Cisza Niespokojnej Duszy

Niezbyt towarzyska

Słyszałeś, że ta dziwna mieszkanka z pierwszego piętra to tak naprawdę potwór? Kacper, nie zwracając uwagi, rozgryza czekoladowy batonik. Mateusz co chwilę zdumiewa się, jak Kacper potrafi żuć, niezależnie od tego, co się dzieje wokół. Kacper pożera słodycze na lekcjach, w przerwach i po szkole. Pewnego razu, w trakcie kontroli z matematyki, szeleszcze cukierkiem, za co dostaje reprymendę od nauczycielki.

Mateusz od razu zapomina o własnym batonie i patrzy na przyjaciela:

Co? Jaki to potwór?

Najprawdziwszy! Ma na głowie zamiast włosów wężową łuskę, a nocą pożera dzieci! Słyszałeś, że w mieście znikają chłopcy?

Mateusz słyszał w telewizji o dwóch dziesięcioletnich chłopcach, których od tygodnia nie znajdują. Lecz co to za brednie od Kacpra? Szóstoklasista, a wciąż wierzy w takie baśnie!

Breda nie jest bredą myśl o Kacprze nie opuszcza Mateusza przez cały dzień. Schodząc na swój siódmy piętro (Kacprze mieszka na dziewiątym), Mateusz nie może się skupić na zadaniu domowym i ciągle rozważa tajemniczą sąsiadkę.

Ta naprawdę zachowuje się dziwnie: wychodzi z mieszkania na pierwszym piętrze wyłącznie wieczorem albo w deszczu, zawsze w ciemnym kapturze zasłaniającym twarz. Nikt nie zna jej imienia, wieku ani zajęcia, a okna zawsze zasłonięte grubymi zasłonami. Gdy ktoś spotyka ją w klatce, milczy, pochyla głowę i przechodzi obok. Nikt nie słyszy od niej ani słowa.

Starsze pani z klatki również nie mają pojęcia, nazywając ją szalonką i nieprzyjazną. Raz słyszą rozmowę:

Wyszłam po zakupy, wracam z ciężkimi torbami, a ta szalona właśnie wychodzi z mieszkania. Gdy mnie zobaczyła, przycisnęła się do ściany i tylko spojrzała spod kaptura. Nie powiedziała ani cześć, ani do widzenia!

Tak, jakaś nienormka. Unika ludzi, jakby ich straszyła zaraza! Widziałam ją kilka razy, jak o 23:00 wynurza się z klatki niczym cień. Gdzie się wybiera nocą? Cały dzień zasiada w domu.

Co z niej wziąć? Nieprzyjazna ona i jest nieprzyjazna!

— Dzień od samego rana nie układa się Mateuszowi. Na lekcji historii nauczycielka wzywa go do tablicy; on papluje o Jasieńskim Mądrym, udając, że coś wie, ale dostaje dwójkę. Rozczarowanie! Mógłby przynajmniej poznać władcę noszącego to samo imię, co przyjaciel

W przerwie podchodzi do Kacpra złośliwy Sławek Koltun, nazywając go Kacprem Grubszym. Jego kumple Tomek i Żorik podskakują, powtarzają przezwisko, a potem wyrywają Kacprowi z ręki opakowanie rogalika, które miał właśnie podgryźć.

Oddaj rogalika! krzyczy Mateusz, wiedząc, że wplątuje się w kłopoty. Nie może zostawić przyjaciela w potrzebie, zawsze staje w jego obronie, a to się zdarza często.

Sławek odwraca się, pokazując szeroki uśmiech:

O, Chudy broni Grubego!

W klasie zawołano ich Gruby i Chudy. Siedzieli przy jednym ławce, chodzili razem do i ze szkoły. Mateusz, szczupły chłopak, wyglądał młodziej niż jego lat, a przy puszystym Kacprze wydawał się jeszcze drobniejszy.

Mateusz w skoku próbuje wyciągnąć rogalik z rąk Koltuna, prawie mu się to udaje, ale upada i uderza globus stojący na biurku nauczyciela. Globus pęka z trzaskiem, rozdziela się na dwie części, a w jednej pojawia się długa pęknięcie. W tym momencie wchodzi nauczycielka geografii…

Glob pod wpływem upadku nie zostaje poważnie uszkodzony, lecz po lekcji pani Natalia Konstantynowa mówi:

Mateusz, zostań.

Chłopiec niechętnie podchodzi do nauczycielskiego stołu, unikając spojrzenia. Pani wpatruje się w niego:

Co ty robisz, Mateuszu? Jesteś rozsądny

Po chwili milczącej przerwy, jej surowy wzrok i napięcie w powietrzu sprawiają, że chce się schować pod ławką. Wyobraża sobie, że zaraz zostanie wezwany do dyrektora albo zadzwonią do jego mamy a już w zeszłym tygodniu dostał karę od rodziców za czwótkę

Na szczęście pani geografii mówi:

Nie wzywam rodziców, ale po lekcjach pomożesz mi przenieść podręczniki.

Dobrze, Pani Natalko wzdycha Mateusz, przyglądając się swoim trampkom.

Mógłby się pochwalić, że przynajmniej nie wzywają rodziców. Jednak nastrój zostaje przygnębiony. Kacpra po szkole od razu biorą do lekarza, więc nie może zostać, by podzielić się z Mateuszem niesprawiedliwą karą.

Po zajęciach chłopaki hałaśliwie biegają po szatni, a Mateusz, z żalem obserwując zamieszanie, wędruje do pokoju geograficznej. Tam zmusza go do noszenia podręczników z biblioteki i sprzątania klasy. To zajmuje ponad dwie godziny, a gdy w końcu wychodzi z pustej szkoły, na dworze już zawisła wilgotna, szara zmierzchowa mgła.

Z niechęcią idzie do domu, patrząc pod nogi i rozmyślając o wydarzeniach. Duma w sercu, a deszcz podcierał kaptur.

Dlaczego życie bywa takie niesprawiedliwe? Mateusz bronił przyjaciela, a sam stał się ofiarą. Koltuna nikt nie kara, choć to on jest winny wszystkiemu! A ten okropny deszcz…

Zastanawia się, dlaczego w telewizji nie mówią o znikających dzieciach, a w okolicy leży śnieg, a ulice wyglądają jak z bajki, podczas gdy jego podwórko jest ciągle mokre i wietrzne.

Wędrując ze znajomym przez park, nagle zauważa, że jest sam. Zwykle szli razem w świetle dnia, a teraz jest jedyny, jak rozbity globus w pustej sali geograficznej.

Patrzy wokół mokrej alei, drzewo wyrzuca nagie gałęzie w bezbarwą niebieskość nieba, po bokach czernieją krzaki.

Co jeśli ktoś czai się w tych krzakach, czekając na kolejną ofiarę?

Przypomina sobie niespokojną sąsiadkę z pierwszego piętra. Może właśnie ona wyszła na polowanie, czekając samotnych, zagubionych chłopców, a w ciemności jej oczy błyszczą jak wężowe źrenice? Wyobrażając to sobie, przyspiesza kroku.

Mroźna fala drży w kościach to nie wiatr ani deszcz. Odwraca się i widzi ciemną postać w kapturze, podąża za nim.

Biega, a zza pleców słyszy:

Hej, chłopcze, zatrzymaj się!

Głos jest męski, ale nie przynosi ulgi. Wie, że nie powinien rozmawiać z nieznajomymi, zwłaszcza na pustej alei.

Ramię ciężkiego plecaka przygniata go, jakby kamień, a krok po kroku ciężar rośnie.

Kroki zbliżają się, nieznajomy cicho podąża, żwir skrzypi pod stopami. Mateusz czuje ciężkie oddechy.

Nagle coś silnego pociąga go w tył, prawie upada. Próbując ruszyć dalej, coś chwyta jego plecak.

Skręca się powoli i widzi mężczyznę trzymającego go za szelkę.

Nieznajomy uśmiecha się złośliwie i mówi:

Po co tak pędzisz? Chciałem tylko pogadać.

Mateusz nie wydobywa z siebie dźwięku, gardło wysycha, język przykleja się do podniebienia. Zauważa, że nieznajomy trzyma drugą rękę za plecami. Co tam? Nóż? Pistolet?

W parku nie ma nikogo, latarnie nie działają, a deszcz wciąż bębni w ławki i nieoświetlone słupki. Chciałby, by jakiś przechodzień z psem minął, ale jest sam z przerażającym nieznajomym.

Mężczyzna wyciąga z pleców brudną szmatę, podchodzi bliżej i podnosi ją w kierunku twarzy Mateusza. Zapach jest ostry, jak płyn do mycia szyb, i mdłości go ogarniają. Trzyma się na krawędzi omdlenia, gdy nagle z krzaków wyłania się mniejsza postać w kapturze i rzuca się na napastnika. Ten traci uchwyt, a Mateusz cofa się.

Zamarł, nogi przyklejone do ziemi, jakby wrosły w mokry bruk. Minęły godziny, a on wciąż stoi w alei, patrząc na dwie czarne sylwetki w kapturach.

Mniejszy człowiek, chudy i szczuły, przewraca napastnika na ziemię. W pewnym momencie pierwszy mężczyzna wyrywa się i krzyczy, a jego okrzyk miesza się z sypiącym się wiatrem szumem.

Potem słychać dziwny, gardzący dźwięk, przypominający ssanie suszonej figa.

Włączają się latarnie, rozświetlając aleję żółtawym, upiornym światłem. Mniejsza postać pochyla się nad agresorem, przyciska mu szyję. Z kaptura wypadają długie, ciemne włosy to kobieta.

Czy to możliwe? Mateusz nie zdążył dokończyć myśli. Dźwięk ustępuje, a nieznajoma podnosi się powoli, odwraca twarz w stronę Mateusza.

To naprawdę ona sąsiadka z pierwszego piętra. Chodził z nią kilka razy: bladą, chudą, zawsze w czarnym kapturze. Teraz twarz ma splamioną krwią, a z ust wystają dwa długie kły.

Bez słowa wyciera krew rękawem, jakby to była śmietana, nie ludzka krew. W jednej chwili ma się do niego zbliżyć, a on instynktownie cofa się.

Kobieta błyska żółtymi, kocimi źrenicami i w mgnieniu oka znika w krzakach. Na mokrym brukcie leży bez tchu ciało napastnika, szyja krwawi, a wokół rozlewa się ciemna kałuża. Szmatka o nieprzyjemnym zapachu leży samotnie, niepotrzebna, jak i jej właściciel.

Po kilku chwilach Mateusz odzyskuje siły, pędzi z parku, jak nigdy dotąd. Po pięciu minutach wpada do mieszkania, opiera się przy drzwiach, łapie oddech. Na szczęście rodzice nie ma w domu tłumaczyłby im, skąd uciekał

Postanawia nikomu nie mówić, nawet Kacprowi. To, co widział, nie mieści się w jego głowie. Czy Kacper miał rację, mówiąc o potworze? Może pomylił łuskę na głowie i jedzenie dzieci ona woli dorosłych.

Czy wampiry istnieją? To stworzenie uratowało Mateusza przed człowiekiem, a nie odwrotnie, jak w filmach.

Wie, że nikt mu nie uwierzy. Rodzice odrzucą to jako dziecięcą wyobraźnię, a Kacper uzna, że wampir nie mógłby go pożreć. Nie rozumie, po co wampir zostawił go przy życiu.

Od tego wieczoru spędza wolny czas przed telewizorem, bojąc się przegapić wiadomość o ciele znalezionym w parku. Nikt jednak nic nie informuje. Trzy dni później wieczorne wiadomości wspominają, że dwaj zaginieni chłopcy zostali odnalezieni w domu mężczyzny, który żył w domu jednorodzinnym i trzymał ich w piwnicy. Nie ma wzmianki, jak zginął i gdzie znaleziono ciało.

Może nie chcieli wstrząsnąć mieszkańców? Myśl o głodnym wampirze w mieście przestraszyłaby ludzi bardziej niż zaginięcie dzieci

Mateusz rozumie, że telewizja już nic nie powie, i rezygnuje z dalszego śledzenia. Z czasem zapomina o wydarzeniach, a wspomnienia topnieją w szkolnych sprawach, przygotowaniach do świątecznych ferii i kłopotach przy kartkówkach.

Śnieg w końcu pada pod koniec grudnia. Mateusz i Kacper wracają z szachowego koła, podchodzą do klatki, a tam z pierwszego piętra wyłania się ona. Kacper nie zauważa sąsiadki, pochłonięty opowieścią o udanej partii. Przyjaciel od miesiąca ograniczył słodycze, schudł, a Koltun przestał go dokuczać.

Mateusz słucha przyjaciela w półsłowie, nie odrywając wzroku od tajemniczej postaci. Gdy zbliża się do chłopców, ona rzuca na Mateusza szybkie spojrzenie spod kaptura i idzie dalejWtedy Kacper, z iskierką w oczach, wyciągnął z kieszeni małą, złotą monetę i spokojnie położył ją na zimnym progu, jakby ofiarował nieznajomej przymierze, po czym obaj przyjaciele ruszyli w stronę domu, zostawiając za sobą tajemniczy szmer miasta.