ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

Gdy Jagoda skończyła dwunasty rok, czekała na operację. Prosta, planowa, godzinny znieczulenie, niewielkie manewry i wypis tego samego dnia. Normalnie powinienem był pojechać z nią, ale ona nie nalegała wiedziała, że mam ręce pełne roboty. Otwieramy nowy oddział, wiesz?

Wszystko będzie dobrze powiedziała, całując mnie w policzek, a w torbę wrzuciła kilka saszetek suchych kocich przysmaków dla kotów mieszkających w piwnicy. Potem przeskoczyła przez drzwi.

Poprawiłem krawat, jeszcze raz przyjrzałem się w lustrze, chwyciłem teczkę z projektem i ruszyłem do biura. Rola dyrektora generalnego w firmie, którą w ciągu kilku lat wyciągnęliśmy na pierwsze miejsce w branży, wymaga pełnego poświęcenia. I poświęcam każdą wolną minutę, nie szczędząc się. Twierdzę, że robię to dla nas, dla niej, a nawet dla piwnicznych kotów, które codziennie karmisz.

Nie że nie lubię kotów. Po prostu to jej hobby wydawało mi się bezużyteczne, nieprzynoszące żadnego sensu. Toleruję ją jak każdy, kto akceptuje wady ukochanej osoby. Dlatego każdy mój pomysł o przygarnięciu bezdomnych, podwórkowych mruczków spotykał się z moim stanowczym nie. Nie widziałem w tym sensu, nie widziałem też korzyści. Może jakiś szlachetny perski kot, jako kompromis? Tam przynajmniej można pochwalić się statussem. A piwniczne? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała tłumaczyć.

***

Operacja prosta planowa nic specjalnego powinienem był pojechać z nią!!! powtarzałem sobie w kółko. Ile razy w tygodniu to myślałem? Tysiąc? Dziesięć tysięcy? Gdy pędziłem do szpitala, zostawiając wszystko za sobą, trzęsąc się w białym kitlu, patrząc w oczy lekarzowi, który nie mógł uwierzyć w mój gniew wobec projektu, który odciągał mnie od jej łóżka. Stałem na kolanach przy jej ręce, błagając, by nie zostawiła mnie, by wróciła do siebie, otworzyła oczy i wypowiedziała choć jedno słowo.

Ale ona milczała. Nikt nie przewidział, że godzinna narkozę i planową operację może zamienić w komę

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz.

Nie robicie nic! wykrzykiwałem, płacąc za jej przejście do osobnego pokoju.

Szansa jest, trzeba czekać uspokajała mnie pielęgniarka.

Gdzie jest ta szansa?! ryczałem w korytarz, kiedy po tygodniu nadal nie otworzyła oczu.

Próbowałem wszystkiego: konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, rozmowy, zasypałem jej salę kwiatami. Prawie przestałem przychodzić do pracy, by być przy niej przy każdej wolnej chwili. Prosiłem, błagałem, obiecywałem, szantażowałem. Poddany chwili słabości całowałem ją, przywołując absurdalną bajkę o Śpiącej Królewnie, a z każdym dniem coraz bardziej wpadałem w rozpacz, w dziką wściekłość, która chciała zniszczyć wszystko wokół.

Przewrócony krzesło, rozbita waza. W przypływie gniewu wyleciała torba, rozsypując po podłodze kolorowe saszetki jedzenia. Nie zdążyła nakarmić kotów tych samych bezużytecznych mruczków, które wzbudzały we mnie jedynie ukrytą niechęć pod warstwą udawanego obojętności.

Kochanie! Boże, co ty sobie wyobrażasz! krzyczałem w duchu.

Chciałbym cofnąć czas, wymazać wszystko gestem ręki. Byłbym gotów czołgać się na kolanach, zająć się tymi jej kotami, przywieźć je do domu i pokochać je, tylko po to, by

Spokojnie opadł adrenalina, a ja, drżąc rękami, podniosłem z podłogi te kolorowe saszetki, by za dziesięć minut stać przy drzwiach piwnicy

***

To się nazywa felinoterapia, ale nie ma jeszcze udokumentowanych przypadków pomocy w sytuacjach podobnych do naszej poważnie spojrzał na mnie lekarz, obserwując, jak wnoszę szóstą po kolei klatkę z kotami.

Więc będziemy pierwsi wymamrotałem, wypuszczając zwierzęta z klatek.

To jej koty. Rozumiesz? Jej! I oddam wszystko, żeby jej to powiedzieć. Po prostu

Poinformuję personel.

Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumiesz? Ja

Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na błędach, pamiętaj o tym.

Nie zapomnę Nigdy więcej nie zapomnę.

***

Operacja w dwunastym roku życia prosta, planowa, godzinny znieczulenie, szybka wypis. Jagoda nie nalega na mój udział, ale nie może powstrzymać szerokiego uśmiechu, widząc, jak zrzucił już rozluźniony krawat i z zapałem zakłada kolejny sześć szelków na opornych, uciekających koty.

Jej koty. Te same, podziemne, pełne pcheł, które przed rokiem podniosły ją z łóżka, wciągając w oddech, którego nie rozumiała.

Siedem par oczu przeszywających ją. Sześć oddechów ulgi słyszalnych na granicy słuchu i jeden zwycięski krzyk radości, którego nigdy nie zapomni.

Może dlatego teraz, gdy znów musi przejść tę samą próbę, nie czuje strachu. Widząc, jak wyczerpany mąż, z którego koszuli zwisają kolorowe włókna sierści, patrzy na nią z mieszanką rozbawienia i troski, ona uśmiecha się jeszcze szerzej.

Potem otwarcie śmieje się z przechodniów, którzy patrzą, jak elegancki mężczyzna w kosztownym garniturze otacza się sześcioma bezrasowymi, a jednak zadbanymi kotami, każdy ciągnący smycz w inną stronę, wykrzykując na ulicy sfrustrowane Miau?!. To nie jest widowisko dla słabych serc.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzinny znieczulenie, szybka wypis. A jeśli nie przestaniesz żuć wszystkiego, następnym razem zostaniesz w domu! mruknął mężczyzna siedzący na szpitalnym dziedzińcu, otoczony futrzakami, trzymając na kolanach lekko podgryziony, ale wciąż piękny bukiet róż.

Spojrzał na zegarek, chwycił sześć kolorowych smyczy, upewniając się, że szelki nie są poluzowane, a potem spojrzał na okna sali, w której właśnie budzi się po operacji jego żona. Niedługo będzie mógł ją odwiedzić i w końcu pożartować z sześciu ogoniasych leniuchów, które bez niej nie chcą go słuchać.

I powiedzieć jej, jak bardzo ją kocha. I kochać zawsze. Nawet gdy zniknie na dnie schroniska dla kotów, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale kiedy przypomina sobie dzień, w którym otworzyła oczy, przekonuje się, że przy niej nie ma nic ważniejszego w jego życiu niż ta jej głupota. I tak będzie dalej realizował te chwilowe, ale w jakimś sensie niesamowicie szczęśliwe, kaprysy.

Zawsze, póki nie jest za późno.