.
O, ty! Cała rodzina śmieje się dziadek.
Tak! chichocze dziewczynka zaraz przyjdzie i kot, i patrzy w górę na poddasze.

Mruczek nie słyszy w głosie dziadka żadnych gróźb i schodzi w dół.
Chodź, nie bój się mówi dziewczynka, pogłaszczając go po grzbiecie.

Kot uspokaja się i zaczyna jeść.

No co, kochani, jedziemy do domu mówi dziadek już czas, byśmy się stąd wybrali. Chwyta szczeniaki i wkłada je do wozu.

Żółka biegnie za nimi. Kot czujnie obserwuje.

Kocie, chodźmy, nie bój się, jedziemy do dziadka w las, tam będzie wam dobrze zachęca dziewczynka.

Patrzy na nią uważnie. Ten głos, ten sposób mówienia przywołują w nim wspomnienie pani, która kiedyś, jako mały kot, podniosła go ze ulicy i wzięła pod swój dach.

Dziewczynka delikatnie bierze kota na ręce i niesie do wozu. Kładzie go w dużym koszu wyłożonym ciepłą szmatą.

Mruczek nie walczy. Zamknął oczy. Po raz kolejny uwierzył człowiekowi. Zwierzęta, jak wydaje się, jedyne są, które potrafią wybaczyć nam wszystko.

I kochają nas, mimo wszelkich przeciwności.