Tydzień po nas wrócili ostatnim promem z działki sąsiedzi. I wrócili bez swojego kota. Ogromnego, szarego bandyty bez prawego ucha.

Za tydzień po naszym powrocie najpóźniej łodzią z letniej rezydencji podjeżdżają sąsiedzi. Przyjeżdżają jednak bez swojego kota ogromnego, szarego bandyty bez prawego ucha. Całe lato walczymy z nim na działce: kradnie mi jedzenie ze stołu, grzeba w ogrodzie. Przyzwyczaiłem się do niego. Gdy widzę parę, która wróciła bez Szarego, bardzo się martwię i proszę żonę Jagodę, by bez zbędnych ceregieli zapytała, gdzie jest kot.

Okazuje się tak źle, jak myślałem. Kota zostawiono na działce. Męczę się i denerwuję aż do wieczora. Potem dzwonię do szefa i proszę o wolny dzień jutro. Jagoda wzdycha ciężko i mówi:

Ostrożnie tam. Poproś, żeby przetransportowali łódką.

Od rana pogoda jest fatalna. Ołowiane chmury zrzucają drobny, dokuczliwy deszcz, a wiatr ciągnie żółtą, zmarzniętą już liść po asfalcie. Krążę po przystani w Krakowie, licząc, że ktoś zbierze się po drugą stronę po zapomniane rzeczy.

Nikt nie przychodzi. Pojawia się zdrowy mężczyzna w butach rozmiar 45. Kopa w silniku i coś mruczy. Tłumaczę mu, że zostawiłem na działce bardzo ważne, życiowo istotne dokumenty i podaję mu pięćdziesiąt złotych. On wkłada banknot do kieszeni i, wyjaśniając niebu, jak to jest z letnimi właścicielami, spuszcza łódź do wody.

Fale są przyzwoite, wypluwają zimną pianę i grożą przewróceniem małej łodzi. Po pół godziny walczymy z wodnym żywiołem i wreszcie docieramy do brzegu przy naszej działce. Towarzyszy temu komentarz ponurego człowieka, że za takie przygody nie zaszkodziłoby dorobić dwudziestu złotych. Pędzę do domu. Niebo staje się szare, a drobny deszcz zamienia się w lodowaty grad.

Szary, Szary, Szary! wołam na całe gardło, licząc, że wciąż żyje.

I Szary pojawia się. Drżąc, przyciska się do moich nóg i piszczy. Łapię go w ręce i biegnę do łodzi. Skacząc, siaduję kota obok siebie. Ponury mężczyzna otwiera szeroko oczy i od razu

Nagle Szary wyskakuje z łodzi, przyciska jedyne lewe ucho do głowy i cicho, wstydliwie miauczy. Potem odwraca się i ucieka.

Stój, stój, stój, dokąd, do diabła! krzyczę.

Wyskakuję i, nie zwracając uwagi na przekleństwa i obietnice, ruszam za kotem. Biegnie przed siebie, ja za nim, machając rękami, a on nagle skręca w lewo i znika w krzakach. Dochodzę, rozdzieram gałęzie i widzę, że szary, jednouchy kot przylega do małego, czarnego kocięcia. Kocię jest mokre i jęczy. Szary patrzy na mnie z wstydem i miauczy.

Kładę się na mokrej ziemi, chcąc podnieść oba koty, gdy nagle ziemia grzmi. To ponury mężczyzna tupie ogromnymi butami, wydając strumyki przekleństw. Pojawia się za mną i nagle milknie.

Potem spokojnym, zaskakująco miłym głosem mówi: Pośpiesz się, bo zaraz zacznie się zamieć i wszystko przykryje śnieg.

Podnoszę Szarego i małe czarne kocię i biegnimy do łodzi. Jak przeszliśmy na drugą stronę rzeki, nie wiem. Może Bóg po prostu tak chciał, bo wokół nic nie widać.

Wtedy ponury facet, zagłuszając ryk silnika i wody, mówi:

Gnojku jesteś.

Zaskakuje mnie.

Dlaczego gnojku? pytam ostrożnie, spoglądając na burzliwą wodę.

Więc tak kontynuuje. Oszukałeś mnie o dokumenty i pieniądze, a sam jeździłeś ratować kota? Myślisz, że jesteś człowiekiem, a ja jakby duch bez serca? Tak?

Bałem się, że odmówisz, a nie miałem już nikogo, kto go uratuje tłumaczę. Facet milczy, wzrusza brwi i przycumowujemy się do przystani.

Szukając kartonu dla kocięcia, wyścieła go ciepłym ręcznikiem. Kiedy już mam odjeżdżać, dziękuję mu, a on mówi:

Nie tak jest, że wszystko jednemu, a drugiemu nic. Podchodzę do Szarego i mówię: Idź ze mną, zamieszkaj przy mnie. Łowiąc ryby jestem, a ty, kotku, jesteś porządnym. Nie zostawiłem małego.

Kot patrzy na mnie, wstydliwie miauczy, podchodzi do ponurego mężczyzny i, stając na tylnych łapach, przyciska przednie do jego ogromnych butów. Facet podnosi go na ręce. Wielki szary bandyta obejmuje go łapami i przytula.

Facet odwraca się, drżącym głosem powtarza przez minutę:

No, no, no

Po chwili odzyskuje spokój, patrzy na mnie i mówi surowym, lecz niespodziewanie łagodnym tonem:

Zapraszam cię, młody człowieku, na następny weekend na ryby. Mruga do mnie.

Kiedy wracam do domu i razem z Jagodą opiekujemy się czarnym maluchami, ona znajduje pod ciepłym, bawełnianym ręcznikiem pięćdziesiąt złotych.

Teraz co tydzień jedziemy na ryby z dobrym, zdrowym chrumkiem. I co, jeśli czasem przyjadę nieco poalkoholowy i bez ryb? Łowienie to po prostu codzienne zajęcie, powiedziałbym.