Zabierzcie go, gdzie chcecie, róbcie z nim, co chcecie, ja już nie wytrzymuję!

Zabierzcie go gdzie chcecie, róbcie z nim, co tylko chcecie, nie wytrzymam już dłużej! raz usłyszałem, jak mój współpracownik wziął pod telefonem pod szeptem.

Byłem na nocnej zmianie, gdy przypadkowo podsłuchałem jego rozmowę. Z irytacją powtarzał:

Zabierzcie go gdzie chcecie, róbcie z nim, co tylko chcecie, nie wytrzymam już dłużej!

Zastanawiałem się, o co chodzi. Zapytałem, a on odparł, że oddaje psa, owczarka niemieckiego.

Dlaczego? zapytałem.

Bo to już bezużyteczny odrzekł, machając ręką. Nocą wyje, z łańcucha się zrywa, sierść ma jak kłębek wełny, podwórko w brudzie, dom nie strzeże.

Poczułem współczucie dla zwierzęcia. Zadzwoniłem do ojca, Jana Kowalskiego, i zapytałem, czy nie potrzebuje psa do ochrony naszego gospodarstwa w okolicach Łąck. Po kilku dniach ojciec oddzwonił i powiedział, że może przyjść po niego.

Nadszedł dzień X. Wspięliśmy się do starego Fiata, wzięliśmy ze sobą opaskę, na wszelki wypadek, by przytrzymać mordę, bo jedziemy po dziką bestię.

Kiedy dotarliśmy, przywitał nas współpracownik wraz z psem zniszczonym, chudym, sierść porozrywaną, krwistymi ranami na głowie i podartą poduszką na łapce. Oczy zwierzęcia były tak smutne, że miał zaraz płakać.

Pies wskoczył do samochodu sam, spokojnie, bez żadnej agresji. Z tyłu, obok niego, usiadł brat mojej siostry, Dobrosławy Nowak, i przez całą drogę leżał cicho.

W domu postanowiliśmy najpierw kupić mu obrożę, smycz i go wykąpać. Mama, Zofia, i siostra, Jadwiga, wyłoniły się zza rogu, przyglądając się ostrożnie myślały, że przywiezliśmy groźnego drapieżnika.

Podczas jazdy mama przygotowała kaszę z mięsem. Kiedy jedzenie ostygło, podaliśmy psu kawałek chleba na próbę. Najbardziej bolało patrzeć nie na rany, ale na to, jak łakomie rzuca się na ten suchy kawałek.

Zdrowy, dorosły owczarek waży około 35 kilogramów, a nasz po wszystkich zgryzotach ważył ledwo 20. Gdy postawiliśmy mu misę, natychmiast wszystko zjadł i położył się na wyznaczonym miejscu.

Po chwili mama podniosła miskę, by ją umyć, trzymając ją za plecami. Nagle poczuła, że ktoś delikatnie wyciąga ją z jej rąk. To był Burek tak nazwał go poprzedni właściciel. Chwycił miskę zębami, odłożył ją na swoje miejsce i położył się obok, jakby mówił: To moje, sam się o to postaram.

Nie planowaliśmy zostawiać pięcioletniego dorosłego suki w mieszkaniu myśleliśmy, że mama się sprzeciwi. Lecz serce jej zadrżało i nikt nie mógł już oddać tak oddanego psa.

Po kąpieli i wyczesaniu Burek przemienił się. Następnego dnia zabrałem go do weterynarza. Tam wyjaśniono, jak leczyć rany, kupiłem leki i w ciągu kilku tygodni wykonałem wszystkie szczepienia. Nie obwiniałem byłych właścicieli może naprawdę uciekł i wszystko tak się stało na ulicy.

Gdy pies całkowicie wyzdrowiał, przeszliśmy kurs posłuszeństwa. Latem ojciec zabierał Burego na wieś, gdzie pełnił rolę prawdziwego stróża: przy ogrodzeniu nie podchodził żaden obcy. Nikt nie ryzykował, bo czterdzieści kilogramów siły budzi szacunek.

Minęło już osiem lat. Burek przeszedł dwie operacje najpierw przepuklina pachowa, potem komplikacje po niej. Bolą go stawy, rozwinął się artretyzm, ale leczymy go, wspieramy, troszczymy się. Teraz jest już staruszkiem. Ojciec, Jan, nazywa go synkiem, a mama, Zofia, rozpieszcza go jak dziecko.

Nie rozumiem, jak można nie kochać takiego psa i go oddać. W nim jest nieograniczona lojalność i czułość. Oczywiście opieka nad zwierzęciem wymaga siły, ale już nikt z nas nie wyobraża sobie domu bez niego. Gdy ojca nie ma, a któryś z nas wyjeżdża, Burek smuci się, nie je, czeka.

Kilka lat po przybyciu Burka zmarła nasza kotka, która była z rodziną ponad osiemnaście lat. Los chciał inaczej: w naszym korytarzu najemcy zostawili kociaka. Wszystko sąsiadów go dokarmiało, aż zrozumiałem, że nie mogę zostawić szczeniaka na listopadowy mróz. Teraz ta chytra i bezczelna kocia buzia, o imieniu Ewka, mieszka z nami.

Ludzie, bądźcie życzliwsi dla zwierząt. Czują wszystko ból i miłość. Po prostu wybierzcie miłość.