PO ZIMOWYCH ŚWIĘTACH: NA CO CZEKAĆ W NOWYM ROKU?

PO NOWYM ROKU

Maks, dokąd idziesz? zapytałem zdziwiony, widząc, że żona szykuje się do łóżka.

Do łóżka, a co? zmęczona odpowiedziała Lena.

A naczynia umyć? podniósł głos mój brat, Kuba.

Goście już rozeszli się po domach, przyjęcie było hałaśliwe i wesołe. W domu została tylko moja teściowa, ale i ona po chwili położyła się spać. Lena spakowała resztki jedzenia do pojemników, włożyła talerze do zlewu i uznała, że to wystarczy. Ja nie zgadzałem się z tym.

Jutro się zabiorę! Albo sam umyj, jeśli wolisz!

Maks, wiesz, że u nas gości moja mama. Boję się, co powie, jak rano zobaczy ten bałagan!

Oj, nie przejmuj się! Naczynia to nie największe zło. Ważniejsze, że impreza się udała, dobrze się bawiliśmy i nawet zatańczyliśmy! Teraz mam ochotę położyć się spać. Nie psuj mi nastroju, jutro się postaram, dziś już nie mam sił.

Czy już nie ma ci sił?

Wyobraź sobie! Gdy ty leniuchowałeś, ja ogarnęłam całą kamienicę, przygotowałam jedzenie na całą kompanię, udekorowałam choinkę. Dzięki, że córka trochę pomogła. Obiecałeś przyjść wcześniej i coś zrobić.

Nie zdążyłem, samochód się zepsuł. Mówiłem ci!

A ja już mówię: chcę spać! Nie podoba ci się brud w zlewie? Gąbka i płyn masz pod ręką. Ruszaj! Idę spać!

Lena nie chciała dłużej dyskutować. Po prostu poszła położyć się na materac, zmęczona po kres. Chciała jak najszybciej zanurzyć głowę w poduszkę i zamknąć oczy.

Ja jeszcze chwilę przeglądałem internet, nie podjąłem się mycia naczyń. Trochę się wykoopałem, ale i tak zasnąłem z niezadowoleniem. Martwiło mnie, że jutro będę musiał słuchać teściowej, jak krytykuje mnie za bycie leniwym, a kuchnia i tak nie była moją sprawą.

Wstaliśmy późno 1 stycznia, bo po imprezie położyliśmy się około czwartej. Helena Kowalska tak rozbawiona wczoraj, że przespała wszystkich najdłużej.

Pierwsza wstała Lena, ale zamiast chwytać szmatkę, zaparzyła kawę i zaczęła czytać jakąś opowieść w sieci. Tak zawsze zaczynała poranek i nie zamierzała sobie tego zabrać, zwłaszcza w pierwszy dzień roku. Ja obudziłem się przy zapachu kawy unoszącym się w kuchni.

Dzień dobry! powiedziałem, patrząc na stertę naczyń w zlewie. Nie umyłaś jeszcze?

A ty nie? Dzień dobry, słońce! Niech będzie tak dalej. Jeśli chcesz kawy, napij się, zrobiłam dwie porcje, w czajniku na kuchence.

Nalałem sobie kawę do kubka i usiadłem przy stole. Przypomniawszy sobie, że wczoraj nie spróbowałem ciasta, sięgnąłem po kawałek.

Chcesz kawałek? zaproponowałem Lenę.

Nie, na śniadanie szybkie węglowodany to grzech. Wczoraj zjadłam już sporo, dwa dni będę głodna. Smacznego, mój smukły cyprysie! dodała z przymrużeniem oka, wskazując na podkulawy brzuszek pod moją koszulką.

Ha, ha, potem odstawiam to na siłowni!

No tak, no tak! Jedz, jeśli masz ochotę. To twoja sprawa!

Wypiłem kawę, dorzucając ciasto, i od razu poczułem, że humor się podniósł.

A Jagoda już wstała? spytałem o naszą córkę.

Wstała, zjadła płatki z mlekiem i chyba znów położyła się spać. Nie widziałem jej, ale słyszałem.

Do kuchni cicho wkroczyła teściowa. Napiąłem się, spodziewając konfliktu, ale ona mnie zaskoczyła.

O Boże, marzyłam, by choć raz zobaczyć taki obrazek! powiedziała z uśmiechem Helena Kowalska.

Co masz na myśli? nie zrozumiałem.

Gdybyś wiedział, jak to straszne mycie naczyń po Nowym Roku. To prawdziwa tortura! Cieszę się, że nie jesteś taki jak twój ojciec!

Co? Myślałem, że cię to wkurzy!

Bzdury! To twój ojciec mnie denerwował. Zawsze nalegał, żeby naczynia myto wieczorem, a właściwie żebym to ja myła. Kłóciliśmy się o to niejednokrotnie. Musiałam ustąpić, więc myłam je nocą, nienawidząc go. Często ustępowałam mu w sprawach domowych

Ojciec mojej mamy zmarł pięć lat temu na zawał serca. Mama już przeszła ponad to, ale teraz wypowiadała się dziwnie. Myślałem, że zawsze była promotorką czystości w domu, ale z jej słów wynikało coś innego.

Mamo, serio?

Oczywiście! Twój ojciec miał obsesję na punkcie porządku. To mnie wkurzało, ale miał też wiele zalet, które musiałem zaakceptować. Czasem aż tak chciałem, by dom był w stanie chirurgicznej czystości, że myślałem, że to przyczyna jego przedwczesnej śmierci. Przykładem jest nieumyte naczynie po święcie.

Trochę przesadzasz, mamo!

Lena nie wtrącała się w rozmowę, tak pochłonięta czytaniem, że ledwo słyszała.

Nie, synu, tak uważam. Mój Gienek ciągle przejmował się drobiazgami. To smutne. Próbowałam mu to wyjaśniać, ale tak go wychowano. Pamiętasz swoją babcię? Była maniakiem czystości i wymagała od dzieci perfekcji. Może dlatego Janek (mój mąż) jest taki. Tak mi się wydaje! zwróciła się do Lenki.

Co? podniosła głowę od telefonu, słysząc swoje imię.

Dobra robota, zostawiłaś naczynia na rano! Zawsze marzyłam o takim zachowaniu. A ty, Maks, świetnie, że nie dręczysz żony drobnymi sprawami!

No właśnie! uśmiechnęła się Lena, wspominając wczorajszą kłótnię, ale nie chciała go krytykować przy teściowej.

Tak właśnie myślę! dodała Helena, parząc sobie herbatę. Żona się stara, gotuje na święta, a mąż czasem pomaga przy sprzątaniu, ale nie zawsze. Dla sprawiedliwości trzeba zostawić mu najgorsze!

Co to ma być? zapytał Maks, domyślając się, o co chodzi.

Najgorsze! zachichotała matka, wskazując na zlew. No więc, Lenko, chodźmy obejrzeć wczorajsze zdjęcia. Wpadło nas mnóstwo kadrów. A Maks niech dopije kawę i niech sam umyje naczynia!

O, popieram! Maks, masz naprawdę wrażliwą i sprawiedliwą mamę! Jestem zachwycona! powiedziała Lena z olśniewającym uśmiechem, wstając i zabierając swój ostudzony kubek.

Wyszliśmy razem z kuchni, zostawiając Maksa samego. Spojrzał na pełny zlew, skrzywił się i westchnął.

Po co w ogóle zaczynałem tę rozmowę! poganił się, włączając wodę.

Gdyby byliśmy we dwoje, wymyśliłby jeszcze jakieś wymówki, ale przeciw matce nie da się się ranić. Tak w naszej młodej rodzinie zrodziła się tradycja, którą żona kochała, a mąż nie.

A cóż? Życie nie zawsze jest sprawiedliwe!