Wróżka przepowiedziała mi…

Przypominam sobie dawno, gdy w małym dworcu pod Krakowem mieszkała babcia Zofia, znana w okolicy jako wieszczka. Co za ciekawość, kochana? rzuciła na mnie ostry wzrok, nie przestając rozkładać kart na drewnianym stole. Ja, przylegając ze strachu do krzesła, skinęłam głową i niepewnie spojrzała w ciemne, jak noc, oczy staruszki.

Przypominasz mi naszą Nurek, niebiańska królowa! westchnęła, przekreślając się. Na jej ustach pojawił się ledwie wyczuwalny, nostalgiczny uśmiech. Twoja babcia była wielka! Wysoka, dostojna, szyja i klatka piersiowa niczym u łabędzia. Mądra była, choć skończyła dopiero cztery klasy wojna ją przerwała, a gdyby nie to, piętrzyła się wyżej.

Babcia Jadwiga, znana w naszej wsi jako Babcia Zofia, zamilkła, przypominając sobie o czymś ważnym, po czym podniosła się i kontynuowała:

A jaka była językowa zwinność tej dziewczyny! Kobiety o niej szeptały, że straszyła ich żonami. Wszystkie troszczyły się o swoich małżonków chichotała złośliwie. No i wiesz, choć Nurek była zamężna, gdy spojrzała w czyjeś oczy, mężczyzna od razu znikał, a ona śmiała się w twarz. Twój dziadek zaś kochał ją bez pamięci i był jej wierny. Co do chłopców to tylko zabawa, uśmiechnęła się serdecznie Jadwiga.

Babciu Zofio, a czy znałaś moją babcię? nie wytrzymałam, ciekawość wzięła górę.

Och, kochana, myśmy były jak nitka z igłą zawsze razem. A cośmy tam w młodości kombinowały! mrugnęła, a oczy jej zabłysły złotymi iskrą. A wiesz, kto mnie uczył wróżyć? spytała, przymrużając oczy.

Moje brwi uniosły się w zdziwieniu:

Niech to babcia Nurek?! wydechłam z zachwytem.

Tak, właśnie ona! potwierdziła z dumą staruszka.

Co widzisz w tych kartach, tak pięknie pomalowanych? przesunęła palcami po wachlarzu kart. Nurek tylko spojrzy i wszystko stanie się jasne! Powie, co było i co będzie. Tak, wnuczko! dodała z powagą. Powoli wchłonęłam tę mądrość od przyjaciółki.

Babciu, czy to naprawdę prawda? nie mogłam powstrzymać się od śmiechu, patrząc na szare kosmyki wypływające spod chusty niczym małe rogi.

Nie śmiej się, dziewczyno! obniżyła głos wieszczka, przybijając mnie lodowatym spojrzeniem.

Zimny dreszcz przeszył mnie po plecach:

Przepraszam, babciu, żartowałam! podniosłam niewinne spojrzenie.

O, Feliński niewierny! pomruczała już nie tak groźnie.

Dobrze, wybaczam! Co mogę wziąć od ciebie? dodała łagodnie. Pamiętaj tylko: nie oszukasz losu, choćbyś miał konia.

Babciu Zofio, czy mam już wybrać męża? zapytałam, przyglądając się wróżce.

Ojej! Chcesz zajrzeć w przyszłość, piękna? uśmiechnęła się, pokazując wszystkie zmarszczki. My, stare czarodziejki, potrafimy wszystko! przytaknęła, sięgając po nową talię kart. Może kiedyś wspomnisz mnie, starą, i nie będziesz już tak lekko żartować rzekła, rozkładając na obrusie królów, damy o bujnym dekolcie, wąsate panie w beretach i walcujące figury.

Ojej, Jagodo, patrz, droga wyłoniła się! Czy naprawdę wyjedziesz z kimś? zdziwiła się staruszka. A kawalerkowie będą przy tobie. Nie wątpę! mruknęła pod nosem. Już teraz widzę oczy jak dwa talerzyki, a buzia urocza, choć puste. Nie poruszą twojego serca żadne kawalerkowe figury. Ten czerwony król wskazała palcem zakochasz się w nim, lecz będzie to człowiek nieodpowiedni. Lepiej od niego trzymaj się z daleka, bo tylko płaczesz.

Ten drugi, krzyżowy, będzie porządnym! rzekła, układając kolejne karty. Z nim wszystko się ułoży, ale nie zaraz, moja złota! pieszczotliwie pogłaskała moje rude loki i obieśmy wybuchły śmiechem.

***

Często odwiedzałam babcię Zofię. Moja własna babcia już dawno odeszła, a Jadwiga żyła samotnie, kochając mnie, wnuczkę przyjaciółki. Czułam to, choć czasem serce drżało ze strachu, gdy nastroje starszej się zmieniły. Wiedzcie, że babcia Zofia była wieszczką o sławie. Ludzie z całej okolicy przybywali do niej. Nie pobierała pieniędzy, lecz nie gardziła gośćmi i chlebem. Była gościnna!

Jednego razu, przy herbacie i domowym placku z jajkiem i koperkiem, spytałam: Babciu Zofio, czy uda mi się kiedyś przewidywać los?

Stara pani zatrzymała się w połowie gryzienia, spojrzała na mnie czarnymi jak smoła oczami. Z trudem znosiłam jej przerażające spojrzenie, aż w końcu się rozluźniła.

Może przyjdź jutro, jeśli nie zmienisz zdania rzekła surowo. Będę cię uczyć.

***

Czas mijał niczym lekki ptak, niosąc mnie w nieznane. Jeszcze wczoraj biegałam po kałużach z rówieśnikami, skakałam skakanką, puszczałam latające latawce, a dziś ukończyliśmy siódmy rok szkoły, odbyliśmy praktykę i lato przywitało nas ciepłym słońcem. O, to lato! Słońce, kąpiele, opalanie!

Z dyplomem w ręku pędziłam do domu, chcąc pochwalić się wynikami same piątki! Gdy przekroczyłam próg, zobaczyłam matkę ze łzami i w ręku list. A, list od cioci Neli pomyślałam. Znów nas namawia, byśmy pojechali do niej przemyślała.

Ojciec był przeciw. Aniu, czy tu nam nie brakuje? Mamy dom, kury, gęsi, krowę, rzekę przy podwórku! z rozgoryczeniem tłumaczył.

Nasze dziewczęta nie widziały kwitnących jabłoni, nie jadły wiśni, nie zanurzały się w arbuzie! szepnęła matka. Kolanko, tęsknię za ojczyzną! błagały oczy ojca w złocisto-brązowym blasku.

Jakże silne są łzy kobiet! Może tata po prostu kochał nas, swoją Anię? Inaczej nie da się wyjaśnić, że nagle porzuciliśmy wszystko i ruszyliśmy w daleką, kwiatową Ukrainę.

***

Pierwszy wrzesień przyciągnął wzrok całej szkoły. Na apelu stałyśmy w pięknych sukienkach z koronkowymi fartuszkami i wielkimi kokardami, wyróżniając się spośród skromnie ubrane rówieśniczki. Dla mnie ważniejsze było, jak przyjmą mnie koledzy. W klasie podeszła do mnie dziewczyna.

Ja jestem Weronika przedstawiła się z szczerą uśmiechem. Iga, nie bój się, chłopaki są dobrzy!

Chciała, byśmy siedziały przy tym samym ławkach? zapytała dużymi szarymi oczami. Skinęłam z wdzięcznością. Tak połączyłyśmy się z Weroniką na całe życie.

Na dużej przerwie Vasyl wziął gitarę i zaczął grać piosenkę. Jasnowłosy, przystojny, lekko pulchny chłopak śpiewał z taką tęsknotą, że serce moje zadrżało niczym morze. Wyglądało, jakby mu nie było nikogo oprócz tej, dla której jego gitara płakała.

Czy nasz Vasyl zakochał się? szepnęła Weronika, spoglądając na przemianowanego chłopaka.

On śpiewa dla ciebie odpowiedziała ze smutkiem.

Śmiesz! wykrzyknęłam, patrząc na przyjaciółkę. Weronika odmówiła, a jej wargi ledwo usłyszały: Biedny Vasyl-kwiatek!

Czemu tak w życiu bywa marzy się o jednym, a oczy szukają drugiego! Ten drugi, choćby i pół serca miał, nie stroni od kielicha i od miłości w głowie.

Jednak pewnego dnia w szkole pojawił się Anatol, nowy uczeń. Spojrzał na delikatną dziewczynkę z warkoczami, a jego oczy hipnotyzowały, nie dając spokoju.

Odpowiedź przy tablicy była torturą! Jego złośliwy wzrok sunął po moich nogach, wznosząc się wyżej i wyżej. To było niezwykłe, ale trzymałam się i nie reagowałam na jego figle. Taki chłód nie podobał się sercowi damy, a na lekcji WFu Tolek przyciągnął uwagę wszystkich: w 100metrówkę pobiegł szybciej niż wiatr, dysk rzucił tak daleko, że nauczyciel przyklasnął. Gdy chłopcy grali w piłkę, nie było sobie równych. Dziewczyny wiwatowały, a jedyne oczy o nieprzenikliwej barwie pozostały nieodgadnione. Tolek przygniótł się, nieco schudł, ale wciąż podziwiał tę nieosiągalną dziewczynę każde jego cześć kończyło się fiaskiem, co go frustrowało i gnębiło. Czy naprawdę mnie nie lubi? po raz pierwszy w życiu zapytał własne serce.

***

Jesienna pora wślizgnęła się podstępnie, a potem biała, blond zimowa szata. Szkoła ożyła, zbliżał się Nowy Rok! Wszystko przygotowywano: wiersze, piosenki, wymyślano dziwaczne kostiumy. Ja i Tamara wybrałyśmy role sióstr Laryskich, Tomka spodobała się wesoła Olga, a ja zadumana, czuła Tatiana. Ciotka Nela uszyła nam dwie piękne suknie, sięgające podłogi, a nasze włosy zamieniły się w złote kaskady.

Wchodząc do sali balowej, przeniosłyśmy się do bajkowego świata: husarzy, rozbójników, księżniczki, wróżki, małpki i krasnale. Tuż obok kroczył Kaszór, a za rogiem wesoło trąbiła Baba Jaga.

Wśród tłumu przeszła Zosia nasza Weronika

Dziewczyny, wyglądacie cudownie! przywitała nas promiennym uśmiechem i koroną.

Po prezentacji rozpoczął się taniec. Pierwszy, który podszedł i podał mi rękę, był Tolek! Jego zwykle poważne oczy patrzyły na mnie z błagalnym wyrazem.

Igo, zatańcz ze mną? powiedział, drżącym głosem.

Nie oprzeć się nie mogłam! Każda komórka mojego ciała podążyła za nim, a ręce same spoczęły na jego silnym ramieniu. Wirując w walcu, zapomnieliśmy o wszystkim, a melodia wznosiła nas coraz wyżej i wyżej!

To niezwykłe szczęście i lot pozostały ze mną na zawsze.

***

Nasze spotkania były niepowtarzalne i pełne czystości. Czy można zapomnieć pierwsze objęcia, ten miodowosłodki pocałunek? Kąpałam się w jego niekończących się oczach, topiłam w jego silnych i delikatnych ramionach. Jego słowa rozbrzmiały niczym symfonia:

Kocham cię, Igo! Kocham bardzo, bardzo!

Wieczorem sięgnęłam po karty.

Co przyniesie mi jutro dzień? zapytałam z tremą cichych pomocników.

Na początku królowie i damy zapewniały, że wszystko będzie dobrze. Marzyłam o wspaniałym ślubnym orszaku Lecz wtedy z talii wypadła dama pik. Wydawało się, że jej spojrzenie przeszywa serce, a koty pod pazurem drapią. Zanim jednak wstało słońce, zobaczyłam w oczach Tolka miłość, a niepokój rozproszył się niczym wiosenny śnieg.

***

Pół roku później do szkoły przybyła praktykantka czarna, kręcona, o wielkich oczach i smukłej sylwetce. Była inteligentna, a jej lekcje fascynowały nas, uczniów, i naszą panią Marią Władysławową. W sobotę Tolek obiecał przyjść na randkę nie zjawił się. W niedzielę czekałem, aż w końcu pojawił się w szkole, uśmiechnięty, szybki, ale pospieszył do Neli, swojej ukochanej. Gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, wszystko stało się jasne: gotowi będą patrzeć na siebie przez całe życie.

A ja? zabiło moje serce niczym ptak w klatce. Ziemia pod stopami się rozmyła, a uratowała mnie mocna dłoń Weroniki.

Koniec balu brzmiało w uszach, Jak dalej żyć? Czy mężczyźni są godni zaufania?

Igo, nie myśl o tym głupcem! podeszła do mnie Tomasz, siostra, i rzekła: Jesteś najwspanialszą! Ten facet nie jest warty twojego palca! Zobaczysz, ten Judasz przyjdzie na kolana!

Tomasz przytuliła mnie, spojrzała wprost w duszę i obieW końcu, patrząc w niebo nad Krakowem, zrozumiałam, że los jest po mojej stronie i mogę iść naprzód z nadzieją.