Zanim się Rozstaniemy

Zanim się rozstają

Aleksander uwielbia swoją żonę Jadwigę. Nie może od niej oderwać oczu. Mieszkają razem od sześciu lat, ale nie mają jeszcze dzieci. Jadwiga jest o siedem lat młodsza od męża. Aleksander ożenił się z Jadwigą, gdy dopiero skończyła osiemnaście, więc myśli, że przed nimi jeszcze dużo czasu dzieci przyjdą później. Wszystkie siły wkłada w budowę rodzinnego gniazda. Po remoncie w mieszkaniu rusza na budowę domu pod warszawską wsią, potem sauny Kupuje mnóstwo sadzonek, egzotycznych roślin, sadzi dziesięć odmian truskawek. Najważniejszą na rabacie czyni chryzantema taką wisienkę na torcie, bo Jadwiga uwielbia ten kwiat.

Często powtarza Aleksandrowi:

Jeśli chcesz być szczęśliwy przez całe życie uprawiaj chryzantemy. Tak głosi wschodnia mądrość.

Aleksander stara się sprostać. Zbiera coraz nowsze odmiany tego kwiatu kto odmówi szczęścia? W październiku chryzantema rozkwita w pełni. Nie bez powodu nazywa się królową jesieni. Fioletowe, różowe, białe, igiełkowate kulki ożywiają cały ogród. Ich jest nieprzeliczalna ilość. Sąsiedzi z okolicy odwracają głowy, przechodząc obok, nie mogą się nadziwić pięknu chryzantem. Co za wspaniała para. Wszystko im się układa, rośnie, bujnie kwitnie.

Aleksander nie daje sobie spokoju. Pracuje od świtu do zmierzchu. Jadwiga chętnie pomaga przy domowych obowiązkach. Nie chce, by Jadwiga gdzieś pracowała. Czy to zazdrość, czy prawdziwa troska nie ma znaczenia. Mąż żywiciel, żona strażniczka domowego ogniska takim jest jego motto.

Na początku Jadwiga cieszy się z troskliwego męża. Gotuje wykwintne potrawy, piecze pyszne ciasta, konserwuje warzywa i przyrządza kompoty z jagód. Po kuchennych obowiązkach oddaje się twórczości. Dzierga modne swetry dla Aleksandra, haftuje serwetki koralikami, maluje obrazy. Z czasem jednak zaczyna rozważać przyszłość ich małej rodziny. Po co to wszystko? Ja potrzebuję tylko Aleksandra myśli.

Nadszedł moment, w którym Aleksander odwróci się w stronę rozszerzenia rodziny.

No i proszę, Jadwigo, przygotowałem glebę do powiększenia naszej rodziny. Teraz to od Ciebie zależy.

Jadwiga odpowiada:

Przepraszam, kochanie, ale nie będzie nam potomstwa. Wiesz, że moja siostra też nie ma dzieci?

Aleksander kocha Jadwigę, ale pusty związek wkrótce doprowadzi go do kryzysu. Z czasem zaczyna rozważać odejście i poszukiwanie płodnej partnerki. Jadwiga coraz częściej gnębią ją smutne myśli.

W końcu dochodzi do punktu, w którym jej cierpienie staje się nie do zniesienia. Decyduje, że trzeba zerwać węzeł. Boli tak, ale inaczej nie będzie. Młodzi muszą działać, póki jeszcze mają siłę. Niech Aleksander znajdzie inną żonę i zbuduje szczęście, a ja pójdę swoją drogą.

Aleksander nigdy nie krytykuje Jadwigi. Nie wypowiada ani słowa, ani nie rzuca spojrzenia.

Koledzy z pracy podpowiadają mu, że brak potomstwa to temat, który rozchodzi się po biurze szybciej niż plotka. Aleksander początkowo żartuje, że nie rozwiązali jeszcze problemu mieszkania, potem mówi, że trzeba zbudować dom pod lasem, a w końcu przyznaje: My i tak świetnie się czujemy we dwoje.

W pracy jest też Irena, która otwarcie przyznaje się do szaleńczej miłości do Aleksandra. Nie ukrywa swojego uczucia, ale nie odważa się rozbić małżeństwa to grzech. Zawsze uśmiecha się do niego, prowadzi przyjacielskie rozmowy, dotyka delikatnie jego ramienia przy porannym przywitaniu. Nie zwraca na to uwagi. Aleksander, będąc mężem ukochanej, nie daje się zbywać.

Jadwiga wie o Irenie (Aleksander żartuje, opowiadając), ale nie uważa jej za rywalkę.

Pewnego dnia, wracając do domu, Aleksander nie znajduje żony. Na kuchence leży jeszcze ciepły obiad, a na stole leży kartka.

Pisemne pismo Jadwigi brzmi:

Kochany Aleksandrze! Przykro mi, że nie zbudowaliśmy pełnej rodziny. Żyj sobie bez mnie. Zawsze twoja, Jadwiga.

Aleksander zamiera w szoku. Szósty rok poświęcał się rodzinie, nosił Jadwigę na rękach, nie dostrzegając nikogo wokół. Myślał, że ich mała wyspa szczęścia przetrwa do końca.

Teraz, gdy Jadwiga odchodzi, nie ma już sensu szukać jej w mieszkaniu, w domu pod lasą, wśród pachnących kwiatów. Wie, że to już koniec. Ucieka żona, zrzucając kapcie w pośpiechu. Czy naprawdę czegoś jej brakowało? Ludzie żyją i bez dzieci, radzą sobie. rozmyśla, ciężko westchnąwszy.

Nie ma wyboru, musi iść dalej. Staje się zamknięty w sobie, chodzi ponuro i milcząco. Nie wyobraża sobie nowej kobiety. Uważa, że już wyczerpał swoje szczęście. Życie traci wszystkie kolory.

Dziesięć lat mija. Aleksander zostaje wysłany w pilną delegację. Nie ma biletów, musi kupić bilet kolejowy ze stacji Warszawa Centralna.

Pociąg właśnie rusza, a on wpada do wagonu w biegu. Dyszy, znajduje swoje przedział, otwiera drzwi.

Dobry wieczór! zwraca się do kobiety patrzącej przez okno.

Kobieta odwraca się.

Jadwiga? To ty? mówi Aleksander, podskakując z zaskoczenia.

Aleksandrze? Jadwiga nie rozpoznaje od razu męża.

Oboje wpadają sobie w ramiona, jakby spotkali najbliższych przyjaciół. Sto lat razem, a teraz stoją, przytuleni i milczący. Nie mogą uwierzyć, ile lat minęło.

Opowiadaj, kochanie! wyciąga Jadwiga. Co u ciebie? Rodzina? Dzieci?

Tak, rodzina. Siedem lat małżeństwa. Pamiętasz Irenę? Moja żona. Mamy dwie córki mówi, nieco z zakłopotania.

Ja też mam rodzinę. Mąż i dwóch synów. Wpadłam w to małżeństwo jak w wodę, uciekając przed samą sobą. Wszystko jest spokojne, regularne. Jestem w Mińsku, odwiedzam rodziców w moim rodzinnym mieście. Mój mąż jest wysokim szefem, przeprowadziliśmy się do Mińska. Jestem szczęśliwa, choć myślę o tobie.

Raz stałam przy twoich drzwiach, płakałam i odszedłam. Mosty spalone, nie da się zebrać rozlany wody. Mimo to kocham cię do dziś, aż mdli, aż mdleję. Często się o tobie śnię wyznaje Jadwiga.

Och, Jadwigo! Życie nas rozrzuciło. Szkoda, że tak się stało. Jeśli zawołasz, przybędę, wlecę się, przybędę! odpowiada Aleksander.

Nie wołam, nie chcę krzywdzić męża. On jest dobry, kocha synów, dobrze je wychowuje. Chciałby mieć córkę. Dba o mnie, chroni, trzyma wysoko. Nazywa mnie boginią. Szanuję go, doceniam. To może być większe niż miłość Mąż i synowie to mój dom.

Ale tę noc poświęcę ci i sobie. Chcę poczuć twój oddech, umrzeć przy twoich dotknięciach, rozerwać duszę na strzępy Tę magiczną noc, podarowaną przeznaczeniem, wystarczy na całe życie mówi Jadwiga, odetchnęwszy z ulgą.

Rankiem pociąg zbliża się do stacji. Jadwiga przygotowuje się do wyjścia, nie może się doczekać spotkania z rodziną. Aleksander, widząc jej starania, odczuwa zazdrość, jakby wciąż była jego nocą bezsenną, pełną pożądania.

Wreszcie przybywają na dworzec. Jadwiga szybko żegna się z Aleksandrem, całuje go w policzek. Widząc przywitujących ją bliskich, macha ręką i biegnie na peron, gdzie czeka mężczyzna w eleganckim garniturze z dwoma chłopcami. Trzyma w rękach ogromny bukiet białych chryzantem.

Jadwiga podbiega do rodziny, całuje męża i synów, odwraca się, spogląda w oczy Aleksandra i szepcze cicho:

Żegnaj, ukochany!

Aleksander skinie głową ze zrozumieniem. Powoli wychodzi z wagonu, patrząc z tęsknotą i nieco z rozczarowaniem na odjeżdżającą rodzinę. Tak to już koniec. Mówią, że szczęścia nie da się przywiązać do niczego. Czas iść dalej.

Dziewięć miesięcy później Jadwiga rodzi córkę. Mąż jest nieopisanie szczęśliwy z narodzin małej dziewczynki.