«Tego nikt nie zdobędzie».

«Tego nikt nie zabierze»

Nie było osobnych pomieszczeń wszystko mieściło się w jednej wielkiej, gwarnej sali. Po lewej, przy ceglanej ścianie, stały klatki dla kotów, po prawej klatki dla psów. Co jakiś moment przechodził obok nich pracownik schroniska: jedni trzymali worek z karmą, inni czyste szmatki, jeszcze inni zanosili wiaderko wody, by uzupełnić poidełka.

Od zwiedzających nie brakowało. Cicha, skromna rodzina chuda mama, chudy tata i chudy synek przechadzała się powoli od klatki do klatki, wpatrując się w ich mieszkańców. Młoda para szeptała coś przy klatkach z kotami. Cichy starszy pan z laską leniwie spacerował wzdłuż klatek z psami. A ja, ledwo przekraczając próg schroniska, oszołomiłem się od zapachów, hałasu i tłumu zwierzaków.

W pierwszej klatce siedział Burek malutki kundel z szalonego wiotkiego ogonkiem. Beztrosko szarpał gumową kaczką, nie zwracając uwagi na przechodniów. Nieco dalej znajdowała się klatka Czarny surowy, czarny jak kruk, pies o oczach, które widziały już niejedno. Obok niej, na kolanach, uśmiechała się dziewczyna w jaskrawym puchaczu, cicho rozmawiając z psem, jakby chciała go zaprzyjaźnić. Po lewej rozciągała się prawdziwa wystawa kotów wszystkie rasy, kolory i rozmiary.

Na różowej poduszce drzemała Kicia smukła, biała kotka. Od czasu do czasu podnosiła żółte oko i spoglądała na każdego, kto podchodził do jej klatki. Tuż obok, na drutach, zwisał Krzysiek kotek w czarno-rude paski, przypominający małego domowego elfa z kreskówek, z nieproporcjonalnie dużą głową. Pisklował cicho, zwijał się na plecy, wstawał i leniwie stąpał po rogu klatki, gdzie stały miseczki z wodą i karmą. Gdy zobaczył, że podchodzę, natychmiast zmienił kierunek i pobiegł w moją stronę.

Jesteś zabawny mruknąłem, wpychając palec przez druty i drapiąc Krzyska za uchem. Głowawy nieudacznika, zasłaniając oczy, mruczał z przyjemności i ostrożnie, jakby w grze, gryzął mój palec.

Mamo, patrz, jaki śmieszny! wyszeptał chudy chłopczyk, biegnąc do klatki z Krzyskiem. Jego rodzice, podchodząc bliżej, wymienili spojrzenia i synchronicznie pokręcili głowami.

Jest taki mały, Jarek szepnęła matka. Jarek, mrgnąc niezrozumiałą miną, skinął i rzucił na Krzyska żałosny wzrok, po czym poszedł dalej. Zrozumiałem, że rodzice wolą psa, więc starali się odciągnąć syna od kotków. Krzysiekowi nie było to obojętne głośno mruczał i ocierał się o mój palec lewą i prawą stroną, a potem symulował szczotkowanie zębów, wywołując kolejną uśmiechniętą minę.

A może tego? odwróciwszy się, zauważyłem, że chudy Jarek stanął przy klatce w samym końcu, w ciemnym zakątku schroniska. Jest duży i piękny.

O nie! natychmiast potrząsnęła głową jego szczupła mama. Chodźmy lepiej do psów. A ten jest bardzo stary.

Stary, mały pomruczał Jarek i, wzdychając, ruszył za rodzicami w stronę psich klatek. Jego narzekanie szybko przerodziło się w śmiech, gdy dotarł do ukochanego zwierzaka całego schroniska małego misiowatego szczeniaka o imieniu Misiek. Potykał się w klatce, liżąc wszystkie palce, które ludzie chcieli go pogłaskać. Nawet cichy starszy pan z uśmiechem patrzył na puszystego futrzaka, który szarpał w kącie miękką zabawkę.

Jednakże ciekawość wzięła górę kto siedział w najodleglejszym, ciemnym zakątku, który tak wystraszył chudą mamę Jarka? Zostawiłem Krzyska w spokoju i skierowałem się w stronę tego kąta, a kiedy podszedłem bliżej, westchnąłem ciężko.

Na szarym kocyku leżał stary kot. Zwykły kot, którego można spotkać w każdym podwórku. Dumny dżentelmen, którego lata już się kończą. Nie przeskakiwał po klatce, nie miauczał i nie przyciągał uwagi. Po prostu leżał, patrząc w pustkę szarymi, zasłoniętymi oczami, i ledwie słyszalnie mruczał. Gdy podszedłem, zamilkł, podciągnął noskiem i westchnął niemal ludzko. Potem położył głowę na chudych łapach i zamknął oczy.

To Aramis, nasz stary wydało się mi w uszach, gdy zza pleców rozległ się wesoły, męski głos, a ja odwróciłem się, widząc właściciela. Był to jeden z pracowników schroniska, piegowaty chłopak z identyfikatorem Borys.

Co z nim? zapytałem cicho, starając się nie zakłócić spokoju starego kota.

Nic. Po prostu stary odparł chłopak, otwierając klatkę i dosypując karmę do miski Aramisa. Kot, po kolejnym wciągnięciu nosem, powoli wstał i z kroczącym niepewnie krokiem podszedł do miski, kilka razy uderzając mordą w druty. Chłopak, wzruszony, dodał: Ślepy. Nic nie widzi. Nasz stary.

Jak przetrwał na ulicy? zdziwiłem się, zwracając się do chłopaka.

Nie jest „uliczny” zaśmiał się i, znowu podnosząc nos, przeprosił za swój żart. Właściciele oddali go tutaj, zmęczeni opieką. Nie mieli czasu, a Aramis wymagał uwagi. Leczyliśmy go, ale kto potrzebuje starego kota? Nawet nasza dyrektorka, Natalia, widząc go, od razu powiedziała: Tego nikt nie zabierze.

No tak, przyznałem. Zabierają młode i spokojne.

Jeśli nie liczyć Dasi, skinął w stronę klatki z czarnym psem i siedzącą obok dziewczyną, Czarny u nas kapryśny, więc ona próbuje się z nim zaprzyjaźnić.

Czyli?

Powoli. Nieufni ludzie rzadko podchodzą, a Czarny jest właśnie taki. Jak Aramis, westchnął. Kiedy go przynieśli, tydzień nic nie jadł. Czekał, aż go zabiorą. Gdy ktoś wchodził, najpierw wąchał powietrze i machał ogonem. Potem, widząc, że to nie on, znowu się kładł i smutnił.

Więc schowaliście go w kącie? Żeby nie stresować? dopytałem. Chłopak pokiwał i zmrużył oczy.

Tak. Szkoda go. Co chwila wstaje z nadzieją, a potem wyczerpany zasypia prawie do wieczora. Najprawdopodobniej to tutaj skończy się jego życie. Kto potrzebuje starego, ślepego kota? A wy? Co przykuło wam uwagę? Może podpowiem? podniósł rękę. Widziałem, że stałeś przy klatce z Krzyskiem.

Tak, zabawny taki. Mały diabełek uśmiechnąłem się, wspominając dużego głowianego Krzysia.

To nasz nowinek. Dzieci znaleźli go na ulicy i przynieśli. Pewnie jakaś kotka go wykluła, a on się zagubił. Dobrze, że psy go nie odnaleźły od razu. Krzysiek jest mały, lecz wiele osób woli brać starsze zwierzęta. Nie myślcie, że go nie przyjęliśmy zaszczepiłyśmy go, odrobiliśmy od pcheł. Natalia nawet nauczyła go korzystać z kuwety. Nie będziemy go pluć, mrugnął i zerknął mi w twarz. No i co? Zabierasz Krzysia do domu?

Wiecie co tak, zabieram skinąłem, patrząc na śpiącego Aramisa, i cicho dodałem: Czy mogę wziąć go razem z Krzysiem?

Serio? zdziwił się chłopak. Zastanowił się chwilę, po czym pokręcił głową. U nas można wziąć tylko jedno zwierzę na rękę. Poczekaj, dam znać dyrektorce.

Dobrze przytaknąłem, żegnając uśmiechniętego pracownika i odwracając się ku Aramisowi, który jakby rozumiał moje słowa. Cześć, przyjacielu. Pójdziesz ze mną? Nie jestem twoim właścicielem, ale obiecuję jedno: jedzenie, wodę i wielkiego gościa, który będzie ci łapał ogon

Nie dokończyłem, bo Aramis nagle podskoczył, wciągnął nosem powietrze i podszedł do klatki, której Borys zapomniał zamknąć, biegnąc po zgodę dyrektorki. Wyciągnąłem rękę, a kot ostrożnie ją powąchał, przylepił się policzkiem do palców i cicho zamruczał.

Wygląda na tak? uśmiechnąłem się i pogłaskałem go za uchem.

Natalia powiedziała, że można zawołał podbiegający chłopak, widząc, jak głaszczę starego kota, i sam nie powstrzymał się od uśmiechu. Widzę, że znaleźliście wspólny język.

A czemu go nie znaleźć? wzruszyłem ramionami. Dwie starsze kawalerki, duży blok i mały gość w pakiecie.

Słuchaj, jeśli nie jest tajemnicą po co ci on? Wiesz przecież, że Aramis nie będzie długo żył zapytał cicho chłopak. Westchnąłem, patrząc na kota, który zdawał się czekać na odpowiedź.

Bo odchodzenie na tęczę trzeba tam, gdzie się kocha. Nie w zimnym schronisku, gdzie co kolejny gość łamie ci serce odparłem. Delikatny dźwięk małego silniczka w klatce Aramisa zdawał się potwierdzać, że miałem rację.

Załatwię formalności przytaknął chłopak i zniknął w zapleczu, zostawiając mnie samego ze starym kotem. Resztę czasu milczeliśmy. Głaskałem go za uchem, a Aramis mruczał cicho, wpatrując się w mnie szarymi, zasłoniętymi oczami.

Wieczorem, leżąc na kanapie, patrzyłem w telewizor, a na mojej klatce ułożył się mały, szalony kłębek imieniem Krzysiek. Jego futro wciąż nosiło kurz, który niespokojny kociak zebrał z miejsc, gdzie moja jednorazowa ręka nie sięgała. Słodko chrapał, od czasu do czasu podnosił pazurki i przytulał się do mojej klatki piersiowej.

Obok, przy lewej nodze, na szarym kocu leżał Aramis. Stary kot, zwinięty w kulkę, spał, ale jego łapa spoczywała na moim biodrze, jakby bał się, że zniknę jak jego dawni opiekunowie. Gdy tylko się poruszyłem, Aramis natychmiast podnosił głowę i wąchał powietrze. Uspokajał się tylko wtedy, gdy głaskałem go po głowie i szeptałem, że jestem blisko.

Gdy wstawałem i szedłem do kuchni po czajnik, Aramis, potykając się o rogi, podążał za mną, a za nim, jak mały ogon, kręcił się Krzysiek. Po pewnym czasie przyzwyczaił się do naszego mieszkania i, nie wpadając w przeszkody, sam szedł na kuchnię, gdzie stały jego miseczki z wodą i karmą.

Kiedy wychodziłem do pracy, Aramis i Krzysiek odprowadzały mnie do drzwi, a po wyjściu zostawał tylko Aramis, który zdawał się nie ruszyć z miejsca, gdy odchodziłem. Czekał, wąchał powietrze, liźł wyciągniętą rękę i wracał na swoją szarą poduszkę. Nocą oba koty spały ze mną: Krzysiek na poduszce, z puszystym tyłkiem przy mojej głowie, a Aramis przy lewej nodze, kładąc chudą łapkę na moim udzie. Wiedziałem, że kiedyś Aramis odejdzie. Niech więc odejdzie tam, gdzie go kochają, a nie w zimnym schronisku, gdzie każdy trzask drzwi łamie stare, kocie serce.