Sekrety Cioci Liny

Ciocię Lidię, jak ją wśród nas nazywali, nazywali wróżką. Niewysoką, okrągłą, zawsze z białym pudlem na smyczy, z którego wyciągała nam słodkie niespodzianki z migotliwego woreczka. Gdyby więcej takich osób było na świecie, życie mieniłoby się promieniami, bo one same są jak małe słońca.

Zabawy w piaskownicy, kto chwycił skarb, wypuszczanie papierowych łódek w kałużach wszystko to brzmi jak piosenka Beniamina: Piraci dzikich mórz i odważni włóczęgi. Gdy wspominam dzieciństwo, widzę podwórko zalane słońcem, klocki, samochodziki, laleczki. Byliśmy jedni za wszystkich i wszyscy za jednego. Nie było wtedy w gazetach nagłówków typu Nastolatki wbiły okiem kotkowi czy Psa spalono przy życiu. Dobro unosiło się w powietrzu. Może i był ktoś złośliwy, ale wszyscy go pouczali rówieśnicy i dorośli. Wstydził się własnych czynów.

Mieliśmy też ciocię Lidię. Niska jak przedszkolak, trochę wyższa od nas, z puszystą fryzurą i kolorowymi sukienkami z kwiatkami. Kochała wielokolorowe koraliki i zawsze wychodziła na podwórko z kręconą białą suczką Klapka. Gdy rzucaliśmy auta, samoloty i laleczki, pędziliśmy do niej jak do skarbca. Ciocia Lidia była duchem naszego dwupiętrowego starego bloku. Młodzi rodzice zostawiali nas pod jej opieką, kiedy musieli iść do pracy. Zawoziła nas z przedszkoli, opowiadała ciekawe historie i doskonale włóczła. Wszyscy lśniliśmy w kolorowych czapkach, szalikach i skarpetkach od cioci dziś nazwałoby się to markowe.

Nie była naszą prawdziwą ciocią, ale tak nas wszyscy nazywaliśmy. Jej krewni mieszkali w odległej Białorusi i przesyłali jej pudełka pełne cukierków, co dziś wydawałoby się trywialne. Wtedy był deficyt, dziś można kupić, co się chce.

Ciocia Lidia rozdawała nam wszystko. Siadała obok, a my nieśmiało wyciągaliśmy dłonie po kolorowe papierki, smakowite cukierki, niepowtarzalne i wyrafinowane. Dziś nie wolno przyjmować od nieznajomych, bo można zostać oszukanym. Ale Lidia nie była nieznajoma była naszą!

Po co je tak rozdajesz? Mają rodzice, niech jedzą. Ty ledwo wiążesz koniec z końcem, mąż chory, lekarstwa drogie. Schowaj te cukierki! radziła surowa sąsiadka z podwórka, Pani Basia.

My podsłuchaliśmy rozmowę z naszą koleżanką Olą. Niewiele zrozumieliśmy, ale słowa utkwiły w pamięci. Lidia odpowiedziała:

Basia, co ty sobie wyobrażasz? To dzieci, mali. Deficyt jest, gdzie ich rodzice cukierki wezmą? Ja dostaję paczki od rodziny, nie zapominają. Niech smakują dobre słodycze, niech mają przyjemność. Nie będę ich oszczędzać. Dzielić się to obowiązek! Patrz, jak im się świecą oczy, przytulają mnie. Czuć zapach dziecięcej radości, morza, mleka i arbuzów. Boże, jakże są urocze! Szkoda, że nie mamy własnych dzieci ani wnuków. Chociaż wszystkie są tu, moi kochani!

Głupia! wtrąciła się sąsiadka. Nie daj im cukierków, nie moje i nie twoje! odsunęła się z pogardą.

My wyłoniliśmy się z krzaków:

Ola, Zosia, przyjdźcie! Mam jabłko! wykrzyknęła Lidia, podając nam czerwone jabłko.

Ciociu Lidio, a co to głupia i basia? zapytała Olya.

Sąsiadka spojrzała w stronę nas, po chwili uśmiechnęła się i powiedziała:

Dzieciaki, nie przywiązujcie wagi do słów. Jeśli ktoś powie coś nieprzyjemnego, nie bierzcie tego do serca. Odpuszczajcie, dmuchajcie w dłonie i niech to odleci. Ludzie są różni, ale dobrych jest zawsze więcej. Kocham was i… przytulam!

Pewnego dnia Lidia nie pojawiła się w podwórku przez dwa dni. Pierwszy dzień czekaliśmy, zaglądając pod jej klatkę schodową, pytając mamy: Gdzie jest ciocia Lidia?.

Może odpoczywa, może choruje. Nie niepokojcie jej! odpowiedziały nasze mamy.

Drugiego dnia nie czekaliśmy. Osiem nas cztery dziewczynki i czterech chłopców ruszyło w jej stronę, wiedząc, gdzie mieszka.

Nie szliśmy z pustymi rękami. Kacper narysował niebo i słońce, Michał wziął ulubiony flamaster, Jaś i Darek z plasteliny uformowali kulkę, Olya przyniosła kwiatek w doniczce, a bliźniaki Ania i Paweł słoik konfitury, a ja przyniosłem naleśniki. Mama zrobiła je z wprawą, jakby to były dzieła sztuki złociste, rozpływające się w ustach, z masłem. Mama śmiała się, przewracając patelnię, a naleśnik, podskakując w powietrzu, wracał prosto na talerz.

Zaniesz to cioci Lidii? grzecznie zapytała mama, dotykając moich warkoczy.

Tak wyruszyliśmy. Drzwi wiodące do jej mieszkania były małe, jakby z cegiełek. Puknęliśmy. Lidia otworzyła nie od razu, w szlafroku, z kokardą w włosach, blada, trzymając się za brzuch. Gdy nas zobaczyła, rozpromieniła się.

Ach, kochane! Skąd przybywacie? Wszystkie moje krewniaczki! przytuliła nas i wpuściła do pokoju.

Dom Lidii nie był bogaty: dwa łóżka, kolorowe zasłony, połamany stolik, stara szafka, telewizor z kineskopem. Wszędzie pełno ręcznie robionych rzeczy.

Z łóżka wstał starszy pan z szarymi oczami, nieśmiało się uśmiechnął, trudząc się, by nie przewrócić.

To mój mąż, Włodzimierz. Jest chory, nie rusza się z domu. Ja też trochę choruję. Wejdźcie, karmimy was cukierkami! zawołała Lidia.

Możemy pomóc! Pójść na zakupy? Sprzątnąć dywan? Wynieść śmieci? odparł Kacper, podnosząc podbródek.

Nie, kochani, usiądźcie na moim łóżku zawołała Lidia.

Oto wasze słodycze powiedziała cicha Jaśka, stawiając na stole swoją kulkę z plasteliny.

Reszta podeszła, by dodać coś od siebie. Potem recytowaliśmy wiersze, śpiewaliśmy piosenki, jedliśmy cukierki. Blednąca twarz Lidii i jej męża rozjaśniła się, a on zaczął się śmiać. Lidia nawet spróbowała zatańczyć z nami w kręgu.

Na odchodzeniu szepnęła mi po uchu:

Zapytaj mamusi o przepis. Naleśniki są wyborne! Nigdy ich nie jadłam. Sama nie potrafię ich zrobić, palą się.

Mama przyniosła mi list z przepisem, a Lidia żartowała później: Nadal nie wychodzą tak pięknie!

Mama zapraszała Lidii do nas. Zawsze myła ręce, podziwiała jej puszyste kapcie, zakładała je z zamkniętymi oczami i siadała na małym kanapie w kuchni. Jej nóżki nie dosięgały podłogi, a gdy jadła naleśniki z słodkim twarogiem, czasem oblizywała palce i prosiła o ręcznik.

Opowiadała, że mąż od dawna nie może chodzić, a ona cieszy się, że może się nim opiekować i bawić z nami.

Lidia kochała wszystkie zwierzęta. Rano i wieczorem niosła wiaderko i karmiła psy, koty i dzikie szczeniaki, które spotkała na ulicy wtedy schroniska nie było. Parę bezdomnych piesków zawsze ucieszyło jej jedzenie.

Złota kobieta, sama sobie poświęca! mówiła moja mama, rozmawiając z tatą.

Złota? To taka żółtawa? zastanawiałam się. A cioci Lidii skóra jest jasna! wyjaśnił tata.

Mama przytulała mnie i tłumaczyła, że złoty człowiek to po prostu bardzo dobra osoba.

Pamiętam, jak Lidia wracała do domu z wiaderkiem, a dwa podwórkowe kociaki blokowały jej drogę.

Nie karm już te straszne psy! Nie wzywaj dzieci! Są nam już dość! Czy naprawdę dajesz im cukierki? Jesteś biedna, udajesz się bogata! wykrzykiwały kobiety, krzycząc w jednoczesnym tonie.

To człowiek, który cierpi. Niech sobie żyje. Nie ma pieniędzy, a dzieci są małe szepnęła Lidia, przytulając wiaderko.

Jedna z nich krzyknęła:

Nie dotykaj mojego Włodka!

Wtedy usłyszałam głośny krzyk:

Nie wolno tak rozmawiać z ciocią Lidą! wybiegłam przed nią, osłaniając ją.

Kobiety krzyczały, że jestem niegrzeczna i chcą mnie ukarać. Lidia próbowała mnie ochronić, ale nagle rozległ się gwizdek. Wbiegliśmy: Kacper i reszta przybiegli, rozluźnili ręce i wypuścili mnie. Stałyśmy w kółku i głośno krzyknęłyśmy:

Nigdy nie obrażajcie cioci Lidii! Inaczej będziecie mieli sprawę z nami! Ciocia Lidia jest nasza!

Mali bandyci! jęknęły kobiety i odszły.

Lidia przytuliła nas mocno. Nie byliśmy łobuzami, po prostu jedni za wszystkich i wszyscy za jednego. Nasze dziecięce serca poczuły, że ciocię Lidzię skrzywdzono. Dziś wielu dobrych ludzi, które trochę odmienni, nadal cierpi. Ci, co karmią ptaszki, dają jedzenie bezdomnym, oddają ostatni kawałek chleba, mimo że sami niewiele mają. Są wrażliwi, współczujący, prawie jak szaleńcy. Dziś cenimy siłę, zarozumiałość i bezczelność. Szanują, boją się. Kogoś, kto nie potrafi się obronić, gnębimy, drażnimy, wtrącamy w życie, uczymy. Nie rozumiemy, po co ostatnie pieniądze dawać innym, kiedy można je zatrzymać. Ludzie idą po głowach, nie widząc łez innych, zadają boleśnie i cieszą się z nieszczęść.

Świat milczy, planeta płacze, bo równowaga się zakłóca. Musimy żyć razem!

Po roku ciocia Lidia wyjechała z miasta. Mąż zmarł, a krewni przywieźli ją do domu. Płakaliśmy całą dzielnicą. Przed wyjazdem rozdała nam wafle, płakała, całowała każdego i wręczyła dużą pudło z papierowymi okładkami. Kazała nam zrobić sekrety wziąć kawałek papierka, kwiatek, odłamek butelkowego szkła i zakopać w ziemi, potem odkopać ręką. Było pięknie.

Dała nam także wspólne zdjęcie, które mieliśmy trzymać na zmianę.

Wrócę za rok, sprawdzę, czy wszystko w porządku! machnęła ręką, odchodząc w zachód.

Ciocię Lidię ciągnął walizka większa niż ona, a za nią biegł jej pudel.

Wiesz, ciocia Lidia już nigdy nie wróciła. Pilnie strzegliśmy sekretów, ale nie było już kogo ich pokazywać. Nikt nie dawał nam cukierków ani nie nazywał nas dzieciaki. Dorastaliśmy, uczyliśmy się, dorosliśmy, spacerowaliśmy i śmialiśmy się. Czasem pojawiała się przerwa, łzy napływały, gdy wspominaliśmy ciocię Lidzię

Ostatni raz umówiliśmy się rok temu w dawnym podwórku. Inny Inno, dziś szef banku, Olga tłumaczka międzynarodowa, reszta rozproszyła się po świecie. Tamtego domu już nie było w miejscu stanęła nowa kamienica.

W eleganckim garniturze, pod niedowierzającymi spojrzeniami przechodniów, Kacper uklęknął i zaczął grzebać ziemię.

Czego szukasz? uśmiechnęliśmy się do Oli.

Sekretów cioci Lidii. Tyle lat minęło, a wciąż czuję ich ciężar. Gdzie ona? Czy żyje? Szukam w dokumentach, nic nie znajduję. Czasem, na spotkaniu, widzę ją przed oczami, podaje mi cukierka. Żona przynosi słodycze zza granicy, a ja ich nie jem. Tę jedną, z dzieciństwa, najbardziej przepyszną tę chcę. Mam jeszcze zdjęcie, które mi zostało westchnął Kacper.

To samo. Była dobra, albo nie szepnęła Olya.

Pamiętacie, że mówiła, że mimo dorastania trzeba pozostać w sercu dzieckiem i cieszyć się wszystkim? Bo jak nie, to elfy się obrażą i życie stanie się nudne dodałem ja.

Ciocię Lidzię, choć krzyczały na nią, nie rozumiano. Dziś dorastaliśmy, lecz wciąż ją pamiętamy i nigdy nie zapomnimy. Gdy w duszy dręczą koty, słyszę jej głos:

Nie smuć się, maleńka. Zjedz cukierka. Wszystko będzie dobrze.