Chłopiec obudził się od jęku matki

Chłopczyk budzi się od jęku matki. podchodzi do jej łóżka:

Mamo, boli cię?

Mateuszu, przynieś wody!

Już, biegnę do kuchni.

Po minutce wraca z pełną filiżanką:

Proszę, mamo, pij!

Nagle rozlega się pukanie w drzwi.

Synku, otwórz! To pewnie babcia Nina.

Wchodzi sąsiadka, trzymając w ręku dużą kubek.

Jak się masz, Łucjo? głaszcze ją po głowie. Masz gorączkę. Przyniosłam gorące mleko z masłem.

Wypiłam lekarstwo.

Musisz iść do szpitala, leczenie jest ważne. Do jedzenia też trzeba podchodzić poważnie, a w lodówce masz pustkę.

Ciociu Nino, wydałam już wszystkie pieniądze na leki łzy spływają po policzkach chorej. Nic nie pomaga.

Idź do szpitala.

A kogo zostawię Mateusza?

A kogo zostawisz, jak umrzesz? Nie masz jeszcze trzydziestu lat, nie masz męża ani pieniędzy pogłaskała ją po czole. No, nie płacz!

Ciociu Nino, co robić?

Dzwonię po lekarza sięgnęła po telefon.

Zadzwoniła, wszystko dowiedziała.

Powiedzieli: przyjadą w ciągu dnia. Pojechałam. Jak przyjadą, poproszę Mateusza, żeby nas odprowadził.

Sąsiadka wyszła na korytarz, a chłopiec po niej podążył:

Babciu Nino, mama nie umrze?

Nie wiem. Trzeba prosić Boga, żeby pomógł, a twoja mama w Niego nie wierzy.

Czy Bóg naprawdę pomoże? w oczach chłopca jaśniała nadzieja.

Musisz iść do kościoła, postawić świecę i poprosić, wtedy Bóg pomoże. Ja już idę.

***

Mateusz wrócił do matki zamyślony:

Mateuszu, pewnie chcesz coś zjeść, a u nas nic nie ma. Przynieś dwa szklanki.

Kiedy przyniósł, matka nalała im mleka:

Pij!

Wypił, ale poczuł, że chce jeszcze więcej. Maria od razu to zauważyła. Z trudem wstała, sięgnęła po portfel:

Mam pięć złotych. Idź, kup dwa pączki i zjedz po drodze, a ja coś przygotuję. Chodź!

Poprowadziła syna do drzwi i, trzymając się ściany, ruszyła do kuchni. W lodówce były tanie konserwy rybne, trochę margaryny, na parapecie kilka ziemniaków i cebula.

Muszę zrobić zupę

Zadyszana usiadła na stołku:

Co się ze mną dzieje? Nie mam sił. Pół wakacji już za mną, pieniądze zniknęły. Jak nie pójdę do pracy, jak mam Mateusza do szkoły zabrać? Za miesiąc idzie do pierwszej klasy. Nie mam rodziny, nie ma komu pomóc. A ta choroba Musiałabym od razu iść do przychodni. Co będzie, jak zostawię Mateusza samego?

Z trudem podniosła się i zaczęła obierać ziemniaki.

***

Głód dawał się we znaki, ale myśli chłopca krążyły gdzie indziej:

Mama wczoraj cały dzień nie wstawała z łóżka. Czy naprawdę umrze? Ciocia Nina mówiła, że trzeba prosić Boga o pomoc zatrzymał się i skierował w stronę kościoła.

***

Już pół roku od powrotu z wojny. Cudem żyję. Teraz chodzę z laseczką, nie zwracam uwagi na rany, które noszę po całym ciele. Blizny na twarzy? Kto by się nimi przejmował, już nie ma dla mnie żony myślał Nikita, kiedy szedł w stronę kościoła. Trzeba postawić świecę za przyjaciół. Dziś rok od ich śmierci, a ja wciąż tu stoję.

Dwadzieścia lat temu poszedł na wojnę i wrócił. Teraz jest cywilny, ale czuje się niepotrzebny. Emerytura wystarcza na spokojne życie, a kontraktowe pieniądze w banku starczą jeszcze dwa lata. Po co wszystko to robić samemu?

Przy kościele stały bezdomni. Nikita wyciągnął kilka banknotów po stu złotych, rozdał i poprosił:

Pomódlcie się za moich poległych przyjaciół Romana i Stasia!

Wszedł do środka, kupił świece, zapalił je i zaczął odmawiać modlitwę, której nauczył go proboszcz:

Wspomnij, Boże

W trakcie krzyżowania wypowiadał słowa, a przed oczami jakby żywe stanęli jego przyjaciele.

Kiedy skończył, po prostu stał i wspominał ciężkie lata.

Wtedy podszedł do niego starszy mężczyzna:

Pomogę ci!

Zapalili razem świecę i ustawił ją.

Przekrzyżuj się tak! pokazał, jak się modli. I powiedz Panu, po co przyszedłeś.

Mateusz patrzył na wizerunek, po chwili powiedział:

Pomóż, Boże! Mama choruje. Nie mam nikogo oprócz niej. Niech wyzdrowieje. Nie ma pieniędzy na lekarstwa. Ja wkrótce pójdę do szkoły, a nie mam nawet tornistra

Nikita, zaskoczony, patrzył na chłopca. Jego własne problemy, choć ogromne, zeszły na drugi plan. Chciał krzyknąć do świata:

Ludzie, czy naprawdę nie ma nikogo, kto mógłby kupić mamie lekarstwo, a chłopcu tornister?

A chłopiec patrzył na wizerunek i czekał na cud.

Chłopcze, chodź ze mną! z determinacją rzekł Nikita.

Dokąd? zapytał z przerażeniem, patrząc na nieco przerażającego starszego z laseczką.

Dowiemy się, jakie leki potrzebuje twoja mama i pójdziemy do apteki.

Naprawdę?

Bóg przekazał mi twoją prośbę.

Naprawdę? jego oczy rozświetliły się radością.

Chodźmy! uśmiechnął się mężczyzna. Jak masz na imię?

Mateusz.

Ja jestem Nikita.

***

Z mieszkania dochodziły głosy matki i sąsiadki:

Ciociu Nino, ona wypisała tyle leków i mówi, że są drogie. Skąd wezmę tyle pieniędzy? Mam tylko pięćset złotych.

Mateusz pewnym krokiem otworzył drzwi. Głosy ucichły. Z pokoju wyłoniła się sąsiadka i szeptem zwróciła się do nieznajomego:

Łucjo, patrz!

Łucja podglądała i również zamarła w przerażeniu.

Mamo, jakie leki potrzebujesz? My z Nikitą pójdziemy do apteki i je kupimy.

A wy kto jesteście? zapytała zaskoczona Maria.

Wszystko będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Dajcie nam recepty!

Ale mam tylko pięćset złotych.

Znajdziemy pieniądze, powiedział, kładąc rękę na barku chłopca.

Mamo, podaj recepty!

Maria podała je. W pewnym momencie poczuła, że człowiek o surowej twarzy ma dobre serce.

Łucjo, co robisz? zawołała sąsiadka, kiedy mężczyzna z chłopcem wychodzili. Przecież go nie znasz.

Ciociu Nino, wydaje mi się, że to dobry człowiek!

Dobrze, Łucjo, idę!

***

Maria siedziała i czekała na syna, który wrócił z tym mężczyzną. Zapomniała nawet o chorobie.

Wtedy drzwi otworzyły się, a pierwszy wszedł syn, promienny:

Mamo, kupiliśmy ci leki i ciasteczka do herbaty.

Przy wejściu stał mężczyzna, uśmiechający się jak chłopiec, więc nie wyglądał już tak strasznie.

Dziękujemy! lekko ukłoniła się kobieta. Proszę przejść.

Mężczyzna z trudem zdjął buty, widało, że jest bardzo zdenerwowany. Przeszedł do kuchni.

Usiądźcie! zawołała gospodyni.

Mężczyzna usiadł, kręcąc głową, nie wiedząc, gdzie położyć laskę.

Dam wam miejsce! postawiła tak, by mężczyzna mógł sięgnąć. Przepraszam, nie mam wiele do podania.

Mamo, my z Nikitą wszystko kupiliśmy i syn rozłożył na stole produkty.

Ojej, po co to! westchnęła Maria, myśląc, że połowa jedzenia to słodycze. Zobaczyła paczkę drogiej herbaty. Zaraz zaparzę.

Zaparzyła herbatę. Nawet wydawało się, że choroba ustąpiła, a może po prostu nie chciała wyglądać przed gościem chora. Wtedy mężczyzna zapytał:

Łucjo, nie jest ci ciężko, tak blada jesteś?

Nic, nic zaraz wypiję lekarstwo. Dziękuję!

***

Pili aromatyczną herbatę z ciastkami, patrząc na chłopca, który żywiołowo coś opowiadał. Czasem ich spojrzenia się krzyżowały. Wszyscy trzej czuli się miło przy jednym stole. Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.

Dziękujemy! wstał Nikita, wziął laskę. Idę. Musi wam się leczyć.

Wielkie dzięki! wstała gospodyni. Nie wiem, jak wam podziękować.

Mężczyzna skierował się na korytarz, a matka z synem poszli za nim.

Panie Nikito, wróci pan jeszcze?

Oczywiście! Twoja mama wyzdrowieje, a potem razem pójdziemy kupić ci tornister.

***

Mężczyzna odszedł. Maria sprzątała, zmywała naczynia.

Synku, weź telewizor, a ja trochę odpocznę.

Położyła się i zasnęła głębokim snem.

***

Minęły dwa tygodnie. Choroba odeszła, widocznie drogie leki pomogły. Ostatnie dni Maria nawet pracowała, w końcu miesiąc zamknął się w ferworze, a ona dostała wypłatę. A już był sierpień, trzeba przygotować syna do szkoły.

W sobotę wstali jak zwykle, zjedli śniadanie.

Mateuszu, szykuj się! Idziemy do sklepu. Zobaczymy, czego potrzebujesz do szkoły.

Dostałaś pieniądze?

Jeszcze nie, ale do następnej soboty dostaną. Pożyczyłam tysiąc złotych, po drodze kupimy coś na jedzenie.

Zbierali się, gdy zadzwonił domofon.

Kto tam? zapytała gospodyni.

Maria, to Nikita

On chciał jeszcze coś powiedzieć, ale kobieta już nacisnęła przycisk otwierający drzwi.

Mamo, kto tam? wyszedł z pokoju syn.

Pan Nikita! nie mogła ukryć radości.

Hurra!

Wszedł, opierając się na laski, ale jak się zmienił. Eleganckie spodnie i koszula pasowały do modnej fryzury.

Panie Nikito, czekałem na pana rzucił się na niego chłopiec.

Obiecałem, podniósł oczy, które błyszczały. Dzień dobry, Mario!

Dzień dobry, Nikito!

To nieformalnie przejście na ty rozbawiło oboje.

Już się szykujemy? Idziemy!

Dokąd? Maria wciąż była w szoku.

Mateusz ma iść do szkoły.

Nikito, ale ja

Obiecałem Mateuszowi, a obietnica się spełnia.

***

Maria zawsze zwracała uwagę na najtańsze rzeczy, gdziekolwiek się wybierała. Nie miała pieniędzy, rodziny, męża. Oprócz tego jednego chłopaka z uczelni, który zniknął.

Teraz przy niej stoi mężczyzna, który z entuzjazmem patrzy na jej syna. Kupuje mu wszystko do szkoły, nie patrząc na ceny, tylko pytając o jej zdanie.

Po zakupach wrócili taksówką do domu.

Gospodyni rzuciła się do kuchni.

Mario, chodźmy razem! Może zjemy coś na mieście?

Mamo, chodźmy! rzucił się syn.

***

Tej nocy Maria nie mogła zasnąć. Wciąż przewijały się obrazy dzisiejszego dnia. Przed oczami widziała jego oczy, pełne ciepła. Rozprawiał się rozum i serce:

On jest nieurodziwy i kulejący mówił rozum.

Jest po prostu dobry i kocha mnie odpowiedziało serce.

Ma piętnaście lat więcej niż ja.

To co? Przynajmniej jest jak ojciec dla mojego syna.

Mogę jeszcze znaleźć rówieśnika, przystojnego i szczupłego.

Nie potrzebuję przystojnego, już miałam takiego. Chcę po prostu człowieka godnego i wiernego.

Ale zawsze marzyłaś o innym mężu ciągnął rozum.

Teraz marzę o nim!

Czy twoje upodobania tak szybko się zmieniają?

Po prostu spotkałam go kocham go!

***

Ich ślub odbył się w tej samej kościele, w której Nikita i Mateusz poznali się trzy miesiące temu.

Nikita i Maria stanęli przed ołtarzem, laska już nie była w jego rękach, a Mateusz nie odrywał wzroku od wizerunku świętego, z którym rozmawiał trzy miesiące temu. Z całego serca podziękował:

Dziękuję ci, Boże!