Brzydkie Kaczątko: Opowieść o Odmienności i Pięknie w Polskim Stylu

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię Zofii, bo to naprawdę coś. Wyjdzie z szpitala w Warszawie i nagle przy drzwiach spotyka faceta, który przeprasza, patrząc na nią taki zaskoczony wzrok. Chwilę później jego spojrzenie zmienia się w lekko pogardliwą obojętność, odwraca się i zdaje się, że ją kompletnie zignorował.

Ile razy Zofia łapała takie spojrzenia! Na smukłe, wysokie dziewczyny patrzyli inaczej niż na nią. Gdy facet widział szczupłą piękność, jego oczy stawały się jakby przyklejone i łakome, a na Zofię spadała taka obojętna wrogość, że bolało ją w środku. Czy ona ma w sobie winę, że tak wygląda?

Kiedy była mała, wszyscy zachwycali się jej pulchnymi policzkami, małymi nóżkami i krągłymi biodrami. W szkole, przy organizacji szeregu na lekcjach wf, zawsze była pierwsza w rzędzie dziewczyn. Dzieci drwiły z niej, nazywając ją Świnką Pepą i wymyślając najgorsze przydomki nie będę ich wymieniać, bo były naprawdę okrutne. Nauczyciele widzieli, że koledzy drapią ją po emocjach, ale nie robili nic.

Zofia próbowała różne diety, ale ciągle chciało się jej jeść, więc zawsze poddawała się i przybrane kilogramy wracały jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Była całkiem sympatyczna, ale trochę na plusie psuło cały wizerunek. Marzyła o zostaniu nauczycielką, ale zrezygnowała, bo bała się, że dzieci i tak będą ją nazywać w nieczuły sposób. Po szkole poszła na medycynę.

Ważne jest, że kiedy ktoś jest chory, nie obchodzi go, jak wygląda ten, kto pomaga. Na zajęciach nie było chłopaków, a dziewczyny zajęte były swoimi sprawami randkowały, wychodziły za mąż. Zofia zawsze zostawała sama. Na wykładach koleżanki prosiły ją, żeby usiadła w pierwszym rzędzie, a same chowały się za jej szeroką plecą, żeby nie przykuć uwagi wykładowcy.

Zofia tęskniła za pięknymi sukienkami w wystawach, ale nigdy nie miała szans ich nosić. Ubierała się w luźne koszule i szerokie spódnice, by zakryć swoje krągłości. Uczyła się pilnie, robiła zastrzyki sprawnie i bezboleśnie, więc latem pacjenci ją lubili.

Pewnego razu poszła na lodowisko z dziewczynami. Chłopaki rzucili w nią drwiące komentarze: Patrzcie, idzie na mięsoprzetwórnię. Od ich kpiny Zofia chciała zapłakać. Mama próbowała jej przedstawić znajomych synów, Zofia nawet kilka razy była na randce. Jeden chłopak, widząc ją, udawał, że nic nie widzi i odwrócił się. Drugi, nie zdążywszy się przywitać, od razu ją pogłaskał. Zofia go odrzuciła, a on wpadł w kałużę. Krzyczał: Co zaś robisz? Ja cię uszczęśliwiłem!. Łzy dopływały jej do oczu, więc przestała chodzić na randki.

Na swoim profilu w mediach społecznościowych postawiła awatarę Fiony ze Shreka. Kiedy facet napisał, że w rzeczywistości wygląda inaczej, Zofia odpowiedziała, że tak jest, tylko nie jest zielona. Facet uznał to za żart, napisał: Może po prostu masz dość nachalnych fanówek i chcesz ich odstraszyć? i zaproponował spotkanie. Zofia natychmiast zakończyła rozmowę.

Pewnego dnia w korytarzu szpitalnym podbiegł do niej mały chłopiec, miał chyba sześć lat.

Dokąd pędzisz? Tu pacjenci leżą, nie hałasuj złapała go za rękę.
Chciałem pojeździć po linoleum szczerze wyznał.
Z kim przyszedłeś?
Z tatą, do babci. A gdzie jest toaleta? pytał.
Chodźmy, idziemy razem. Sam się podtrzymasz? zaproponowała Zofia.

Chłopiec spojrzał na nią łagodnie i nie obraziła się. Wkrótce za drzwiami rozległ się szum wody, a chłopiec podszedł do Zofii.

Teraz pójdziemy, pokażesz, w której sali leży twoja babcia? powiedziała.
Chłopiec westchnął i ruszył wzdłuż korytarza. Zatrzymał się przy jednej z sal, przycisnął palec do ust i spojrzał serio.

To chyba ta wskazał drzwi czwartej sali.
Chyba? A może nie spojrzałeś na numer? Bo to jest pokój męski. dopytała Zofia.
Wszystko znam, nie jestem mały. Znam też litery. To są drzwi piąte pokazał na drzwi z numerem pięć.

Ależ, mały psotniku! udawała, że się obraża.
Chłopiec rozbawiony wybuchł śmiechem.

Jak masz na imię?
Jaś, odpowiedział, gdy drzwi piątej sali otworzyły się i pojawił się wysokiego wzrostu, przystojny mężczyzna.

Patrzył surowo na Jasia.

Jasiu, co tak długo? zobaczył Zofię i jednocześnie przyjrzał się jej wyglądowi. Jeden rzut oka i od razu stracił zainteresowanie.
Bawił się? zapytał.
Zofia przypomniała sobie, ile podobnych obojętnych spojrzeń widziała w życiu.

Nie bawił się. Nie kłóć się z nim odrzekła ze sprzeciwem i odszedła.

Następnego dnia Jasio i tata znów odwiedzili babcię. Mężczyzna minął Zofię, nie spojrzał nawet w jej stronę. Zofia wystawiła język w stronę jego pleców. W tym momencie Jasio odwrócił się, rozbawił się i wyciągnął kciuk w górę. Zofia uśmiechnęła się i machnęła ręką.

Po krótkiej przerwie weszła do piątej sali.

Dzień dobry, pani Grotowska. Przyszedł wnuk? zapytała.
Widzieliście go? Co za wspaniały chłopiec! Chciałoby się zobaczyć, jak urośnie.
To jeszcze przed wami. Będziesz jeszcze babcię czyścić? odparła żartobliwie.
Boże, serce za niego boli. Bez mamy rośnie westchnęła Grotowska.
Jego mama
Nie, ona żyje. uciekła i zostawiła nas z synem.
Powiedziałaś nasz zdziwiła się Zofia.
Jasio nie jest moim biologicznym wnukiem, ale kochamy go jak własnego. Mój syn poślubił piękną kobietę, a po weselu wyznała, że ma jeszcze syna. Czy można tak żyć? Mój mąż miał zawał, a ja wpadłam do szpitala.

Dwa lata temu mama Jasia dostała atrakcyjną ofertę i wyjechała za granicę, pracując jako modelka. Dziecko było jej przeszkodą, a mężczyźni, z którymi spotykał się jej syn, byli egoistyczni i piękni Jasio ich nie akceptował.

Zofia cały dzień była wciągnięta w opowieść Grotowskiej. Kiedy weszła, żeby zrobić zastrzyk, Grotowska podniosła nos.

Pani Grotowska, nie martw się, pamięta Pani, że mam pewne ręce? rzekła stanowczo.
Nie martwię się. Popatrzcie podała kartkę z rysunkiem chłopca trzymającego mamę i tatę. Nie było wątpliwości, że to Jasio i jego rodzice.

Jasio szuka mamy. Chyba narysował Panią, Zofio. powiedziała Grotowska.
Nie, on narysował swoją mamę sprzeciwiła się Zofia.
Nie pamięta już swojej mamy. Była szczupła, a tu narysowana wielka kobieta, wyższa od taty. To chyba Ty wskazała Grotowska, łkając.

Zofia pomyślała, że nawet dziecko rozumie, jaką jest wielką w oczach innych. Nie dorównam tak przystojnemu ojcu Jasia pomyślała.

Od tamtej pory, kiedy Zofia przychodziła zrobić zastrzyk Grotowskiej, wymieniały krótkie uwagi. Pewnego razu Jasio podszedł do Zofii.

Dzień dobry. Czy ma Pani dobre ręce? zapytał.
Nie wiem odpowiedziała niepewnie.
Babcia mówi, że jestem w dobrych rękach. Czy wkrótce mnie wypiszą? A wiesz, mój urodziny za tydzień dodał.
Wydaje mi się, że tak. A ile lat masz?
Będzie sześć odpowiedział dumnie. Zapraszam Cię na moje urodziny.
Dziękuję, przyjdę, ale muszę zapytać tatę odparła.
Zaraz go zapytam. odleciał Jasio do sali.

Zofia nie zauważyła, jak Jasio i tata odchodzą, ale następnego dnia spotkała ich przy recepcji.

Tato, obiecałeś szarpał Jasio, gdy Zofia podeszła.
Pamiętam odpowiedział tata, patrząc na Zofię. Zapraszam Was na urodziny mojego syna. Będzie sześć, adres i numer telefonu na kartce. W sobotę, pierwsza godzina, czekamy, jeśli nie macie innych planów.

Mam już zapisane dane, powiedziała lekko zaróżowiona Zofia. Nie mam planów na weekend.

Zofia pomyślała: Tydzień pełen urodzin, jeszcze trochę schudnąć. W domu opowiedziała mamie o Jasiu.

Idź, chłopcy rozumieją więcej niż faceci. Może kiedyś z jego ojcem się dogadacie? Nie patrz na mnie, on szuka mamy.
Jego tata nawet mnie nie zauważa westchnęła Zofia.
Nie przesadzaj. Chłopiec potrzebuje nie tylko swoich uczuć, ale i tego, co ma małe serduszko. Inaczej już by się ożenił z kolejną modelką.

W sobotę Zofia rano upięła włosy, wybrała sukienkę, trochę podkreśliła rzęsy, patrzyła w lustro i robiła grymasy. Jakbyś się nie upiększała, nie schudniesz myślała. Kupiła prezent tydzień wcześniej, bo właśnie zaproszono ją na przyjęcie.

Gdy zadzwoniła dzwonek, serce przyspieszyło.

Zofia, jestem zawołał Jasio, przytulając ją tak mocno, jak mógł.
Poczuła jego krótkie, cięte włosy i podała mu paczuszkę. Jego oczy rozbłysły na widok kolorowego pudełka. W środku stał pięknie nakryty stół, przy którym siedział Jan, przystojny blondyn, po drugiej stronie starszy pan dziadek Jasia. Po drugiej stronie siedziała piękna blondynka, modelka. Zofia przedstawiła wszystkich:

To moja ratunkowa, Zofia. A to mój mąż, Borys, i nasz syn. A to znajoma Jana, Świetlana.

Blondynka podniosła brew, patrząc na Zofię od głowy do pięt. Jan próbował podać Zofii talerz, ale przypadkowo uderzył kieliczek, który wylądował na kolanach blondynki, a krzesło upadło. Wszyscy wpadli w zamieszanie. Mimo przeprosin, dziewczyna zebrała się i ruszyła do domu. Zofia i Jan też chcieli wyjść.

Nie bierz tego do siebie zaczął Jan.
Dlaczego miałbym się obrażać? odparła Zofia. Chyba i tak czas iść.
Mama ma swój specjał, nie obraź się. Zabiorę Cię do domu.

W samochodzie milczały. Zofia przerwała ciszę:

Nie musiałeś mnie odprowadzać. Sama bym się dostała.
Mama nie wybaczyłaby, gdybym cię nie odprowadził. Często spotykam się z tobą Może mama chce, żebym się z nią ożenił.

Nie kocham cię, tak jak ty mnie. Nie planuję z tobą małżeństwa powiedziała, głos drżał.
Nie bój się, postaram się nie wchodzić ci w oczy.

Nagle samochód zatrzymał się przy domu. Zofia próbowała otworzyć zamknięte drzwi.

Otwórz natychmiast krzyknęła.

Jan pochylił się i pocałował ją. Zofia mocno odrzuciła go.

Co? Masz dosyć pięknych blondynek? Szukasz pulcherzy? Chcesz rozrywki ze mną? Dziękuję za uwagę, ale nie potrzebuję takiego traktowania. jej oczy płonęły gniewem.

Jan nie wiedział, co się w nim tak odkurzyło. Blondynka patrzyła zimno, myśląc, że jest lepsza od wszystkich.

Przepraszam, nie wiem, co mnie tak wzięło. Nie chciałem cię urazić. wymamrotał.

Zofia wyszła z samochodu, a na zewnątrz zaczęło padać, liście sypały się z drzew. Trzy tygodnie po urodzinach Jasia nie widziała Jana. Wróciła z pracy, zdjąwszy mokre buty.

Przyszedł do ciebie młody mężczyzna? zapytała mama przy wejściu.
Jaki mężczyzna?
Elegancki, sympatyczny. Wydawał się zmartwiony. Prosił, żebyś do niego zadzwoniła.

Zofia natychmiast wybrałaZofia w końcu zadzwoniła, a przy okazji obiecała sobie, że nigdy nie pozwoli, by ktoś ponownie traktował ją jak jedynie kolejny element w cudzej układance.