Z okazji urodzin!!! Tato!

30 czerwca, 70. urodziny

Dziś wstaję wcześnie, jak co dzień, by odwieść świnie przy specjalnym doborze paszy. Mój dom na obrzeżach Krakowa, przy wschodnim brzegu Wisły, otoczony rozległym polem, to jedyne miejsce, w którym mogę jeszcze czuć spokój po trzech dekadach po stracie Marii. Trzydzieści lat temu odeszła, zostawiając mnie jedynego ojca, który nigdy nie odważył się po raz drugi wziąć żony.

Moje dwa syny, Piotr i Tomasz, w młodości byli nieustannymi kłótniarzami i bijatoremami. Przenosiłem ich z jednej szkoły do drugiej, aż w końcu trafił ich nauczyciel fizyki, pan Kowalski, który dostrzegł w nich talent. Od tego czasu wszystkie kłótnie i bójki zniknęły niczym dym przy wietrze.

Z kolei córka, Zofia, borykała się z trudnościami w kontaktach z rówieśnikami. Szkolny psycholog namawiał mnie, by zabrał ją do psychiatry. Los jednak ułożył inaczej nowy nauczyciel języka polskiego, pani Nowak, otworzyła kółko dla początkujących pisarzy. Zofia odtąd pisała od świtu do zmierzchu; jej opowiadania pojawiały się w szkolnej gazetce, a potem w lokalnych klubach literackich.

Po ukończeniu szkoły Piotr i Tomasz zostali przyjęci na stypendium na Uniwersytet Warszawski, na Wydział Matematyki i Fizyki, a Zofia rozpoczęła studia na Wydziale Literackim w Jagiellonie. Ja pozostałem sam sam w tym rozległym gospodarstwie, sam z rybą w ręku, z kosą i kłodą suszoną w stodole. Życie na wsi pozwoliło mi zarabiać nieźle; choć inżynier w fabryce w Katowicach zarabia więcej, ja mogę kupić moim dzieciom niedrogie samochody, pomóc w codziennych wydatkach i zapewnić przyzwoite ubrania. Czas jednak odciskał piętno coraz mniej zostawało mi na własne potrzeby, a wszystkie godziny pochłaniała praca na roli i handel na targu.

Minęło dziesięć lat i zbliża się mój siedemdziesiąty jubileusz. Planowałem świętować w samotności, bo synowie, pogrążeni w tajnym projekcie dla Ministerstwa Obrony, nie mogą wyjść na weekend, a Zofia krąży po sympozjach literackich po całej Polsce. Nie zamierzałem ich zawracać telefonem.

Sam sobie, myślałem, nie ma nic do celebrowania. Przejdę po gospodarstwie, a wieczorem wypiję szklankę wódki, przywołując wspomnienia o Marii i opowiadając jej, jakimi się stali nasi dzieci.

Rano, po sprawdzeniu świnek, wyszedłem na podświetloną wschodnią gwiazdami polanę przed domem. Pośrodku leżał jakiś podłużny przedmiot owinięty w plandekę.

Co to może być? zdziwiłem się, kiedy nagle rozbłysły reflektory. Na pole wyłoniły się Piotr i Tomasz z żonami i wnukami, kilka dalszych krewnych, a także Zofia w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi szkłami. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w piszczałki, a niektórzy przyciskali przyciski hałaśliwych pistoletów na sprężone powietrze. Krzyczeli, machali rękami i rzucali się w moje ramiona:

Wszystkiego najlepszego, tato!

Zapomniałem o tajemniczej plandeki. Nie mogłem jednak ruszyć się w stronę domu, bo żony już przybyły z tacą jedzenia. Zofia przyciągnęła mnie, bym zamknął oczy.

Chcesz, zamknę ci oczy? zapytała.

Dobrze, niech tak będzie odpowiedziałem.

Zawiązała mi mocno tkaninę na karku, obróciła kilka razy i poprowadziła w nieznane.

Co macie w planach? pytałem, czując się zdezorientowany.

Prezent odpowiedział jeden z synów.

Tani? zaniepokoiłem się.

Nie przejmuj się, tato dodał drugi. To mała, ale szczera upominek.

Zofia zdjęła opaskę, a z głośników popłynęła dynamiczna muzyka, bicie bębna. Stałem przed tym, co było owinięte sztywną tkaniną. Dzieci otoczyły mnie z trzech stron i razem zerwały plandekę.

W blasku reflektorów ukazał się stary Fiat 126p w stylu retro!

Serce mi zadrżało; ledwie nie straciłem równowagi i upadłem. Złapali mnie, wsadzili na krzesło i wciąż powtarzałem:

O Boże, Boże, Boże

Zofia spryskała mnie wodą.

Tato, się uspokój mówiła. Całe życie marzyłeś o takim aucie.

Ale to przecież drogie westchnąłem.

Nie droższe niż życie odparł Piotr.

Zofia poprowadziła mnie do środka.

Usiądź w fotelu, zróbmy zdjęcia zachęciła.

Otworzyłem drzwi, ale w środku stała kartonowa pudło.

Co to? zapytałem.

Otwórz mruknęła Zofia.

Wyciągnąłem pudełko, a z jego wnętrza spojrzały dwa małe oczy. W środku leżał maleńki, puszysty kociak.

Prawdziwy tajski kotek! Tak jak ten, którego mieliśmy z twoją żoną. Pamiętasz? Bombek. Kiedy byliście mali, kochaliście go…

Oczywiście, tato odpowiedzieli wszyscy.

Nie wsiadłem do Fiata. Zszedłem na górę, na swój pokój, położyłem zdjęcie Marii na biurko, przytuliłem małego kociaka i łzy spłynęły mi po policzkach.

Widzisz, Marto? Udało się szepnąłem do fotografii. Nikt nie zapomniał

Dzieci nie pozwoliły mi dłużej siedzieć w samotności. Stół w dole był już nakryty, rozpoczęły się toastowe przemowy. Zofia szepnęła mi do ucha, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechała z narzeczonym, by zamieszkać ze mną. Planowali ślub w kościele w Poznaniu po kilku tygodniach.

Nie masz nic przeciwko? zapytała.

To jak sen, odpowiedziałem i pocałowałem ją w czoło.

Wieczór upłynął przy rozmowach, lampce wódki i wspomnieniach. Na koniec udałem się na grób Marii, usiadłem przy niej i rozmawiałem tak, jakby jeszcze była przy mnie.

Nowe życie nabierało sensu. Mój stary Fiat 126p mógł kiedyś zabrać mnie do Krakowa, a nawet dalej. Na łóżku leżał mały tajski kociak.

Tomuś mruknąłem, wymawiając jego imię. Kotek mruczał, rozciągnął się na swój jeszcze niewielki wzrost. Położyłem się obok, głaszcząc jego ciepłe futerko, i zasnąłem.

Rano znów wstałem wcześnie karmienie świń, prace w ogrodzie, ryby w Wiśle nie odpuszczały. W dolnym pokoju spali Zofia i jej narzeczony. Gdy chłopcy z rodzinami wyjechali, zapadła cisza. Tomuś podążył za mną, wpadł do karmnika dla świń i utknął w sieciach łodzi. Próbował zjeść przynętę dla ryb, a ja śmiałem się i głaskałem go po grzbiecie.

Oto młodość wróciła powiedziałem, a on mruknął i przygryzł mnie swoimi małymi zębami.

Ten opowieść nie ma wielkiej filozofii. To jedynie przypomnienie dla tych, którzy jeszcze mogą przyjechać do swoich rodziców:

Nie czekajcie na jutro. Jedźcie już dziś.