Rodzina Maszy: Siprze, Warto Poznać Ich Historię

RODZINA MICHAŁA

Kobiety w rodzinie Anny nie dawały za wygraną twierdziły, że syn wybrał przyszłą żonę w pośpiechu, po kilku kieliszkach w knajpie. Michał wrócił z wojskowej służby, serce waliło jak bębny, a tu pojawiła się sprytna dziewczyna, już po kilku spotkaniach poddała się i nie sprzeczała się z niczym.

Niska, krzepka, krótkonoga, bez talii, twarz szeroka, małe, wąskie oczy. Anny zdaniem imię Jagoda nie pasowało przyszłej synowej przyjaciółki przytakiwały.

Dziewczyna nie ma co, ocena trzy minus.
Szkoła pedagogiczna i Uniwersytet Warszawski?

Michał był przystojnym sportowcem, wybitnym uczniem; po demobilizacji od razu wrócił na studia. Jagoda, którą ledwie poznał, już wkrótce zaszła w ciążę.

To ona go wciągnęła!
Jagoda mu nie pasuje!

Michał postanowił się ożenić. Anna w spotkaniach ze starymi koleżankami z liceum wyczerpała się emocjonalnie, w domu zaś w krótkich rozmowach z synem milczała. Jego oczy lśniły zbytnio, a ona bała się, że nocna strusia zakłóci dzień albo po prostu nie chciała go ranić.

Przypomniała sobie, jak w dziewiętnastym roku zaszła w ciążę, a dwudziestu jeszcze nie miała, miesiąc przed urodzinami urodziła dziecko?

Michał od dziecka chorował, ale dorósł, stał się silny, uprawiał sport. Często zaskakiwał Annę, nie tylko chęcią małżeństwa. Anna, choć niezadowolona, starała się nie pokazywać tego. Dziecko nie jest winne błędów rodziców.

Michał chciał postępować porządnie, dać mu imię i nazwisko, być ojcem Anna to popierała. Nie chciała powtarzać losu własnej teściowej, która od pierwszego dnia nie przyjęła synowej i aż do rozwodu z ojcem Michała nie wypowiedziała nic miłego. Nie widziały się, choć mieszkały w tym samym mieście.

Rozwiedzioną Annę z dzieckiem przyjęła babcia w Krakowie, zamieszkała w jej mieszkaniu przed śmiercią, ciesząc się, że mieszkanie nie zniknie i zostanie w rodzinie.

Marta (tak nazywała się Annina przyjaciółka) nie wierzyła w Boga, ale regularnie zamawiała msze za zmarłą babcię, wiedząc, jak to było dla niej ważne. Przechowywała ulubione zdjęcia, albumy w swoim pokoju, a portret dziadkafrontowca w nowej ramie zawiesiła nad stołem w kuchni. Babcia w młodości przypominała nieco Lidię Borowską.

Marta była inna, ale Michał wyrosł przystojniakiem. Jesienią syn zapytał, czy może na jakiś czas zamieszkać z mamą, czy musi od razu iść do dziekanatu po pokój w akademiku? Gotował barszcz, obiecał nie robić kłopotów, jeśli matka odmówi.

Anna wydała werdykt:

Przenieś Jagodę. Wymienimy się pokojami. Dajemy wam duży pokój na trzech odejmuję.

Syn podskoczył, pocałował i szepnął gorąco:

Mamusiu, jesteś najlepsza na świecie! Nie martw się, będę dorabiać. Nie obciążymy cię!

Palił się w przekonaniach, nie pojął, co to znaczy mieć dziecko w rodzinie dwóch studentów. Marta nie otworzyła oczu szczęśliwemu synkowi życia nie da się łatwo pokonać.

Jednak początki wspólnego życia w domu teściowej nie szły zgodnie z jej wewnętrznymi prognozami. Anna Iwanowa pracowała w centralnej bibliotece w Łodzi, kierowała oddziałem, dostawała skromną pensję, lecz uważała, że starczy, choćby z ograniczeniami.

Nadeszły lata dziewięćdziesiąte obietnice wolności, szczęścia, które zamieniły się w koszmar. Przyjaciółki Anny rozpadły się jedna po drugiej, mężowie pili, wyjeżdżali po pracę, nie wracali. W nocy przy wejściu strzelano, na asfaltach lewała się krew. Fabryki nie płaciły wynagrodzeń, pensja w bibliotece stała się zaledwie podjadkiem wobec rosnących cen.

Michał marszczył brwi, uparcie się uczył, w weekendy jeździł za miastem, pomagał starszym w ogródkach. Jagoda, choć z okrągłym brzuchem, wspinała się na czwarty piętrze w kamienicy bez windy, śmiejąc się i żartując. Po trudnych porodach, pierwszego ranka pokazała mężowi w oknie śpiącego chłopca.

Synu, jak go nazwiesz? zapytała, a w jej oczach zaiskrzyła się lampka nadziei.

Wkrótce Jagoda zaprzyjaźniła się z emerytowanymi żołnierzami z pierwszego piętra Iwanem Nikodemowiczem i Eleną Pawłowską. Zaczęli razem uprawiać ogród pod oknem, wykopali ziemię, posadzili ziemniaki i marchew. Następna wiosna zrobiła to prawie każdy w bloku.

Anna, choć tęskniła i dręczyła się, nie poddawała się. Nie wierzyła w utratę wszystkiego, nie było czasu na filozofowanie dziecko i studia w trybie zaocznym? Jagoda przeszła na taką formę, mówiąc:

Wspaniale! Doskonale! Po prostu super!

Ogród pod oknem? Nie trzeba jeździć daleko, nikt nie ukradnie twoich ziemniaków. Ile trudności? To świetny trening charakteru! Nauka i dziecko! Przecież nie każdemu tak się układa, że wychodzi za mąż i ma malucha.

Anna przestała zwracać uwagę na mankamenty Jagody figlowy wygląd, dziwaczny styl ubierania, błędy w wymowie. Poprawiała akcenty z życzliwością, a Jagoda dziękowała i zapamiętywała.

Dziecko rosło zdrowo, od razu chodziło, w rok zaczął mówić. Anna spacerowała z nim, zajmowała się nim z radością. Maluch nie płakał bez powodu, a gdy się smucił, szukał przyczyny. Słońce w jego charakterze było takie jak u mamy, a wygląd przypominał ojca.

Podczas sesji Jagody Dymek odwiedzał najlepszą przyjaciółkę, Łucję, weteranów Smirnowych i samą Annę. Jadł dobrze, dużo spał, zachowywał się jak wzorcowy maluch z podręcznika pediatrycznego.

Anna, zmęczona kapryśnym, często chorym, zamieszanym Michałem, była przekonana, że spokojne dzieci są wymysłem lekarzy. Nie. To prawdziwe życie.

Przed nowym rokiem Anna poczuła wstyd, że wciąż nie zna rodziców Jagody. Młode małżeństwo sprzed półtora roku zawarło ślub bez przyjęcia, nie zaprosiły nikogo na gości. Postanowiły to naprawić Anna wzięła rocznego wnuka i wsiadła na autobus regionalny, obiecując synowi i synowej powrót na weekend.

Na dworcu małego miasteczka, przypominającego wieś, teściowa Jagody spotkała tłum. Dziesięć osób machało rękoma, trzymając plakat Witamy! nie zabrali ze sobą. Pokój przydzielony gościach pięknie udekorowano, a na drzwiach wieszano wesołe, jaskrawe litery: Dzieci Iwana i Zyny, bracia i siostry Jagody, wylęły się dla Małgosi.

Gdy Anna weszła, zamarła na pół dnia. Wózek z wnukiem został jej zabrany przy autobusie, a nie chcieli już więcej oddawać. Dymek, jak czerwone przejście, biegał między rodziną Jagody i cieszył się.

Anna przed snem płakała, znajdując przy nocnym stoliku pięknie wystylizowany kieliszek herbaty i słodkie ciastko z notatką, jakby napisaną przez trzech ludzi odręczne litery i różne kolory. List od wujka Fiodora brzmiał:

Małgosiu, kochana, przytulamy! Słodkich snów w nowym miejscu! Niech ci się śni kawaler!

Rodzina wiedziała, że ich miejscowa krewna jest rozwiedziona i żartowała bez złości, z czystego serca. Rano półśmieszni pytali, przechodząc obok teściowej Jagody: Jak? Czy kawaler w śnie przybył?

Babcia Jagody, pełna energii, tłumaczyła, że:

A co się dziwić? Figurka jak z bajki, wargi w kształcie kokarda. Czystej panny! A dzieci chcą cię wydać za mąż. Odpłyń!

Ostatni wnuk został wygnany na studia. Babcia usiadła przy gościńcu, by zjeść śniadanie, które Bóg zesłał.

A gdzie Dymek? zapytała Anna spóźniona.

Babcia Nastasia podrapała się po karku:

U starszych moich.

Iwana i Zyny?

Nie. Wani to najmłodszy. U Natalii z Sierżentem. Może. Co z tobą?

Anna chwyciła głowę, rozumiejąc, że wnuk nocował w innym domu. Czy pozwoliła mu tam zostawać? Czy zdołała go zabrać? Szaleństwo? Co się dzieje?

Babcia Nastasia objęła ją ramieniem, pocałowała w policzek i pocieszyła:

Zwrócimy twoje skarb, nie martw się! To nasz chłopiec, najpierw pożywi się i przesypie całą noc. Pojechaliśmy na sankach.

Na sankach? powtórzyła Anna, łzy tryskające po stole. Babcia wpadła w gorączkę.

Nie martw się, córeczko. szepnęła. Herbatka z miętą i łyżka miodu z wódką nas uspokoją.

Anna wybiegła, by odnaleźć dziecko. Po pięciu minutach dotarła do Natalii. Starsza córka babci zerwała się od prania, mówiąc, że mały został oddany Zynie, która bardzo prosiła o zwrot i obiecała przywieźć go wieczorem.

Gdzie go zabrano? zapytała.

Do wsi.

Anna usiadła na stołku i rozpłakała się. Nie było jej strachu, a wstyd, że jest złą matką i niewiarygodną babcią. Po chwili herbata z cytryną i odrobina domowego wódki otuliły ją ciepłem. Zyna wkrótce przywiozła go z powrotem, obiecując kąpiel w bani i później kąpiel w saunie.

Kolejne dni przyniosły wizyty Dymek przychodził trzy razy w tygodniu, uczył w gimnazjum, jego uczniowie wygrywali międzynarodowe olimpiady. Anna nie miała czasu na nudę gościli ją i jego studentów, kuzynów, przyjaciół. Babcia Nastasia niedawno odeszła, pożegnawszy się piosenkami, które rozbrzmiewały trzy dni i trzy noce, jak w kiepskim dowcipie, który rozpadł dwa akordeony.

Rok przed śmiercią babcia obiecała, że Anna nie zostanie sama. W sześćdziesiąt siedmiu latach (a czuje się świetnie, żartuje, że modlitwy babci ją podtrzymują) wygląda dziesięć lat młodziej. Jej zmarła przyjaciółka, wdowa po szefie, zaproponowała jej małżonkowi Jagody już nieco starszemu, ale wciąż zakochanemu, by chwycić szczęście oburącz.

Tak nauczyła się słuchać babci i to wcale nie byloby bez sensu.

Teraz wszystko jest w porządku: Dymek chodzi do przedszkola, Michał uczy historię w liceum, Jagoda pracuje w firmie budowlanej, dostała jedną kawalerkę w sąsiednim bloku i spotyka się z rozwiedzionym księgowym. Anna nie mieszka już sama wciąż gości przy niej Dymek, który mieszka w domu za miastem, ale przyjeżdża trzy razy w tygodniu.
Marta już nie musi się martwić, że ktoś jej odejdzie; jej dom wypełniają goście, zapachy domowego ogórka, domowe śledzie i ciepłe skarpety. Dzięki temu, że jej wnuk Igor (młody lekarz) przyjął się pod opiekę w jej domu, wszystko wróciło do normy.
Po dwudziestu latach Jagoda nie wyszła już za mąż, ale ma karierę, prowadzi samochód, kupiła jednopokojowe mieszkanie w pobliżu i spotyka się z rozwodnikiem księgowym ze swojego biura. Anna również ma towarzystwo Dymek, choć zbudował dom na wsi, przyjeżdża do ukochanej babci co trzy dni.
Wesołe pożegnanie z babcią Nastasią, której ostatni utwór był trzecią nocą po trzech dniach, rozbrzmiewał w całym bloku.
Przed śmiercią babcia zapewniła Annę, że nie zostanie sama i tak też się stało.