NOWA ERA – Odkryj świeże oblicze!

NOWICJUSZKA

Twoim obowiązkiem będzie także sprzątanie biura. I co, że jesteś księgową? Nie podoba? Zabierz kartę pracy i idź. Jesteś u nas nowa, więc wytrwaj. Dziękujemy, że przyjęliśmy cię na to stanowisko i płacimy wynagrodzenie, mimo braku doświadczenia!

Sekretarka, siedząc na swoim krześle, spojrzała zwycięsko na nowicjuszkę. Ta dziewczyna nie wytrzyma tu długo mruknęła pod nosem.

A jak często trzeba sprzątać? zapytała cicho Bogna.

Wszystko wyjaśnię! uśmiechnęła się sekretarka. Pójdźmy, pokażę ci stanowisko i przedstawię koleżanki

Bogna niepewnie podążyła za wysoką kobietą. Gdy dotarły do kolejnego pomieszczenia, sekretarka otworzyła drzwi. Wielka hala podzielona była na małe stanowiska, przy każdym ktoś pracował.

Dziewczyny, to jest Bogna, nasza nowa. Nowa, to wy!

Na Bognę spojrzało dziesięć par oczu. Cisza wisiła w powietrzu, a Bogna, by nie wyglądać na przerażoną, uśmiechnęła się i przywitała.

Ojej, wspaniale, że do nas dołączyłaś powiedziała jedna z nich a to już od dawna nie sprzątało się w biurze.

To oczywiście wspaniale dodała druga tylko będzie siedzieć przy mnie i będę musiała słuchać cudzych stuknięć klawiszy, krzyków i może płaczu.

No i dobrze westchnęła trzecia czas wyjść ze strefy komfortu.

A tak, wcześniej słyszałyśmy tylko twoje krzyki i płacz zaczęła czwarta teraz będziesz nam towarzyszyć.

Koleżanki, ciszej proszę, dobra? uśmiechnęła się sekretarka. Oto twoje biurko, w rogu. Na komputerze znajdziesz folder Instrukcje i zadania. Czytasz, uczysz się, zapamiętujesz. Pomoc udzieli ci czerwona bestia, Wanda. Jeśli coś Ci nie będzie jasne, od razu pytaj ją. Rozumiesz?

Bogna skinęła głową. Sekretarka wyszła, a dziewczyny znowu przyklepały się do ekranów. Wanda, czerwona bestia, przyjrzała się Bognie.

Przypominasz mi moją młodszą siostrę, nowicjuszko powiedziała z satysfakcją to da ci przewagę w moich oczach. Nie popełniaj głupich i niegrzecznych błędów, a będziemy się dogadywać Dobrze, Bogno, zaczynaj pracę. Podczas przerwy obiadowej przyjdę, odpowiem na pytania. Teraz nie rozpraszaj się, zgoda?

Bogna usiadła w krześle i rozejrzała stanowisko. Mały stół, tacki na papiery, szklanka z długopisami i markerami, monitor, podkładka pod mysz, myszka. Na podłodze kosz na śmieci i doniczka z wielkim, starym, wyschniętym aloesem. Bogna natychmiast przypomniała sobie babcię, która hodowała aloes-świecznik i codziennie wyciskała sok z mięsistych liści.

Apteczka w doniczce szepnęła pod nosem dlaczego nikt się nią nie opiekuje? Zaraz zginię.

Usiadła wygodniej i znów rozejrzała się. Wszyscy pracowali intensywnie, każdy pochłonięty własnymi zadaniami, nie zwracając uwagi na Bognę. Palcami stukali w klawiatury, klikały kalkulatory, przeglądali notatki, od czasu do czasu słyszały się ciche westchnienia, gdy liczby się nie zgadzały.

Bogna nie czuła się najlepiej. Dopiero co skończyła studia, nie miała praktyki. Firma świadczyła usługi księgowe, więc miała szansę poznać różnorodnych klientów i zrobić szybki postęp. Wynagrodzenie w wysokości sześć tysięcy złotych było bardzo atrakcyjne dla tak młodego specjalisty.

Na przerwie obiadową Wanda podeszła i czterdzieści minut odpowiadała na pytania nowicjuszki.

Wszystko, proszę! Mam już rozgrzany mózg Odpocznijmy trochę w końcu Wanda odciągnęła się na oparcie krzesła. A to ta palma

To aloes sprostowała Bogna.

Tak, aloes. Znam go! zaśmiała się Wanda, przewracając oczami to pozostałość po naszej wielkiej i wszechmocnej patronce liczb, tabel i bilansu, Vira Palna. Była wybitną specjalistką, prowadziła najtrudniejsze sprawy. Gdyby spojrzała na dokumenty, od razu tworzyła wyjątkowe schematy. Wszyscy podatnicy drżeli, gdy widzieli jej nazwisko w raportach. Szkoda, że przeszła na emeryturę. Z jej rad można było czerpać wiele.

Czy ty teraz ją zastąpisz? zapytała nieśmiało Bogna.

Ja? Nie! Nie mam tyle lat doświadczenia Ona ma więcej lat niż ja lat. Dobra, odszedłaby już na emeryturę, a my zorganizowaliśmy mały sabant w biurze i wręczyliśmy jej prezenty. Wskazała na aloes. Dzieciaki, zostawiam wam ten aloes. Dbajcie o niego, podlewajcie. Dlaczego go zostawić? Bo Vira nie chciała go zabierać do domu. Teraz decydujecie, czy wyrzucicie go czy postawicie przy swoim biurku Wszystko, nowicjuszko, do roboty!

Bogna patrzyła ze smutkiem na zgięte źdźbło. Roślina miała już co najmniej dziesięć lat, a może i więcej.

Minął prawie miesiąc od pierwszego dnia. Dwa razy w tygodniu Bogna przychodziła godzinę wcześniej, by posprzątać biuro, umyć podłogę w sali, w holu, gdzie panowała sekretarka, oraz w gabinecie dyrektora. To zajmowało sporo czasu i sił, a zaraz po rozpoczęciu dnia była już zmęczona. Jednak wysokie wynagrodzenie w wysokości sześć tysięcy złotych nie pozwalało jej odmówić dodatkowego obowiązku.

Starała się, by pokazać się jako wartościowa specjalistka i solidny pracownik, licząc, że dodatkowe sprzątanie wkrótce zostanie odwołane. Pracowała do późna, starając się opanować niuanse księgowości, ale dopiero co skończyła studia, a praktyki przy żywych klientach nie miała.

Jesienny przeziębienie wydało ją z tropu. Ból głowy i gardła nie pozwalały jej dotrzeć do apteki przed pracą, a do przerwy obiadowej było jeszcze długo. Zadania migotały na ekranach czerwonymi diodami, a ona nie mogła już nic zrobić.

Spojrzała na aloes, który już więdł, i zerwała mięsisty liść, wkładając go do ust.

Powoli przeżuwając nieco gorzki miąższ, poczuła ulgę. Po pół godziny gorączka opadła.

Naprawdę? Wszystko załatwiłaś? zdziwiła się Wanda, patrząc na dokumenty. Nie ma błędów. Dobra robota, nowicjuszko!

Wanda wrzuciła nowe zadania i usiadła na swoim miejscu. Bogna nie zauważyła, jak przyzwyczaiła się do dodatkowej pracy. Zaskoczona swoją wydajnością wezwała Wandę do kontroli.

Nie rozumiem, jak tak szybko złożyłaś te tabele, Bogno?

Spójrz, gdybyśmy połączyły te wskaźniki

Wanda patrzyła nieco przerażona, a Bogna opowiadała o nowych metodach, które samodzielnie wymyśliła.

Dobra, dam ci jedną trudną sprawę. Pracuję nad nią od rana. Może ci się uda.

Wanda liczyła, że Bogna popełni błąd.

Bogna zabrała się za zadanie, a gardło znów dawało się we znaki. Znowu zerwała kawałek aloesu.

Wanda, mam to gotowe. Sprawdź! uśmiechnęła się pod koniec dnia.

Wszystkie dziewczyny wstały ze swoich miejsc. Czy naprawdę nowicjuszka prześcignęła Wandę? Czerwona bestia chwyciła myszkę z rąk Bogny i szybko przejrzała tabelę.

Jak to zrobiłaś?

Jestem dobrym specjalistą, choć młody. Trzeba było się zastanowić i zastosować odpowiednie triki

Stop! Ja też jestem dobrym specjalistą. My wszystkie jesteśmy dobrymi specjalistkami. A ty po prostu młodą specjalistką. Co zrobiłaś? wpadła w gniew Wanda.

W tym momencie do biura wpadła sekretarka.

Dziewczyny, jutro przyjdzie Vira Palna. Ma sprawy z dyrektorem i obiecała nas odwiedzić. Jeśli potrzebujecie rad, przygotujcie pytania.

Przygotuj pytania wyszeptała Wanda, patrząc na Bognę.

Bogna nie wiedziała, co zapytać. Wydawało się, że wszystko już zna, ale mózg podsuwał odpowiedzi. Wokół szumiły kartki, szeptane dyskusje i rywalizacja o uwagę Viry.

Następny poranek był równie napięty. Wanda i reszta zespołu omawiali detale, przygotowując się na wizytę Viry Palny. Bogna, jednocześnie kończąc pilne zadania, żuła aloes, tak pochłonięta pracą, że nie zauważyła przybycia gościa.

To nasza nowicjuszka? usłyszała zza siebie.

Dzień dobry odpowiedziała nieśmiało, wkładając kolejny liść do ust.

Vira Palna, szczupła, wysoka kobieta z eleganckim kokiem, poprawiła okulary i przyjrzała się Bognie, monitorowi i doniczce z rośliną.

Przepraszam, nie przygotowałam pytań. Miałam dużo pracy

Nie ma sprawy. Nie zamierzam rozdzielać rad. Nie będę prowadzić warsztatu, pytania możecie nie pokazywać. Po prostu pogadajmy

Podczas przerwy Bogna po raz pierwszy zeszła do kawiarni, by zjeść porządną lunche. Gdy miała usiąść przy stoliku, Vira Palna zawołała ją.

Podejdź, pogadamy Jak ci idzie? Widziałam, co robiłaś dzisiaj. Nieźle, naprawdę. Jesteś bystra. Doświadczenia?

Nie dopiero miesiąc Lubię księgowość, z każdym dniem lepiej mi to wychodzi mamrotała.

Dbiesz o moją roślinę, prawda? Żujesz ją? Smakuje? roześmiała się Vira.

Gardło bolało, spróbowałam od razu poczułam ulgę.

I praca poszybowała w górę, co? Co za cudowny aloes!

Cudowny? zmarszczyła brwi Bogna.

Rzeczywiście, tego dnia zauważyła nagły przyrost energii po spożyciu soku z aloesu.

To dopingu, tak? mrugnęła Vira. Cieszę się, że mój prezent ci się przydał. Z nim nie zgubisz się. Gdyby dziewczyny były szybciej, miałbyś w rękach prawdziwy lek.

Nie rozumiem, o co wam chodzi? zapytała zagubiona Bogna.

Nie słyszałaś legendy o stuletnim aloesie? Potężny czarodziej, lekarz, który wędrował po pustyni, prawie umarł z pragnienia. Nagle ujrzał ogromne drzewo z mięsistymi liśćmi i postanowił napić się soku. Po dziewiątym liściu odzyskał siły, stał się młodszy i mógł wrócić do wioski, ucząc innych, jak dbać o dziedzictwo.

To o właściwościach leczniczych, nie o księgowości mruknęła Bogna.

Wiem, ale zasada jest podobna. Zamiast czarodzieja jest tu księgowy, a zamiast pustyni emerytura. Kiedyś młodą dziewczyną wstąpiłam do pracy, surowa kobieta nauczyła mnie wszystkiego. Gdy ona zachorowała, ja przypadkowo spróbowałam aloesu z okna. I tak stałam się specjalistą najwyższej klasy. Przekazała mi tę roślinę, a ja nosiłam ją przez różne firmy. Teraz ona jest twoja. Stulecie? Pewnie właśnie sto lat. Niesamowite, prawda?

Dlaczego nie odpowiedziałaś na pytania koleżanek? Czy zapomniałaś, że wszystko już wiesz?

Bo jestem zwyczajnym pracownikiem, nic nadzwyczajnego.

To nie fair!

Kto mówi o uczciwości? mrugnęła Vira. Czy to szkodzi klientom? Nie! Czy to szkodzi tobie? Nie!

Po krótkiej rozmowie Vira wróciła do swojego biura, a Bogna wróciła do pracy. Z każdym dniem przejmowała coraz trudniejsze zlecenia, a po kilku miesiącach złożyła rezygnację.

Po co odchodzisz? Masz topowych klientów, jesteś na szczycie! zdziwiła się Wanda, choć w sercu cieszyła się, że znów będzie najlepsza.

Przeprowadzam się do innego miasta, dojazdZrozumiała, że prawdziwym sukcesem jest nie tylko liczba złotówek, lecz spokój serca i umiejętność dbania o siebie i innych.