Sztuka komunikacji przez wiadomości: jak budować relacje online w polskiej rzeczywistości

Pamiętam, że po dwudziestu trzech latach małżeństwa życie domowe Weroniki stało się niewyobrażalnie nudne. Córka wyszła za mąż i przeprowadziła się do Warszawy z mężem, a oni zostali we dwoje z Erykiem. Weronika dostrzegała, że i mężowi zaczyna brakować bliskości.

Jadwigo, przyjedź w sobotę, zaproszę też Lidkę, usiądziemy razem, jak dawniej. Nie spotkaliśmy się od dłuższego czasu w małym kręgu mówiła Weronika. Eryk wybiera się z przyjaciółmi na ryby.

Masz rację, dawno tego nie robiliśmy. Czekam.

Gdy przyjaciółki usiadły na kanapie, Weronika włączyła cichą muzykę i poszła do kuchni. Wróciła z tacą, postawiła ją na stoliku kawowym, nalała koniak do kieliszków, rozejrzała się po towarzyskich i uśmiechnęła:

Za nas piękne!

Wszyscy wznosili kieliszki, choć Lidka siedziała zamyślona.

Coś ci nie w humorze zapytała Weronika przyjaciółkę. Nie udało ci się spotkać ze swoim wirtualnym przyjacielem?

Lidka popijając koniak zmarszczyła brwi:

Fiu, co wy pijecie, to jakaś trucizna?

Co? Normalnie, Jadwigo zaśmiała gospodarczyni. Nie pijemy tego codziennie, tylko dla nastroju

Jadwiga śmiała się, wiedząc, że Lidka w ogóle nie przepada za alkoholem: nie lubi koniaku, wina, a tym bardziej wódki.

No cóż, nie patrz na nią, ona jest trzeźwalna, raz w stu lat wypije dwa łyki machnęła pół kieliszkiem, choć i jej twarz przybrała wyraz niechęci.

Dlaczego nie wyszło? spojrzała na Weronikę Lidka.

Opowiedz więc, jak to spotkanie minęło.

Poszło normalnie Wydaje się, że jest przyzwoity, sympatyczny, nie jest nudny Ma ładny wygląd: biznes, mieszkanie, szybki samochód.

To dobre otwarcie roześmiała się Jadwiga. A tak przy okazji, Lidko, napiszmy razem profil na portalu randkowym.

Po co mi to? zdziwiła się Weronika. Mam męża Eryka, i wydaje się to niemoralne. Wy robiacie, co chcecie, z kim chcecie, i taką macie wolność.

O, ona już ma męża! A kto ostatnio narzekał, że Eryk nie poświęca jej uwagi, patrzy na nią jak na pustą przestrzeń? wtrąciła się Lidka.

Nie trzeba od razu zaczynać romansu dodała Jadwiga. Można po prostu rozmawiać, dla ducha, dla rozrywki. Zarejestrujmy cię na portalu i napiszemy.

Po kilku kieliszkach koniaku Weronika się zgodziła. Siadły przy laptopie i napisały ogłoszenie: Urocza kobieta z poczuciem humoru szuka mężczyzny do ciekawych rozmów. Nazywam się Lidia.

Weronika zapomniała o wiadomości, bo w pracy czekały raporty i spotkania z klientami. Po dwóch tygodniach odnalazła w piątkowy poranek w swojej skrzynce kolejną korespondencję.

Zgromadziło się około dwudziestu listów. Większość odrzucała ją nieprzyzwoitymi propozycjami i od razu usuwała. Jeden list przykuł jednak jej uwagę.

Ja też od dawna marzę o rozmowie z inteligentną i wesołą kobietą. Przyznaję, jestem żonaty. Ostatnio żona przestała mnie interesować. Nasze małżeńskie życie stało się rutyną, wszystko jest monotonne i nudne. Nie jestem jeszcze staruszkiem, mam czterdzieści siedem lat i nazywam się Igor.

Weronika poczuła dreszcz, bo ten opis przypominał jej własny związek. Pomyślała, że wiele par doświadcza podobnego zanikającego uczucia. Postanowiła odpowiedzieć.

W moim małżeństwie też coś nie gra. Szkoda przyznać się do tego głośno. Od dawna nie rozmawiamy szczerze z mężem, chyba dlatego napisałam to ogłoszenie. Pragnę ciepłej rozmowy, ale mimo to kocham mojego męża. Chciałabym znaleźć bratnią duszę, z którą mogłabym podzielić myśli, choćby poprzez pisanie.

Lidko, dostałaś odpowiedź zapytała Lidka.

Odpowiedź przyszła, ale jedynie ten list mnie zainteresował, resztę usunęłam. Były tam nieprzyzwoite oferty odpowiedziała Weronika.

No tak, na portalach ludzie piszą co chcą zaśmiała się Lidka.

A twój wirtualny przyjaciel? dopytała Lidka.

Oj, jest w porządku. Gleb okazał się normalnym facetem, choć jego dusza jest ranna po rozwodzie. Był zdradzony, a potem odszedł z młodszą, prawie rówieśnikiem jego syna. Syn jest już żonaty opowiadała Lidka.

Dobrze, lecz jego duszę. Może i ty kiedyś wyjdziesz za mąż uśmiechnęła się Weronika. Nie wszystkie rzeczy na portalach są nieprzyzwoite. Może to twój los

Po dwóch dniach Weronika otrzymała odpowiedź od Igora.

Wydaje się, że mamy ze sobą wiele wspólnego. Ja też szukam wirtualnego kontaktu, bo mimo że kocham żonę, czasem mnie ona bardzo irytuje. Nie lubię jej przyjaciółek i ich panieńskich spotkań. Wydają mi się niepoważne i puste. Nie mogę o tym otwarcie powiedzieć żonie, bo by się obraziła. Spędza na nich więcej czasu niż przy mnie.

Weronika zamyśliła się.

Rzeczywiście, jego życie wydaje się nudne, ale kocha żonę. My też często się spotykamy przy panieńskich wieczorach, może Eryk nie lubi tego, choć nigdy mi o tym nie mówił. Gdyby mu coś przeszkadzało, na pewno by mi powiedział uspokoiła się po tych rozważaniach.

Postanowiła odpowiedzieć Igorowi:

Rozumiem twoje zmartwienie. Co do panieńskich spotkań, nie masz racji. Kobiety potrzebują towarzystwa podobnych sobie, rozluźniają się, opowiadają, płaczą i śmieją. Oczywiście nie zapominają o rodzinie. W moim wypadku wydaje się, że mężczyzna jest w porządku.

Weronika opowiadała przyjaciółkom o korespondencji z Igorem, nie chowając nic, a one ją wspierały. Lidce szło coraz lepiej w relacji z Glebem.

Dziewczyny, Gleb kupił dwa wyjazdy, za dwa tygodnie jedziemy na wakacje do Turcji. Będziemy się opalać pochwaliła się Lidka.

Super, masz szczęście, Lidko odpowiedziała Jadwiga. A ja nigdzie nie zapraszają na urlop Chciałabym też

Ile masz lat? zaśmiała się Weronika. Może spotkasz jeszcze kogoś. Życie jest nieprzewidywalne Miej nadzieję i czekaj.

Gdzież on się kryje? rozbawiła się Jadwiga.

Wkrótce Lidka wyjechała z Glebem na urlop. Internetowa wymiana listów Weroniki z Igorem trwała już trzy miesiące, pisali sobie kilka razy w tygodniu. Igor był dowcipny i miły, a Weronika coraz bardziej go lubiła.

Jednocześnie w domu z Erykiem narastał kryzys. Im więcej czasu spędzał w pracy, tym częściej Weronika pisała do Igora. Pewnego dnia Eryk przyniósł jej kwiaty, co ją zaskoczyło.

Eryku, skąd to?

Po prostu, co nie może, to nie może odpowiedział, choć wydawało się, że nie był szczery.

W jej głowie pojawiła się podejrzenie, że mąż ma inną kobietę, ale nie odważyła się zapytać. Gdyby nie wiadomość Igora, wciąż nie wiedzielibyśmy, co się stanie. Igor w końcu zaproponował spotkanie:

Weroniko, pamiętam, że nie planowaliśmy się spotkać, ale odkąd dowiedziałem się, że mieszkamy w tym samym mieście, patrzę na kobiety i myślę: a może to właśnie ty? Chciałbym zobaczyć, jaka jesteś naprawdę. Spotkajmy się.

Weronika zgodziła się.

Nie tracę nic, jednorazowe spotkanie to jeszcze nie zdrada. Eryk i tak ma ręce pełne pracy pomyślała.

Na spotkanie przygotowała się starannie. Poszła do zakładu fryzjerskiego, przycięła i podkolorowała włosy od dawna chciała taki wygląd. Wszedł do kawiarni i od razu zobaczyła znajomy wzrok.

Weroniko! Co tu robisz? wybiegł przerażony Eryk.

Na stole leżała biała róża, a ona od razu zrozumiała.

To ty? Panie Boże, nie pomyślałam, że Igor to twoje prawdziwe imię.

Tak jak i Lidia odparł mąż. Usiądź, mamy o czym porozmawiać.

Usiadła naprzeciwko. Początkowo rozmowa szwankowała. Weronika walczyła z poczuciem winy, że spotkała się za plecami męża, i jednocześnie gniewem wobec Eryka, który zrobił to samo. Przypominała sobie, co pisała o nim w listach.

Eryk najpierw rozważał własne myśli, a Weronika w końcu odezwała się:

Czy mówisz, że wyglądam gorzej?

Dziś nie, dziś wyglądasz wspaniale. Niestety to nie dla mnie.

Napisałeś, że kochasz żonę, czy to nadal prawda?

Oczywiście! Tylko że przestaliśmy się rozumieć. Nie masz dla mnie czasu, ja dla ciebie smutno przyznał Eryk.

A my dalej spędzamy godziny na portalu uśmiechnęła się żona.

Niko, myślę, że powinniśmy zacząć od nowa zasugerował Eryk, a ona uśmiechnęła się i zgodziła.

Zgoda Eryk wziął ją za oba ręce, patrząc głęboko w oczy. Teraz widzę, że przede mną jest moja ukochana żona.

A przed mną mój ukochany mąż. Szkoda, że nie będzie już listów roześmiała się Weronika.

Dlaczego? Możemy nadal pisać do siebie odparł Eryk.