NOWA KREW

Twoje obowiązki obejmują także sprzątanie biura. Co, że jesteś księgową? Nie podoba ci się? Oddaj umowę i idź w swoją stronę. Jesteś nowa, więc wytrwaj. I dziękujemy, że przyjęłaś to stanowisko i wynagrodzenie, mimo totalnego braku doświadczenia!

Sekretarka, z zadowoleniem rozciągając się w swoim krześle, spojrzała triumfalnie na nowicjuszkę. Ta dziewczynka nie wytrzyma tu długo mruknęła pod nosem.

Jak często mam sprzątać? zapytała cicho Zuzanna.

Zaraz wszystko wyjaśnię! uśmiechnęła się sekretniczka, podnosząc rękę. Chodźmy, pokażę ci miejsce pracy, przedstawię koleżankom

Zuzanna niepewnie podążyła za wysoką kobietą. Gdy dotarły do kolejnego pomieszczenia, sekretniczka otworzyła drzwi. Wielka sala była podzielona na maleńkie komórki, w każdej siedziała ktoś przy ekranie.

Dziewczyny, to jest Zuzanna, nowa. Nowa, to wy, dziewczyny!

Na Zuzannę rzuciło się dziesięć par oczu. Cisza obciążyła powietrze, a Zuzanna, by nie wyjść na przesadnie przerażoną, uśmiechnęła się i przywitała. Dziewczyny zamruczały cicho.

Och, jak cudownie, że mamy nową, powiedziała jedna, bo od dawna w biurze kurz się gromadził.

To naprawdę wspaniale dodała druga , tylko będziesz siedzieć przy mnie. Będę musiała znosić cudzy stukot klawiszy, krzyki i może płacz.

No i super, mrugnęła trzecia, w końcu wyjdziesz ze strefy komfortu.

Aha, wcześniej słuchałyśmy tylko twoje jęki wtrąciła czwarta, teraz będziesz zamiast nas.

Sekretniczka uśmiechnęła się i rzekła: Ciszej, proszę? oto twoje miejsce, Zuzanno, w rogu. Na komputerze znajdziesz folder Instrukcje i zadania. Czytasz, uczysz się, zapamiętujesz. A twoja pomocniczka, rudawa bestia Barbarka, pomoże ci, gdy będziesz miała pytania. Rozumiesz?

Zuzanna skinęła głową. Sekretniczka wyszła, a dziewczyny znów przyklejone były do ekranów. Rudawa bestia Barbarka przyjrzała się Zuzannie.

Przypominasz mi moją młodszą siostrę, nowa zachichotała zadowolona, to da ci przewagę w moich oczach. Nie popełniaj głupich i grubych błędów, a będziemy w porządku Zuzanno, zaczynaj pracę. W przerwie obiadowej przyjdę, odpowiem na pytania. Teraz nie rozpraszaj się, zgoda?

Zuzanna usiadła w krześle i rozejrzała się po swoim stanowisku. Mały stół, tacki na papiery, szklanka z długopisami i markerami, monitor, podkładka pod mysz, sama myszka. Na podłodze wiadro na śmieci i doniczka z ogromnym, starym, wyschniętym aloesem, wyglądającym jak zrujnowany pomnik. Zuzanna natychmiast przypomniała sobie babcię, która hodowała aloesowy stolik i wyciskała sok z mięsistych liści.

Apteka w doniczce szepnęła cicho, dlaczego nikt o niej nie pilnuje? Zgaśnie i zniknie.

Zuzanna usiadła wygodniej i rozejrzała się jeszcze raz. Wszyscy pracowali w podwyższonym tempie, nie zwracając uwagi na nowicjuszkę. Palcami stukali w klawiatury, przyciskali kalkulatory, rzucali długopisy na kartki, a od czasu do czasu słychać było ciche, żałobne westchnienia, gdy liczby nie pasowały.

Zuzanna, świeżo po ukończeniu studiów, nie miała doświadczenia, a to miejsce wyglądało jak wymarzona kariera. Firma świadczyła usługi księgowe, więc będziesz obsługiwać różnych klientów i różnorodne zadania. W krótkim czasie można zdobyć cenny staż, a pensja 5000 zł netto jest naprawdę dobra dla takiej młodej specjalistki.

Z niecierpliwością czekała na przerwę. Barbarka podeszła i czterdzieści minut rozmawiała z nową, odpowiadając na pytania.

Wszystko, proszę! Mózg mi zaraz wybuchnie Odpocznijmy trochę w końcu Barbarka opadła na oparcie krzesła. A tak, ta palma

To aloes poprawiła Zuzanna.

Tak, aloes. Wiem! przewróciła oczami Barbarka to pozostałość po naszej wielkiej, wszechmocnej patronce liczb, tabel i bilansu, Violecie Palikowskiej. Była niezwykle piękna, specjalistka najwyższej rangi. Prowadziła najważniejszych klientów Gdy widziała jej nazwisko w raportach, wszyscy księgowi płakali. Szkoda, że przeszła na emeryturę. Mógłbym się od niej wiele nauczyć.

Czy teraz przejmiesz jej miejsce? zapytała nieśmiało Zuzanna.

Ja? Nie! Nie jestem jeszcze dorosła. Ma doświadczenia, którego ja nie mam, a lat ma więcej niż ja. Dobra, idzie na emeryturę, więc organizujemy mały sabat w biurze, dajemy jej prezenty. To piękna roślina, dziewczyny, zostawiam wam mój aloes. Uprawiajcie go, podlewajcie. Bo aloes, aloes! Dlaczego nam to potrzebne? Nikt o niego nie dba. Potrzebny jest tylko złośliwy palmowiec, bo Violetta nie chciała go zabrać do domu, więc zostawiła go tutaj. Decydujcie sami, wyrzucicie go czy postawicie przy swoim biurku Dobra, nowa, do roboty!

Zuzanna spojrzała ze smutkiem na zgięte łodygi. Roślina miała już dziesięć lat, może więcej. Ile starczeją w rzeczywistości?

Zuzanna pracowała już prawie miesiąc. Dwa razy w tygodniu przychodziła godzinę wcześniej, by posprzątać biuro, myć podłogę w gabinecie, w holu, gdzie panowała sekretniczka, i w gabinecie dyrektora. To zajmowało mnóstwo czasu i sił. Na początku dnia była już wyczerpana, a gdzie się podziała przerwa? Wysokie wynagrodzenie wyjaśniało, że musi pełnić też rolę sprzątaczki.

Starała się jak mogła, licząc, że jeśli pokaże się jako wartościowa specjalistka, dodatkowe obowiązki zostaną odwołane. Pracowała po nocach, zgłębiając szczegóły księgowości, ale była dopiero świeżo upieczonym absolwentem z czerwonym dyplomem. Brakowało jej praktyki przy żywych klientach, więc postępy szły powoli. Mimo to nie poddawała się, wierząc, że da radę.

Jesienny przeziębienie nagle zepchnęło Zuzannę w kąt. Ból głowy i gardła, a przed rozpoczęciem pracy nie zdążyła wskoczyć do apteki, bo musiała najpierw posprzątać biuro. Do przerwy obiadowej było jeszcze daleko, a otwarte zadania migały na ekranach czerwonym światłem. Praca stała się nie do wytrzymania.

Zuzanna spojrzała na połamany aloes, który miał w sobie moc uzdrawiania, i poczuła, że nie dosięgnie go ręką.

Babcia leczyła wszystko tym rośliną. Może i mnie wyleczy szepnęła, odrywając mięsisty liść i wkładając go do ust.

Po powolnym przeżuciu nieprzyjemnej mięsistej tkanki poczuła lekką ulgę, a po pół godzinie była już lepsza.

Naprawdę? Wszystko zrobiona? Barbarka przyjrzała się dokumentom z nutą nieufności. Nie ma błędów. Dobra robota, nowa!

Barbarka podała kolejny zestaw zadań i zająła swoje miejsce. Zuzanna nie zauważyła, jak nagle utknęła w dodatkowej pracy. Zafascynowana własną wydajnością wezwała Barbankę do kontroli.

Nie rozumiem, jak tak szybko połączyłaś te tabelki, Zuzanno?

Patrz, jeśli weźmiemy te wskaźniki

Barbarka przyglądała się niepewnie, a Zuzanna z entuzjazmem opowiadała o nieznanych sobie trikach. Czy to tutor, czy magik?

Rozumiem, jesteś świetna uśmiechnęła się Barbarka. Mam dla ciebie trudne zadanie, nad którym siedzę od rana. Może ci się uda.

Barbarka była pewna, że Zuzanna wpadnie w tarapaty.

Zuzanna zabrała się do zadania, a gardło znów dawało się we znaki, więc kolejny liść aloesu znalazła w buzi.

Barbarko, wszystko gotowe. Sprawdź! uśmiechnęła się, zbliżając się do końca dnia.

Koleżanki wstały ze swoich krzeseł. Czy naprawdę nowa przeskoczyła Barbankę? Rudawa bestia chwyciła mysz i przeszła wzrokiem po tabeli.

Jak to zrobiłaś?

No jestem dobrą specjalistką, choć młodą. Trzeba było pomyśleć i zastosować…

Stop! Ja też jestem dobrą specjalistką. My wszystkie jesteśmy. A ty po prostu młodą. Co więc zrobiłaś? wybuchła Barbarka.

W tym momencie do gabinetu wpadła sekretniczka.

Dziewczyny, jutro przyjdzie Violetta Palikowska. Ma sprawy z dyrektorem, obiecała wpaść. Jeśli potrzebujecie rad lub pomocy, przygotujcie pytania.

Przygotuj pytania syknęła Barbarka, spoglądając na Zuzannę.

Jednak Zuzanna nie wiedziała, co zapytać. W głowie było tak, jakby wszystko już znała. Myślała o skomplikowanych tematach, a mózg podsuwał odpowiedzi. Rozglądała się, dziewczyny grzebały w papierach, szeptały, kłóciły się, każda chciała, by Violetta poświęciła jej więcej czasu.

Następny poranek był równie burzliwy. Barbarka i reszta dziewczyn dyskutowały i szykowały się na spotkanie z Violettą. Zuzanna, skończywszy swoje pilne zadania, żuła kolejny liść aloesu. Była tak pochłonięta pracą, że nie zauważyła nadejścia gościa.

To ty jesteś naszą nową? usłyszała za sobą.

Dzień dobry odparła nieśmiało, wkładając kolejny kawałek aloesu do ust.

Violetta Palikowska, szczupła wysoka starsza pani z eleganckim kokiem i okularami na nosie, spojrzała surowo na Zuzannę, monitor i dziwnie wyglądający kaktus.

Przepraszam, nie przygotowałam pytań. Miałam dużo roboty

W porządku. Nie zamierzam rozdawać rad, bo jestem na emeryturze. Nie będzie warsztatu, nie pokażecie mi pytań. Możemy po prostu pogadać

Podczas przerwy Zuzanna po raz pierwszy zeszła do kawiarni, by zjeść obiad. Gdy już miała usiąść przy stoliku, Violetta zawołała ją.

Siadaj przy mnie, pogadamy Jak ci idzie? Widziałam, co dziś robiłaś. Nieźle, jesteś bystra. Doświadczenie? zapytała.

Nie dopiero miesiąc Kocham księgowość Z każdym dniem lepiej mruknęła Zuzanna.

Śledzisz moją roślinę, tak? Żujesz liść? Smakuje? rozbawiła się Violetta.

Gardło bolało, spróbowałam Potem było lepiej.

I nagle praca poszybowała w górę, co? Cudowny aloes! Magiczny, prawda?

Magiczny? zmarszczyła brwi Zuzanna.

To właśnie wtedy, gdy Zuzanna wlała sobie sok z centenariusza, poczuła przypływ energii.

Dopingu, co? mrugnęła Violetta. Cieszę się, że trafił ci się mój prezent. Bez niego nie przeżyjesz. Gdyby dziewczyny były szybciej, miałbyś w rękach cudowny środek.

Nie rozumiem, o co wam chodzi? dopytała Zuzanna.

Nie znasz legendy o centenariuszu? Potężny czarodziej, lekarz, który zmarł na pustyni. Chodził wyczerpany, aż natknął się na ogromne drzewo o mięsistych liściach. Wypił dziewiąty liść i znów był młody. To drzewo oddało mu swoją moc, a liść się wygiął. Lekarz wrócił do wioski i nauczył ludzi, jak zostawić po sobie coś trwałego.

To o właściwościach leczniczych, nie o księgowości mruknęła Zuzanna.

Wiem, ale tu zasada podobna. Zamiast czarodzieja jest księgowy, zamiast pustyni emerytura Gdy byłam młodą, surowa kobieta uczyła mnie wszystkiego. Gdy się trochę przegrzała, poszła do sanatorium. Ja przypadkowo, jak ty, spróbowałam aloesu na parapecie. I stałam się specjalistką najwyższej klasy Przekazała mi tę roślinę, gdy odszedła na emeryturę. Zabrałam ją ze sobą po różnych firmach. Teraz to twoja sprawa. To naprawdę setny rocznik. Niesamowite, prawda?

Dlaczego nie odpowiedziałaś dziewczynom na ich pytania? Czy po prostu zapomniałaś, że wszystko wiesz?

Jestem zwykłym pracownikiem, nic wielkiego.

To nieuczciwe!

Kto mówi o uczciwości? przymrużyła oko Violetta. Komu to szkodzi? Klientom? Nie! Tobie? Też nie!

Po krótkiej rozmowie Violetta wróciła do swojego biura, a Zuzanna wróciła do pracy. Dni mijały, a ona przyjmowała coraz trudniejsze zlecenW ostatnim promieniu zachodzącego słońca aloes rozkwitł w złote płomienie, a Zuzanna, unosząc się nad biurkiem, zrozumiała, że cała rzeczywistość była jedynie mglistym oddechem jej własnego snu.