Aniele Stróżu, Chroń Mnie!

Pamiętam, że już od najmłodszych lat nie znałam twarzy rodziców. Ojciec opuścił matkę w ciąży, a po tym nic już o nim nie słyszałam. Matka zmarła, gdy miałam rok, a wkrótce po tym rozpoznano u mnie nowotwór zgasłam jak świeca.

Wychowywała mnie babcia Dusza, matczyna matka. Męża straciła już w młodości i poświęciła całe życie córce i mnie. Od pierwszych chwil łączyło nas duchowe porozumienie; babcia od razu wyczuwała, czego potrzebuję, i zawsze rozumiałyśmy się bez słów.

Babcia Dusza była kochana przez wszystkich od sąsiadów po nauczycieli w szkole. Nigdy nie plotkowała, zawsze służyła radą, a ja czułam się szczęśliwa, mając taką opiekunkę.

Moje własne życie nie układało się łatwo. Szkoła, studia, praca ciągle gdzieś pośpiech, coś do zrobienia. Chłopcy pojawiali się, ale żaden nie był tym właściwym. Babcia drwiła: No co ty, Łucjo, ciągle wśród dziewczyn, nie znajdziesz choć jednego porządnego faceta? Przecież jesteś piękną i mądrą dziewczyną. Śmiałam się, ale w głębi wiedziałam, że już czas na rodzinę mam trzydzieści lat.

Nagle babcia przestała się budzić; jej serce zamarło we śnie. Byłam zupełnie wytrącona z równowagi, nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. I tak szła codzienna rutyna, ale wszystko odbywało się na autopilocie. W domu czekała mnie jedynie kotka Musia, a samotność przygniatała serce.

Pewnego razu jechałam koleją podmiejską i czytałam książkę. Naprzeciwko usiadł mężczyzna w ok. czterdziestu lat, schludnie ubrany i o przyjemnym wyglądzie. Wpatrywał się we mnie, a ja, choć nie rozumiałam dlaczego, czułam się przyjemnie.

Zaczął rozmawiać o literaturze temat, o którym mogłabym gadać godzinami. Jak w Moskiewskiej historii, co łzy nie słucha pomyślałam. Zbliżał się koniec podróży, ale nie chciałam wracać do domu. Aleksander, tak miał na imię, zaproponował, by kontynuować rozmowę w pobliskiej kawiarni. Z radością się zgodziłam.

Od tego dnia zaczęła się nasza wirująca przygoda. Codziennie rozmawialiśmy telefonicznie, pisaliśmy do siebie, a spotykaliśmy się rzadziej. Aleksander był często zajęty pracą, nie zdradzał wiele o przeszłości, rodzinie, zajęciu. Nie przeszkadzało mi to po raz pierwszy czułam się szczęśliwa z mężczyzną.

Pewnego weekendu zaprosił mnie do restauracji, dając do zrozumienia, że to będzie wyjątkowy dzień. Pojęła, że zamierza mi oświadczyć. Byłam w siódmym niebie w końcu miałam męża, dzieci, rodzinę, jak wszyscy. Szkoda, że babcia nie doczekała tego dnia.

Wieczorem, leżąc na kanapie, rozmyślałam, co założyć. Zwykle kupowałam ubrania w sklepach internetowych, więc zaczęłam przeglądać aplikację, wybierając sukienkę, po czym zasnęłam.

Nagle zobaczyłam, jak babcia wchodzi do pokoju w swojej ulubionej sukience, siada na kanapie i głaszcze mnie po głowie. Zdziwiona zapytałam: Babciu, nie ma cię, skąd się tu wzięłaś? Łucjo, byłam tu cały czas, widzę i słyszę, a ty mnie nie dostrzegasz. Muszę cię ostrzec nie spotykaj się z tym człowiekiem, jest zły, posłuchaj mnie rzekła i zniknęła w powietrzu.

Obudziłam się, nie rozumiejąc, co się stało. Właśnie widziałam babcię, a ona nagle zniknęła Uświadomiwszy sobie, że to jedynie sen, wróciłam do szukania sukienki, lecz niepokój nie dawał mi spokoju. Dlaczego babcia ostrzegała przed Aleksandrem, którego nie znała? Nie potrafiłam podjąć decyzji i otuliła mnie ponowna senność.

Dzień ślubu zbliżał się nieubłaganie. Nie wybrałam sukienki, wszystko wypadało z rąk, a w głowie wciąż kłębiły się słowa babci. Nigdy nie wierzyłam w przepowiednie, ale miałam z babcią tak silną więź, że pomyślałam, że może naprawdę widzi to, co my.

W sobotę przywdziałałam nie nową sukienkę i poszłam do restauracji. Nie miałam nastroju, co natychmiast zauważył Aleksander. Coś się stało, kochanie? zapytał. Nie, wszystko w porządku odpowiedziałam, a on udawał, że wierzy, rzucając żartami, by rozbawić mnie. Na koniec kolacji, jak z filmu, ukląkł i podał mi pierścionek.

Zawróciło mi w głowie, usłyszałam szum w uszach i ujrzałam babcię patrzącą przez okno. Stała i wpatrywała się w mnie. Zrozumiałam, że to znak. Przepraszam, Aleksandrze, nie mogę, zaczęłam, a gdy spytałam dlaczego, odpowiedział: Nic, po prostu zawsze ufałam babci. Wybiegłam z restauracji.

Gdy mnie dogonił, w oczach miał gniew, trząsł mną i krzyczał: Nie chcesz, więc zostaniesz z Musią, kurwa, niepotrzebna! Jak kura po nocie! i odszedł.

Byłam w szoku. Ten inteligentny, czytający, kochający Aleksander miał stać się mężem, ojcem, rodziną

Następnego dnia poszłam do dawnego kolegi ze szkoły, Andrzeja, który pracował w Komendzie Policji. Poprosiłam go o sprawdzenie Aleksandra w bazie, podając zdjęcie i dane.

Następnego dnia Andrzej zadzwonił: Łucjo, nie mam dobrych wiadomości Aleksander to oszust, wyłudzacz. Zawiązuje znajomość z samotnymi kobietami, poślubia je, a potem przekierowuje na siebie kredyty, udaje rozwód i wyrzuca kobietę z mieszkania. Ma już kilka wyroków. Masz szczęście, że uciekłaś w porę.

Skąd babcia wiedziała, że to zły człowiek? Cud, że tak. Dziękuję ci, babciu, że nie opuszczasz mnie i chronisz przed nieszczęściem.

Udałam się do sklepu, kupiłam jedzenie i karmę dla Musii, po czym wróciłam do domu z podniesionym krokiem, wiedząc, że nie jestem sama, bo babcia zawsze jest gdzieś w pobliżu.

Mówi się, że dusze bliskich nas obserwują i pomagają po odejściu, stają się naszymi aniołamistrażnikami, którzy chronią przed nieszczęściem. Chciałabym w to wierzyć, bo tak właśnie jest.